Thursday, June 23, 2016

தொல்காப்பியம் கூறும் 'வடசொல்' என்பது சமஸ்கிருதமா?


தொல்காப்பியரை பார்ப்பனராக்கவும், தொல்காப்பியம் மட்டுமன்றி பழந்தமிழர்களின் பெருமை மிகுந்த வரலாறு, நூல்கள் அனைத்தையும் திரித்து அவற்றில் பார்ப்பனத் தொடர்பைக் காட்டவும்  பார்ப்பனப் பங்களிப்பில்லாது  விட்டால் அவற்றை எல்லாம் தமிழர்களால் உருவாக்கியிருக்க முடியாது என்பது போலவும்  இணையத்தளங்களில் கதைவிடுகின்ற சமக்கிருதவெறியர்களும், அவர்களின் அடிவருடிச்சூத்திரர்களும் கூட கூறுவதென்னவென்றால் தொல்காப்பியம் வடசொல் கொண்டு செய்யுள் செய்யலாம் என்கிறது, தொல்காப்பியத்துக்கு முந்தியது சமக்கிருதம். ஆகவே தொல்காப்பியத்தில் நான்மறை என்பது (இக்காலச்) சமக்கிருத வேதங்களையே குறிக்கும், அந்த மொழியிலிருந்து,  அதிலிருந்து தான் தொல்காப்பியர் எல்லாவற்றையும் இரவல் வாங்கினார் என்பதாகும். 

எமது நண்பர் ஸ்ரீனிவாசன் மட்டும்சளைத்தவரா, என்ன, அவருடைய வாதமும் அது தான். எப்படித் தான் விளக்கமளித்தாலும், தமிழர்களின் பெருமைமிகு வரலாற்றுக்கு பார்ப்பனப் பூச்சுப் பூசுகிறவர்கள் அதைத் தொடரத் தான் போகிறர்கள். ஆனால் தமிழர்களனைவரும் உண்மையை அறிந்து, கொண்டால் அந்தப் பொய்யுரைகள் தமிழர்களிடம் எடுபடாமல் போகும். அவற்றை எதிர்க்கும் துணிவும் எங்களுக்குண்டாகும். எடுத்துக்காட்டாக, நான் கூட அகத்தியர் பற்றிய புராணப் புளுகை உண்மையென எண்ணி, தொல்காப்பியர் ஒரு பிராமணர் என்பதை நம்பினேன். ஏனென்றால் அது பார்ப்பனர்கள் இட்டுக் கட்டிய வெறும் புராணக்கதையே தவிர, தொல்காப்பியத்தில் அதற்கு எந்தச் சான்றும் கிடையாது என்ற உண்மை எனக்கு முன்பு தெரியாது.

உண்மையில் தொல்காப்பியர் வடசொல் என்று குறிப்பிட்டது இக்காலப் பார்ப்பனர்கள் தமிழில் அல்லது தமிழர்கள் உருவாக்கிய கிரந்தத்தில் எழுதி வைத்துப் பாடமாக்கும் சமக்கிருதமா என்றால், இல்லையென்பது தான் உண்மையாகும். அதைப் பற்றி பல தமிழறிஞர்கள் தெளிவாக விளக்கமளித்தும் கூட ஒரு சில பார்ப்பனர்கள் மட்டும், எந்தவித ஆதாரமுமின்றி மறுத்து, தமது பொய்யுரைகளைத் தொடர்வதன் சூழ்ச்சுமத்தை தமிழர்கள் உணரவேண்டும். 




 ஆகவே ஸ்ரீமான் ஸ்ரீனிவாசனின் கருத்துக்களை ஒவ்வொன்றாகப் பார்ப்போம்.
தொல்காப்பியம் வடசொல் கொண்டு செய்யுள் செய்யலாம் என்று கூறுகிறது
இயற்சொல் திரிசொல் திசைச்சொல் வடசொல்லென்று அனைத்தே செய்யுள் ஈட்டச்சொல்லே!’’(தொல்.சொல்.391)

தொல்காப்பியத்தில் சொல்லப்படும் வடசொல் என்பது எதைக் குறிக்கிறது? சமஸ்கிருதத்தையா? என்பதே இங்கு ஆய்வுக்குரியது.

தொல்காப்பியத்தின் முதல் உரையாசிரியராகிய இளம்பூரணர் “வடசொல்’’ என்பதனை “ஆரியச் சொல்போலும் சொல்’’ என்று விளக்கங்கூறி நச்சு விதையினை விதைத்தார். இயற்சொல், திரிசொல், திசைச்சொல், வடசொல் இயல்பாகிய சொல்லும் அதுதான் திரிந்துவருஞ் சொல்லுந் திசைக்கண் வழங்குஞ் சொல்லும் ஆரியச் சொல்லும் என்று கூறிய அத்துணையே ஒருபொருண்மேல் நிகழுஞ் செய்யுளை ஈட்டுதற்கு உரிய சொல்லாவன’’ என்று நச்சினார்க்கினியர் அந்த நச்சு விதைக்கு நீர் ஊற்றினார்.

இயற்சொல்லானும் செய்யுட் சொல்லாகிய திரி சொல்லானுமே யன்றித் திசைச் சொல்லும் வடசொல்லும் இடைவிராய்ச் சான்றோர் செய்யுள் செய்யுமாறு கண்டு ஏனைப்பாடைச்  (மொழிச் சொல்லுஞ் செய்யுளுக்கு உரியவோ என்று அய்யுற்றார்க்கு ‘இந்நான்கு சொல்லுமே செய்யுட்குரியன’

பிற பாடைச் சொல் உரியவல்ல என்று வரையறுத்தவாறு.’’ என்று சேனாவரையர் ஆரியச் சொல் என்று கூறாமல் “வடசொல்’’ என்று மட்டுமே கூறினார். இளம்பூரணர் ஆரியச் சொல்போலும் சொல் என்றார். நச்சினார்க்கினியர் ஆரியச் சொல் என்று கூறினார். ஆனால், சேனாவரையர் “வடசொல்’’ என்று தொல்காப்பியரின் சொல்லையே பயன்படுத்தினார். வடசொல்’’ என்றதும் “ஆரியச் சொல்’’ என்றதும் சமற்கிருதம் என்னும் முடிவுக்கே வந்துவிட்டனர். தொல்காப்பியத்துக்கு உரை எழுதிய பலரும் சமற்கிருதம் என்று கொண்டே பொருள் கூறினர். 

நன்னூலை இயற்றிய பவணந்தி முனிவர், “சீயகங்கன் என்னும் மன்னன் ‘தொல்காப்பியம் கடுமையாக இருக்கிறது. அதனை எளிமைப்படுத்திக் கொடுங்கள்’ என்று கேட்டான்; அதனால்தான் இந்த நன்னூலைப் படைத்தேன்’’ என்று கூறிவிட்டுச் சமற்கிருத மொழியின் இலக்கணம் முழுவதனையும் நன்னூலிலே விரித்துரைத்துவிட்டார். பவணந்தியார் காலத்தில் தமிழகத்தில் ஆரியர் நிறைந்திருந்த காலம். அது மட்டும் அன்று. பள்ளிகளில் தமிழாசிரியராக, ஆங்கில ஆசிரியராக அவரே இருந்தனர். அதனால், எல்லாப் பள்ளிகளிலும் தனிப் பயிற்சியிலும் நன்னூலே கற்றுக் கொடுக்கப் பெற்றது; தொல்காப்பியம் புறக்கணிக்கப் பெற்றது. ஓலைச் சுவடிக் காலம் முடிந்து அச்சுக் காலம் தொடங்கியதும் 1812இல் திருக்குறள் தாளில் அச்சாகியது. இலக்கண நூலுள் முதன்முதலாக 1837இல் நன்னூல்தான் அச்சாகின்றது. 1847இல்தான் தொல்காப்பியம் அச்சாகின்றது. 

புறநானூறு, அகநானூறு, நற்றினை, குறுந்தொகை, சிலப்பதிகாரம், மணிமேகலை என்ற சங்க இலக்கியங்களை எல்லாம் பதிப்பித்துத் தமிழ்த் தொண்டாற்றிய தமிழ்த் தாத்தா உ.வே.சாமிநாத அய்யர் என்று வாய்வலிக்கப் புகழ்கின்றனர் தமிழறிஞர். அவர் ஏன் தொல்காப்பியத்தினைப் பதிப்பிக்கவில்லை? அவர்க்குக் கிடைத்திருக்காது என்பர். அது எவ்வளவு பொய் என்பதனை யாழ்ப்பாணம் சி.வை.தாமோதரனார் போட்டு உடைக்கின்றார். “உ.வே.சாமிநாதர் நூலகத்தில் தொல்காப்பியச் சுவடிகள் பதின்மூன்று இருந்தன. அதனைக் கொண்டுவந்துதான் நான் தொல்காப்பியத்தைப் பதிப்பித்தேன்’’ என்று கூறுகின்றார். இனத்தினது பாதுகாப்புக்கு இடைச்செருகல், இலக்கண நூலில் செய்ய முடியாது என்பதனாலும், தமிழரின் இலக்கணச் சிறப்பும் வெளிப்பட்டு விட கூடாது என்பதனாலும் அவர் தொல்காப்பியத்தினைப் பதிப்பிக்கவில்லை. 

தொல்காப்பியத்துக்கு உரை எழுதிய ஒருவரும் சிந்தித்துப் பார்க்காத வகையில் பன்மொழிப் புலவர் கா.அப்பாதுரையார் தாம் மிகச் சரியாகச் சிந்தித்து உண்மையைக் கண்டு கூறினார். “வடமொழி என்பது சமற்கிருத-மில்லை; அது தமிழ்மொழியேதான்’’ என்று ஆணித்தரமாக எடுத்துரைத்தார் பல சான்றுகளுடன். 


கா.அப்பாதுரையார் விளக்கம்:

 ஒரு மொழியில் மக்கள் வழக்கு, இலக்கியக் கால வழக்கு, அறிஞர் இயல்நூல் வழக்கு, இயற்றுறை கடந்த மறைப் பேரறிஞர் துறை வழக்கு ஆகிய நால்வகை வழக்கிலும் ஒரே நிலையில் பரவியுள்ள சொற்களே அம்மொழியின் தாய்வளம் ஆகும். இவற்றுடன் மக்கள் வழக்கில் அருகி, இலக்கிய வழக்கில் பெருகிய சொற்களும், இலக்கிய வழக்கேறாமல் மக்கள் வழக்கில் வளர்ந்துள்ள சொற்களும், இரண்டிலும் அருகி, அறிஞர் மறைப் பேரறிஞர் வழக்கில் விளையாடும் சொற்களும், தாய்வளம், தந்தை வளம், மாமி வளம், மாமன் வளம் என்று கூறத் தக்கவையே.’’ தொல்காப்பியர் இந்நால்வகைச் சொல் வளங்களையும் தாம் இயற்சொல், திரிசொல், திசைச் சொல், வடசொல் என்று வகுத்தனர். தமிழ் மொழிக்காகத்தான் தொல்காப்பியர் இந்தப் பாகுபாட்டை வகுத்தார். எந்த மொழிக்கும் இது பொருந்தும். உலகில் முதன்முதல் தோன்றிய மொழி நூலறிஞராகிய தொல்காப்பியர் தமிழ்மொழி ஒன்றே அறிந்தவராயினும், அத்தமிழ் மொழி ஒன்றின் இயல்பை முற்றிலும் ஊன்றி ஆராய்ந்தவர் ஆதலால், அவ்வொரு மொழி மூலமாகவே இன்றைய பன்மொழி ஒப்பீட்டறிஞர்கூட காணாத மனித இனப் பொதுமொழித் தத்துவங்களையும் இதுபோலப் பலவிடங்களில் கண்டு தமிழில் விளக்கியுள்ளார். 

மொழி நூலின் நுண்மாண் நுழைபுல முகடு கண்ட தொல்காப்பியரின் இச் சீரிய பகுப்பு முறையின் நுட்ப நயம் காண முடியாமல் இடைக்கால, அண்மைக் கால உரையாசிரியரும் அறிஞரும் திசைச் சொல்லை இக்கால அயல்மொழிச் சொல்லென்றும் கருதி, வீணே தாமும் இடர்ப்பட்டு உலகையும் இடறி, மயங்க வைத்துள்ளனர். தொல்காப்பியர் ஒரு மொழியின் சொற்பாகுபாடு அல்லது பொதுவாக மொழியின் பாகுபாடு குறித்த ஆராய்ச்சி அறிஞர். நன்னூலார் போன்று இடைக்கால இலக்கணப் புலவர் மரபினர் அல்லர். அதனுடன் தொல்காப்பியர் காலத்தில் மனித உலகிலே இலக்கியமும், அறிவு நூலும் கலையும் மக்கள் பண்பாட்டு வழக்கும் ஒப்ப வளர்ந்து, வளம் பெற்ற மொழி தமிழ் ஒன்றுதான் வேறு   எதுவும் கிடையாது.’’ 
பாவாணரின் கருத்து 
ஆசிரியர் மறைமலை அடிகளின் தனித் தமிழுக்கு அடிப்படை தொல்காப்பியரின் இயற்சொல் என்பதில் அய்யமில்லை. ஆனால், இயற்சொல் ஒன்றே அடிகளின் தனிச் சொல்லுக்குச் சமமாகாது. இதனையறிந்தே தொல்காப்பியர் மற்ற மூன்று சொற்களையும் திரிசொல், திசைச்சொல், வடசொல் என்ற வரிசைமுறையில் வைத்தார். தாய்ப்பால் குடித்தே பிள்ளை ஒன்றிரண்டாண்டு வளர்ந்தாலும், அஃது ஒன்றே பிள்ளை வாழ்வின் நலங்களுக்கு அடிப்படையானாலும், அதன்பின் தந்தை ஈட்டிய உணவும், மாமியார் அன்பு விருந்தும், மாமனார் ஆதரவும் (இம்மூவரிடைத் தவழ்ந்து வந்த அடுத்த தாய் மரபில் தொடர்பான தாரமும்) இல்லாவிட்டால், தாய் மரபின் தொடர்பு நீக்காது திரிசொல்லும் சார்ந்தே இயற்சொல்லின் தாய்வளம் புதுமரபு வளமாக வளரமுடியும். வடசொல் இயற்றுறை கடந்த மறைப் பேரறிஞர் துறை வழக்குச் சொல் பிறவற்றுக்கு வழிகாட்டுவது.’’

மேலும் விளக்குகிறார் கா.அப்பாதுரையார் “மொழிவளம்’’ என்னும் நூலில். பன்மொழிப் புலவர் கா.அப்பாதுரையாரின் விளக்கத்தால் நாம் அறிந்துகொள்ள வேண்டியவை. இயற்சொல் என்பது மக்கள் வழக்குச் சொல்; எந்தவிதமான புணர்ச்சி விதியும் அமையாதது. திரிசொல் என்பது இலக்கியக் கலை வழக்குச் சொல். வலித்தல் விகாரம் உள்ளிட்ட பல விகாரங்களும்; மிகுதல், வகர _ யகர உடம்படு மெய்; திரிதல் விகாரம் உள்ளிட்ட விகாரச் சொல். திசைச் சொல் என்பது அறிஞர் இயல் நூல் கடந்த வழக்குச் சொல்; 
அதாவது வட்டார வழக்குச் சொல்  வடசொல் என்பது இயல்துறை கடந்த மறைப் பேரறிஞர் துறை வழக்குச் சொல். அதாவது, வடசொல் என்பது மேலான _ உயர்வு பொருந்திய பேரறிஞர் பயன்படுத்திய தமிழ்ச் சொல்லே. கொடுந்தமிழ்ச் சொல்லே என்பது தெளிவாகின்றது இயற்சொல் - எந்தவித மாற்றமும் நிகழாதஅல்வழிச் சொல்திரிசொல் - புணர்ச்சி விதிகளைக் கொண்டமைந்த சொல்.திசைச்சொல் - வட்டார வழக்குச் சொல்.வடசொல் - சான்றோர் பயன்படுத்திய கொடுந்தமிழ்ச் சொல். வட எழுத்து ஒரீஇ என்பது செய்யுளில் கொடுந்தமிழ்ச் சொல்லினை மட்டுமல்லை; கொடுந்தமிழ்ச் சொல்லின் ஒலிகொண்ட சொல்லினையும் பயன்படுத்துதல் வேண்டா என்று விலக்குகின்றார் தொல்காப்பியர். 

எடுத்துக்காட்டு: செய்யுளில் கடா கடாவுதல், பெருவளி, அவாவுறுதல், வெகுளி கொள்ளுதல் உள்ளிட்ட கடிய சொல்லைப் பயன்படுத்தாமல், வினா வினாவுதல், பெரும் காற்று. பேராசைப்படுதல், சினம் கொள்ளுதல் என்று எளிமையாக எழுதுதல் வேண்டும் என்பதுவே வடசொற் கிளவி; வட எழுத்து என்பது கடிய _ உச்சரிக்க முடியாத ஒலி உடைய எழுத்தைச் செய்யுளில் பயன்படுத்துதல் கூடாது என்பதாகும். 


திரு.வி.க.

திரு.வி.கலியாணசுந்தரனார் “கடா கடாவின’’ என்று எழுதியுள்ளார். “வினா விடுத்தான்’’ என்பதுவே ‘செந்தமிழ்; “கடா கடாவினான்’’ _ கொடுந்தமிழ். இரா.பி.சேதுப்பிள்ளை தமிழகம் போந்த பாதிரிமார்; தேனை மாந்தித் திளைத்தனர்; செவ்வணம் ஓதி; தமிழின் நீர்மை அறிந்து; தென்னாட்டில் வதிந்த இவை கொடுந்தமிழ். இவற்றை இரா.பி.சேதுப்பிள்ளை பயன்படுத்தியுள்ளார். தொல்காப்பியம் எழுந்தபோது, சமற்கிருதம் தோன்றவே இல்லை என்பதும்; தொல்காப்பியர் தமிழ்மொழிக்கு மட்டுமே உரை எழுதினார் என்பதும் அப்பாதுரையாரின் அசைக்க முடியாத உறுதிப்பாடு. 


அ.மு.பரமசிவானந்தம்

 வடமொழி என்பது தமிழ்ச் சொல். தமிழகத்துக்கு வடக்கே உள்ள ஒரு மொழியை இது குறிக்கும் எனலாம். தமிழ்நாட்டு வட எல்லை சங்க காலத்துக்கு முன்பிருந்தே வேங்கடமாக அமைந்துள்ளதை நாமறிவோம். தெலுங்குதான் வடமொழி என்பதாகும்’’ என்றும் ஆரியம், ஆரியர் என்னும் சொற்கள் _ தமிழில் உள்ள “அரிய’’, அரியர், அறிவர், தாபதர் போன்ற நல் உணர்வாளர் இருந்தார்கள் என அறிகிறோம். தமிழ்நாட்டு அரியராகிய அறிவரே ஆரியர் _ எனப்பட்டார் என்பது பொருந்தும். வடநாட்டு ஆரியர் சிந்துவெளிக்கு வருவதற்குப் பல ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே தமிழ்நாட்டிலும் தமிழ் வழங்கிய பரந்த இந்தியப் பெருநிலத்திலும் வாழ்ந்தவராதல் வேண்டும். 
வடமொழி, ஆரியம் என்பன இன்றைய சமற்கிருதத்திலும் வேறுபட்டவை என்பதும்; வடமொழி தமிழ்நாட்டு எல்லையில் வடக்கே பக்கத்திலேயே வழங்கியதாக இருத்தல் வேண்டும் என்பதும்; ஆரியம் தமிழ் நாட்டிலேயே ஒழுக்க நெறியில் உயர்ந்த அரியர்  வழங்கிய குழுஉக்குறி மொழியாகவோ அன்றி வேறு வகையாகவோ இருக்க வேண்டும் என்பதும்; இம்மொழியையும் பின் வடக்கிலிருந்து வந்த சமற்கிருதத்தையும் ஆரிய மொழி என்ற பெயரால் ஒற்றுமைப்படுத்தி இருக்க வேண்டும் என்பதும் விளங்குகின்றன’’ என்று அறிஞர் அ.மு.பரமசிவானந்தம் தமது “கொய்த மலர்கள்’’ என்னும் நூலில் கூறியுள்ளார். முடிவுரை தொல்காப்பியர் “வடசொல்’’ என்று கூறுவது செய்யுளில் சான்றோர் பயன்படுத்திய கொடுந்தமிழ்ச் சொல் என்பதனையும்; தொல்காப்பியர் “வட எழுத்து ஒரீஇ’’ என்று கூறுவது _ செய்யுளில் சான்றோர் பயன்படுத்திய கொடுந்தமிழ்ச் சொல்லினையும், கொடுந்தமிழ்ச் சொல்லினது ஓசையினைத் தருகின்ற வேறு சொல்லினையும் பயன்படுத்துதல் கூடாது என்றும் கூறுகின்றார் என்பது தெள்ளத் தெளிவாகப் புலனாகின்றது. 
 வடமொழி, வடசொல் என்பன சமற்கிருதத்தினைக் குறிக்கா என்பவற்றை நாம் அறிந்து கொள்ளுதல் வேண்டும். வடசொல் _ சான்றோர் பயன்படுத்திய கொடுந்தமிழ்ச் சொல். வடஎழுத்து _ சான்றோர் பயன்படுத்திய கொடுந்தமிழ்ச் சொல்லின் ஒலியினைக் கொண்ட வேறு சொல். 
மொழி _ என்பதற்குச் சொல் என்றும், மொழி பாடை (பாஷை) என்றும் பொருள்தரும்.வடமொழி _ என்பது மேலான மொழி; அந்த மேலான மொழி (சொல்) சான்றோர் பயன்படுத்திய உயர்வு நிலை பொருந்திய கொடுந்தமிழ்ச் சொல்லே ஆகும். ஆகையினால் வடமொழி என்பது சமற்கிருதம் இல்லை; கொடுந்தமிழ்ச் சொல்லாகும்.
சமஸ்கிருதம் மிகப் பின்னாளில் செயற்கையாக உருவாக்கப்பட்டது. தொல்-காப்பியம் மிகத் தொன்மைவாய்ந்த நூல். எனவே, அதில் சமஸ்கிருதம் பற்றிச் சொல்ல கிஞ்சிற்றும் வாய்ப்பே இல்லை என்ற உண்மையே வடமொழி என்பது சமஸ்கிருதம் அல்ல என்பதை அய்யத்திற்கிடமின்றி உறுதி செய்கிறது.

மேலும் அறிந்து கொள்ள:


வடசொல் என்பது ஆரியம் மட்டுமல்ல! – ப.பத்மநாபன் 

வடசொல் எது?வடசொற் கிளவி வடவெழுத்து ஒரீஇஎழுத்தொடு புணர்ந்த சொல்லா கும்மே(தொல்-சொல் -எச்ச-5) 
என்பது வடசொல்லைத் தமிழ்ப்படுத்தற்குத் தொல்காப்பியர் கூறிய நூற்பாவாகும். வடசொல்லைத் தமிழ்ச் செய்யுளுக்கு ஆக்கிக் கொள்ளும் போது வடவெழுத்துகளை நீக்கித் தமிழ் ஒலிக்கேற்ற எழுத்துகளைப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்பது தொல்காப்பியர் வடசொல்லைத் தமிழ்ப் படுத்தக் கூறிய வழிமுறையாகும்........


நன்றி:
வடமொழி என்பது சமஸ்கிருதமா? 

unmaionline.com

Sunday, June 19, 2016

தமிழை இழிவுபடுத்துகிறது பார்ப்பனச் சமக்கிருதவெறி!


பல நூற்றாண்டுகளாக தமிழ்மண்ணின் ஆட்சியையும் அதிகாரத்தையும் வந்தேறிகளிடம் இழந்ததால் தமது மண்ணை மட்டுமன்றி, அன்னியர்களும், அயலாரும், பஞ்சம் பிழைக்கவும், தமிழர்களின் கோயில்களில் கழுவித் துடைக்க வந்தவர்களும் கூட தமிழைச் சிதைத்ததையும், பழந்தமிழ் இலக்கியங்கள், பக்தி இலக்கியங்கள் அனைத்திலும் அவர்களுக்குச் சாதகமான கருத்துக்களைக் கொண்ட இடைச்செருகல்களை ஏற்படுத்தியதையும் எதிர்க்க தமிழர்களால் முடியவில்லை. (இருபத்தோராம் நூற்றாண்டில் கூட இந்த நிலையே தொடர்கிறது எனவும் ஆதாரத்துடன் வாதாடலாம்) அதிலும் குறிப்பாக சாதியடிப்படையில் பார்ப்பனர்களின் கரங்கள், தமிழர்களை விட உயர்ந்திருந்ததால், அவர்கள் தமிழர்களின் கலை இலக்கியங்கள் எல்லாவற்றிலும் புகுந்து விளையாடி விட்டார்கள். அதன் விளைவை தொல்காப்பியத்தில் கூடக்  காணலாம். அத்தகைய திட்டமிட்ட திரிபுகள் அந்தக் காலத்தில் மட்டும் நடைபெறவில்லை இன்றும் இணையத்தளங்களில் மட்டுமன்றி பல சமக்கிருதவெறி பிடித்த பார்ப்பனர்கள் பலர், அவர்களும் சமக்கிருதமும் இல்லாது விட்டால் தமிழ் மொழியும், தமிழன் என்ற இனமும் கூட என்றோ காணமால் போயிருக்கும் என்பது போல புத்தகங்கள் எழுதி அதை அவர்களின் தலைவர் சங்ககராச்சாரியின் தலைமையில் வெளியிட்டுக் கதை விட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்கள் தமிழர்களனைவரையும் குரங்குகள் என்று கூட வர்ணித்து ஒருகாலத்தில் புத்தகம் எழுதி வெளியிட்டனர் என்று கூட நான் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். ஆனால் தமிழர்கள் இதையெல்லாம் கண்டு கொள்வதில்லை. அவர்களின் எண்ணமெல்லாம் தமிழரல்லாத நடிகர், நடிகைகளைச் சுற்றியே வந்து கொண்டிருக்கிறது.

தொல்காப்பியமோ, திருக்குறளோ, திருமந்திரமோ அல்லது தேவாரங்களோ எதுவாக இருந்தாலும் எப்படியாவது சமக்கிருதத்தையும், அவர்களின் ஆரியவேதங்களையும் இணைப்பது மட்டுமன்றி, பழந்தமிழ் நூல்களில் அந்தணர் என்று குறிப்பிடப்பட்டிருப்பது இக்காலப் பேராசைப் பார்ப்பான்களைக் குறிக்கும் என்று வாதாடுவது கூடப் பல பார்ப்பனர்களின் வழக்கம் என்பதை நாமறிவோம். இதில் வேடிக்கை என்னவென்றால் எமது நண்பர் ஸ்ரீனிவாசன் போன்றவர்கள் தமிழை இழிவுபடுத்திக் கொண்டே, சமக்கிருதம் தமிழை விட உயர்வானது எனக் கருத்து தெரிவித்துக் கொண்டே தாமும் தமிழர்கள் என வாதாடுவது தான். இவ்வளவு காலமும் ஆரியர்களாக, ஆரிய சமாஜம், ஆரியர் கூட்டமைப்பில் தியசோபிகல் கழகங்கள், சங்கங்கள், இயக்கங்கள் எல்லாம் நடத்தியவர்கள், இப்பொழுது என்னடாவென்றால், ஆரியர் என்பதெல்லாம் கிடையாது. ஆரியர் என்றால் உயர்ந்தவர்கள் என்ற கருத்து மட்டுமே என்கிறார்கள். ஸ்ரீநிவாசன் கருத்துப் படி பார்த்தால், “ஆரியன் கண்டாய், தமிழன் கண்டாய்” என இரண்டு வேறு இனங்களைக் குறித்துப் பாடிய தமிழன் திருநாவுக்கரசு நாயனார் “ஆரியன்(உயர்ந்தவன்) கண்டாய் தாழ்ந்தவன் கண்டாய்” என்றல்லவா பாடியிருக்க வேண்டும். உண்மையென்னவென்றால் ஆரியத்தையும் அவர்கள் கடைப்பிடிக்கும் பார்ப்பனீயத்தையும் தமிழர்கள் அன்று தொட்டு இன்று வரை எதிர்த்துக் கொண்டேயிருக்கின்றனர், தொடர்ந்தும் எதிர்ப்பார்கள். அந்த விடயத்தில் மட்டும் திராவிடம் பேசும் தமிழனுக்கும், தமிழ்த்தேசியம் பேசும் தமிழனுக்குமிடையே எந்த வேறுபாடும் கிடையாது,  

அவை ஒருபுறமிருக்க, எமதினிய நண்பர் ஸ்ரீனிவாசனின் கருத்துக்களைப் பார்ப்போம். அவரது வலைப்பதிவிலுள்ள பதிவுகளை (சிங்களவிசிறி சோ ராமசாமியின் கருத்துக்களை) படித்துப் பார்த்தால் அவரது உண்மையான முகத்தைப் புரிந்து கொள்ளலாம். அங்கே அவர் ஈழத்தமிழர்களையும், ஈழவிடுதலைப் போராட்டத்தையும் கூட விட்டு வைக்கவில்லை. சைவமும் தமிழும் பிரிக்க முடியாதவை என்று உறுதியாக நம்பும் பெரும்பான்மை ஈழத்தமிழர்களுக்கு தமிழ்நாட்டுக்கு வெளியேயுள்ள இந்துக்களின் ஆதரவு கிடைக்காமல் போனதற்கு  பார்ப்பன ஊடகங்களின் ஈழத்தமிழர் எதிர்ப்புப் பிரச்சாரம் தான் காரணமென்றால் அது மிகையாகாது. அது முடிந்த கதை, பேசிப்பயனில்லை.

எனக்கு நேரமின்மையால் ஸ்ரீநிவாசனுக்கு  உடனடியாக பதிலெழுத முடியவில்லை. ஆனால் அவருக்குப் பதிலெழுதாமல் விட்டால், அவரது திட்டமிட்ட திரிபுகளை ஏற்றுக் கொண்டு விட்டதாக நினைத்துக் கொண்டே தமிழர்களின் பெருமைக்குரிய, வரலாற்றுக்கு களங்கம் கற்பிக்கும் வகையில் தொடர்ந்து பார்ப்பனப் பூச்சைப் பூசிக்கொண்டிருப்பார் அவர். ஸ்ரீநிவாசன் போன்றவர்களின் உளறல்களுக்குப் பதிலளித்து தமது நேரத்தை வீணாக்க விரும்பாமலோ அல்லது இவரைப் போன்றவர்களை எல்லாம் கணக்கிலெடுத்துப் பதிலளித்து தம்மையும், தமிழையும் தாழ்த்தி விடக் கூடாது என்ற காரணத்தாலோ, அல்லது ஊடக வல்லமை கொண்ட பார்ப்பனர்களைப் பகைத்துக் கொண்டால் தமது எழுத்துக்களை வெளியிட முடியாமல் போய்விடும் அல்லது உழைப்புக்குப் பங்கமேற்பட்டு விடுமென்ற பயத்தினாலோ  என்னவோ, இணையத்திலுள்ள தமிழறிஞர்கள் பலர் இவரைப் போன்றவர்களை கண்டு கொள்வதில்லைப் போல் தெரிகிறது. அல்லது ஸ்ரீநிவாசன் போன்றவர்களின் உளறல்களைச் சமாளிக்க என்னைப் போன்ற கற்றுக்குட்டிகளே போதும் என்று நினைத்துக் கொள்வது கூடக் காரணமாக இருக்கலாம். 

இன்றைக்கு ஸ்ரீனிவாசன் உதிர்த்த முத்துக்களைப் பார்ப்போம்.  திருமந்திரம் கூறும் 51 சொற்களும் தமிழ்ச் சொற்களே தவிர சமக்கிருதம் அல்ல என்பதற்கு நான் தமிழறிஞர் ஒருவர் எழுதிய கட்டுரையை வெறுமனே ஆதாரம் காட்டினால், அதை நம்ப மாட்டார் என்பதால் அதை அப்படியே படம் எடுத்துக் காட்டியும் கூட, அதற்கு எந்தப் பதிலும் தெரிவிக்காமல் அல்லது அதை எதிர்த்து எந்த ஆதாரத்தையும் காட்டாமலே அந்த 51 சொற்களும் சமக்கிருதச் சொற்களே  என்று அடம் பிடிக்கிறார். இது தான் பார்ப்பனவாதம் போலிருக்கிறது?இவரால் முடிந்தால், தமிழ்நாடு அரசால் நிறுவப்பட்ட தமிழ் இணையக் கல்விக் கழக(Tamil Virtual University)த்திலுள்ள நான் குறிப்பிட்ட கட்டுரை பிழையென ஆதாரங்களுடன் நிறுவ வேண்டும். அதிலுள்ள கட்டுரையில்:

"ஓதும் எழுத்தோடு உயிர்க்கலை மூவைந்து
ஆதி எழுத்தவை ஐம்பதோ டொன்றென்பர்
சோதி எழுத்தின் நிலைஇரு மூன்றுள
நாத எழுத்திட்டு நாடிக்கொள் ளீரே." 
என்ற திருமந்திரத்துக்கு கருத்துக் கூறுகையில்:
 "நம் திருமூலர் வட்டெழுத்துக் காலத்தவர் ஆனபடியால் தம்முடைய நூலில் தமிழ்மொழியிலுள்ள 16 உயிர்களைப் பற்றியும் 35 மெய்களைப்பற்றியும் கூறியுள்ளார்" திருமூலர் காலத்தில் தமிழ்மொழியில் உயிர் 16 உண்டு என்று அறிகின்றோம் அத்துடன் மெய்யெழுத்துகள் 35 உம் சேர்த்து   51என்று புலவர் கூறுவர். (செந்தமிழ்க் காலத்துக்கு முந்திய தமிழ் மொழி நிலை இது)"

என்று கூறியிருப்பதை நான் ஆதாரமாகக் காட்டியதற்கு அது தவறு என்பதற்கோ அல்லது சமக்கிருதம் தான் 51 சொற்களும் என்பதற்கோ ஸ்ரீநிவாசன் எந்தவித ஆதாரமும் காட்டவில்லை.

என்னைப்போன்ற, குறிப்பாக புலம்பெயர்ந்து வாழும்  தமிழர்கள் தமிழையும், தமிழிலக்கியங்களைப் பற்றி, பார்ப்பனத் திரிபுகள் இன்றி, அறிந்து கொள்வதற்காக நிறுவப்பட்டது தான் தமிழ் இணையக் கல்விக் கழகம், அந்தக் கழகத்திலுள்ளவர்களும், கட்டுரையை எழுதியவர்களும்,  தமிழில் புலமை வாய்ந்தவர்களாகத் தானிருப்பார்களென நிச்சயமாக நம்புகிறேன்.  நான் அந்தக் கட்டுரையை ஆதாரமாக, அதனடிப்படையில் திருமந்திரம் கூறும் 51 சொற்களும் தமிழ்ச் சொற்கள் என்பதைக் காட்டினேன். அது தவறென ஸ்ரீநிவாசனால் திடமாக உறுதிப்படுத்த முடியுமானால் அவர் தனது ஆதாரத்தைக் காட்டியிருக்க வேண்டும். அத்துடன் அவர்களின் கருத்தை எதிர்த்து, அது தவறென நிறுவி,  தமிழ் இணையக் கல்விக்கழகத்தின் இணையத்திலிருந்து, அந்தக் கட்டுரையை அகற்றச் செய்திருக்க வேண்டும். அதைச் செய்யாமல் தனது பொய்களையும், புனைவுகளையும் தனது வலைப்பதிவிலும், இங்கும் தொடர்வது அபத்தம்.

மொழிஞாயிறு தேவநேயப்பாவாணர் கூறியது போல அயலார் தமிழிலக்கியங்களுக்குச் செய்த அழிவுகள் கொஞ்ச நஞ்சமல்ல. பார்ப்பன இடைச்செருகல்களின் காரணமாக, தமிழராகிய தொல்காப்பியர் ஒரு பார்ப்பான் எனவும், “என்னை நன்றாக இறைவன் படைத்தனன் தன்னை நன்றாகத் தமிழ் செய்யுமாறே என்று” தான் பிறவியெடுத்ததன் நோக்கமே இறைவனை நன்றாகத் தமிழ் செய்வது தான் என்ற தமிழன் திருமூலன், தான் பாடிய தமிழ் மூவாயிரத்தில் தமிழை மறந்து விட்டு, அதாவது தான் எந்த வேலையைத் தொடங்கினாரோ, அதை மறந்து விட்டு தமிழல்லாத சமக்கிருதம் என்ற வேறு மொழியைப் புகழ்ந்தான், அந்த மொழிச் சொற்கள் தான் எல்லாவற்றுக்கும் அடிப்படை என்றான் எனப் புனைகதை புனையும் ஸ்ரீனிவாசன் போன்ற பல  பார்ப்பனர்கள் இக்காலத்தில் இணையத்தளங்களில் மட்டுமன்றி அக்காலத்திலும் இருந்தனர் என்பதற்கு, அவர்கள் எழுதிய பாயிரங்களும், உரைகளுமே சான்றாகும். அவர்களில் பலருக்கு தமிழில் பற்று இருந்ததோ இல்லையோ, தமிழின் அழகில், அதன் செழுமையில், ஆழத்தில் பிடிப்புள்ளவர்களாக இருந்தாலும் கூட அவர்களின் பார்ப்பனீயத்தைப் புகுத்தவும், தம்முடையதாகக கதைகட்டவும்  தயங்கவில்லை. அந்தப் பார்ப்பனப் பேராசை தான் தொல்காப்பியரைத் திரணதூமாக்கினியர் ஆக்கியது.

ஸ்ரீனிவாசனின் கேள்விகளைப் பார்ப்போம்

//வேதங்கள் சமஸ்க்ருதத்தில் தான் சொல்லப்பட்டது என்று நான் திருமந்திரத்தில் உள்ள பாடல் ஒன்றை உதாரணம் சொல்லி சொன்னேன். ///

அந்தப் பாடலின் கருத்தில் வேதங்கள் சமஸ்கிருதத்தில் தான் சொல்லப்பட்டதென்று எங்கேயுள்ளது. திருமந்திரம் கூறும்  51 சொற்களும் தமிழ்ச் சொற்களைத் தான் குறிக்கின்றன என்பதைக்காட்ட தமிழ் இணையக் கல்விக்கழகத்திலுள்ள கட்டுரையை, அப்படியே படம் பிடித்தும் போட்டேன். அதை விட வேறு என்ன ஆதாரம் வேண்டும். யாராவது இந்துத்துவா பார்ப்பனர் எழுதிய கட்டுரையை மட்டும் தான் உண்மையானது, சரியானதென்று நீங்கள் ஏற்றுக்கொள்வீர்கள் போலிருக்கிறது.

நீங்கள் உங்களின் வலைப்பதிவில் 'Reading Sanskrit Improves Brain Functioning' என்று ஒரு வைதீகப்(வேதப்)புளுகர்களால் மூளைச் சலவை செய்யப்பட்ட ஒரு வெள்ளையர், நாலே நாலு மொழிகளை யாரையோ வாசிக்கச் சொல்லிப் பார்த்துக் கூறியதை ஏதோ பல்லாண்டு கால ஆராய்ச்சியின் பின்னர் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட முடிவு போல் படம் காட்டியுள்ளீர்கள், அதாவது பதிவு செய்திருக்கிறீர்கள். இருந்தாலும் அதற்கெல்லாம் ஆதாரம் காட்டுமாறு உங்களிடம் கேட்குமளவுக்கு எனக்கு மண்டைப் பிசகில்லை. Eating chocolate 'improves brain function என்று கூடத் தான் கண்டு பிடித்திருக்கிறார்கள். :-)

//நீங்கள் அதற்கு இல்லையில்லை திருமந்திர பாடல் கூறும் 51 எழுத்துக்கள் தமிழில் இருந்த 51 எழுத்துக்கள் என்றீர்கள். திருமூலர் காலம் வட்டெழுத்து காலம், வட்டெழுத்துக் காலத்தில் தமிழில் உயிர், மெய் எழுத்துக்கள் மொத்தம் 51 இருந்தன என்றீர்கள் //

அது என்னுடைய கண்டு பிடிப்பல்ல.  ஒரு தமிழறிஞர் திருமந்திரம் பற்றி எழுதிய கட்டுரையில்  மட்டுமன்றி, சித்தர்கள் பற்றிய இணையத்தளமும் கூட அதையே கூறுகிறது. தமிழர் என்ற போர்வையில் தமிழெதிரிகள் தமிழர் மத்தியில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் வரை, தமிழர்களின் கருத்துக்களுக்கு எதிர்க்கருத்துக் கூறி, தமிழைச் சிறுமைப்படுத்தத் தான் செய்வார்கள். இது ஒன்றும் தமிழர்கள் அறியாததல்ல.


// வட்டேழுத்துக் காலத்தில் தான் தமிழில் உயிர், மெய் சேர்த்து 51 எழுத்துக்கள் இருந்தன. ஆகவே திருமூலர் வட்டெழுத்துக் காலத்தில் வாழ்ந்தவர் என்று கருதினால் அவர் தொல்காப்பியத்துக்குப் பிந்தியவர். ///

தொல்காப்பியரும், திருமூலரும் எக்காலத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் என்பது தொடர்ந்து விவாதிக்கப்படும் விடயம். தமிழர்கள் கூறும் காலத்தை, தமிழெதிரிப் பார்ப்பனர்களும் அவர்களின் அடிவருடிச் சூத்திரத்தமிழர்களும் குறைத்தும், திரித்தும் கூறுவது பல்லாண்டு காலமாக நடந்து வருகிறது.

//. உங்கள் கூற்றுப்படி திருமூலர் தொல்காப்பியர்க்கு பிறகு தோன்றியவர். அவர் காலத்தில் தமிழில் 51 எழுத்துக்கள்.///

நான் ஆதாரமாகக் குறிப்பிட்ட கட்டுரையின் அடிப்படையில் பார்த்தால் திருமூலர் தொல்காப்பியத்துக்குப் பிந்தியவர். அதைத் தான் நான் குறிப்பிட்டேன். ஆனால் திருமூலரின் காலத்தை யாரும் திட்டவட்டமாக வரையறுக்க முடியாது. அது பலராலும் இன்றும் விவாதிக்கப்படுகிறது. திருமந்திரத்தை இயற்றுவதற்கு ஏழு யுகங்களுக்கு முன்பாகவே திருமூலர் வாழ்ந்தவர் என்ற கருத்துமுண்டு. பாவாணர் காலத்தில் பார்ப்பனர்களுக்கு ஆமாம் சாமி போட்ட வையாபுரி போன்றவர்கள் திருமூலரின் காலத்தை எட்டாம் நூற்றாண்டு என்று கூடக் கூறினர்.

// அப்படியானால் புதிய எழுத்துக்கள் எப்போது சேர்க்கப்பட்டன. எங்கே சொல்லப்பட்டு உள்ளது. இலக்கண விதி முறைகள் பற்றி ஏதேனும் நூல் உள்ளதா?
 ///

நீங்கள் இதை தமிழ் இணையக் கல்விக்கழகத்தின் கட்டுரையை எழுதிய தமிழறிஞர்களைத்  தான் கேட்க வேண்டும். அந்தக் கட்டுரையிலுள்ள கருத்தை மறுக்கும் வகையில் உங்களிடம், அதைவிட நடுநிலையான, வலுவான ஆதாரமிருந்தால் காட்டுங்கள் பார்ப்போம். அல்லது தருமி வேடத்தில் வந்த நகைச்சுவை நடிகர் நாகேஸ் கூறியது போல உங்களுக்குக் கேள்வி கேட்க மட்டும் தான் தெரியுமோ?

//அப்படியானால் தொல்காப்பியருக்கு பிறகுதான் தமிழ் நான்மறை தோன்றியதா? //தொல்காப்பியர் நான்மறை பயின்றவர் என்று பாயிரத்தில் சொல்லப்பட்டு உள்ளது. அந்த நான்மறை கண்டிப்பாக 51 தமிழ் எழுத்துக்களாக இருக்க வாய்ப்பில்லை. அது என்ன நான்மறை?.

அறம் பொருள் இன்பம் வீடு என்ற நான்கையும் குறிக்கும் மூல மறையாகிய தமிழர்களின் நான்மறை தொல்காப்பியருக்கு முந்தியது. அது தான் தொல்காப்பியர் பயின்ற நான்மறையே தவிர எழுத்து வடிவமற்ற ஆரியர்களின் நான்கு நாடோடிப் பாடல்களும் அல்ல. ஆரிய வேதங்களுக்கு எழுத்து வடிவம் கிடையாது. அவை எழுதாமல் ஓதப்பட்டவை. சமக்கிருதத்துக்கு கூட எழுத்து வடிவம் இல்லை. சமக்கிருதத்தை எழுதுவதற்காக கிரந்தத்தை உருவாக்கியவர்கள் தமிழர்களே தவிர ஆரியர்கள் அல்ல.  இக்காலத்தில் சமக்கிருதம் எழுதப்படுவது தேவநாகரி எழுத்துக்களிலேயே.  தமிழைப் போன்று சமக்கிருதத்துக்கு தொன்று தொட்டு எழுத்து வடிவம் கிடையாது.  எழுத்து வடிவமே இல்லாத ஒரு மொழி, தொன்று தொட்டு எழுத்து வடிவத்தைக் கொண்ட தமிழுக்கு மேலானது, அதன் தாய் அல்லது சிறந்தது என்பதெல்லாம் பார்ப்பனப்புளுகின் உச்சக்கட்டமாகும்.

 //இவர் படித்த நான்மறைக்கும், திருமூலர் சொன்ன 51 எழுதுக்காளால் ஆன வேதத்துக்கும் என்ன வேறுபாடு?///

நல்ல கேள்வி, இங்கு தான் பார்ப்பனச் சதி வெளிப்படுகிறது. வேதம் என்பது தமிழ் வேர்ச்சொல். வேதம், மறை எல்லாமே தமிழ்ச் சொற்கள்.  வேதம் என்பது சமக்கிருதம் தமிழிலிருந்து இரவல் வாங்கிய சொல். திருமூலர் காலத்தில் தமிழ் எழுத்துக்களின் எண்ணிக்கை 51 என்கிறார் நான் மேற்கோள் காட்டிய கட்டுரையாசிரியர். ஆகவே திருமூலர் காலத்திலிருந்த தமிழ்ச் சொற்களின் எண்ணிக்கையையே, தமிழ் வேதம் அதாவது தமிழ்நான்மறையின்  அடிப்படை என்ற கருத்தில் திருமூலர் கூறியிருக்கலாம். 

"வேதங்கள் என்ற வரி எந்த பழந்தமிழ்ப் பாடலிலோ அல்லது தேவாரங்களிலோ வந்தால் அதன் கருத்து இக்காலத்தில் வடமொழியிலுள்ள நான்கு ஆரிய வேதங்கள் என்று நினைத்துக் கொள்ளுமளவுக்கு இக்காலத்தில் நாம் தமிழர்கள் பலர் மூளைச்சலவை செய்யப்பட்டிருக்கின்றோம். ஆனால் வேதம் (மறை) என்பதே தமிழ்ச் சொல் தான். தமிழிலிருந்து சமக்கிருதத்தால் இரவல் வாங்கப்பட சொற்கள். தொல்காப்பியர் காலத்திலேயே தமிழில் அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்பவற்றைக் கூறும் மூலத்தமிழ்நான்மறைகள் இருந்தன. ஆகமங்களும் வேதங்களும் சமக்கிருதத்தில் தான் சொல்லப்பட்டவை என்பது சமக்கிருதவாதிகளின் வாதமாகும், ஆனால்:
 திருமூலர் ஒன்பது ஆகமங்களின் சாரங்களை ஒன்பது தந்திரங்களாகத் தமிழ் மூவாயிரத்தில் பாடினார். இதனை,
"நந்தி இணையடி நான்தலை மேற்கொண்டு
புந்தியி னுள்ளே புகப்பெய்து போற்றிசெய்து
அந்தி மதிபுனை அரன்அடி நாடொறும்

சிந்தைசெய்து ஆகமஞ் செப்பலுற் றேனே."
 என்ற தற்குறிப்புப் பாயிரச் செய்யுளாலும்,
"வந்த மடமஏழு மன்னும்சன் மார்க்கத்தின்
முந்தி உதிக்கின்ற மூலன் மடவரை
தந்திரம் ஒன்பது சார்வு மூவாயிரம்

சுந்தரன் ஆகமச் சொன்மொழிந் தானே."
 என்ற சிறப்புப் பாயிரச் செய்யுளாலும் அறியலாம்.
தமிழ்மொழியில் வேதம் சூத்திரமும், ஆகமம் அதன் பாடியமும் போன்றவை. வேதம் பொது. ஆகமம் சிறப்பு. இதனை,

"வேதமோ டாகமம் மெய்யாம் இறைவனூல்ஓதும் சிறப்பும் பொதுவும்என் றுன்னுகநாதன் உரையவை நாடில் இரண்டந்தம்பேதம தென்பர் பெரியோர்க் கபேதமே."

என்ற தமிழ் மூவாயிரச் செய்யுளால் அறியலாம். ஆரிய வேதம் ஆகமத்தை ஒப்புக்கொள்ளவில்லை. தற்காலம் கிரந்த எழுத்துக்களிலும் நாகரத்திலும் உள்ள ஆகமங்கள் எல்லாம் தமிழ் ஆகமங்களினின்றுமே மொழி பெயர்த்தவையும், வடமொழி கற்ற தமிழர், தமிழ் ஆகமங்களின் சாரங்களை வடமொழியாளர்க்கும் அறிவுறுத்துவான் கருதி எழுதப்பட்டவையுமே தவிர வேறு இல்லை. இவ்வுண்மையைக் காமிகம் முதலிய ஆகமங்கள் பவுஷ்கரம் முதலிய உப ஆகமங்களினுடைய முகவுரையிலிருந்து அறியலாகும்.  

அது மட்டுமன்றி, பிற்காலத் தேவாரங்கள் பற்றியும், நாயன்மார் பற்றியும், தமிழர்களின் நான்மறையா அல்லது ஆரிய வேதங்களா என்று ஐயப்பாடு எழும் வகையிலும் திருமந்திரத்திலுள்ள பல பாடல்கள் இடைக்காலத்தில் பார்ப்பனர்கள் இட்டுக் கட்டிய இடைச்செருகல்களாகக் கூட இருக்கலாம். தொல்காப்பியத்தில் மட்டுமன்றி, திருக்குறளில் கூட பார்ப்பன இடைச் செருகல்கள் உள்ளன என்கின்றனர் தமிழறிஞர்கள். மதச்சார்பற்ற தொல்காப்பியத்திலும், திருக்குறளிலும் கூட தமது கைவரிசையைக் காட்டிய பார்ப்பான்கள் திருமந்திரத்தை விட்டு வைத்திருப்பார்களா?