Monday, February 22, 2016

ஈழத்துப் பண்டாரவன்னியனும், வன்னியர்களும் வன்னியர்சாதியினர் அல்ல!



கலைஞர் கருணாநிதி அவர்கள் 'பாயும் புலி பண்டாரவன்னியன்' என்ற நூலை எழுதி ஈழத்தில் அடங்காப்பற்று என்று அழைக்கப்பட்ட வன்னி மண்ணின் குறுநில மன்னன் பண்டாரவன்னியன் வெள்ளையர்களுக்கு கப்பம் கட்ட மறுத்து கடைசிவரை அவர்களை எதிர்த்துப் போரிட்டு மடிந்த வரலாற்றை தமிழ்நாட்டில் பிரபலமடையச் செய்ததிலிருந்து, எதையுமே சாதியடிப்படையில் பார்ப்பது மட்டுமன்றி, தமிழர்களின் புகழ்பெற்ற மன்னர்களை தமிழர்களாக மட்டும் பார்க்காமல், அவர்களின் வரலாற்றிலும், வீரத்திலும் பெருமையிலும் சாதி, மத வேறுபாடின்றி தமிழர்கள் அனைவருக்கும் பங்குண்டு என்பதை மறந்து அவர்களைச் சாதியடிப்படையில் பங்கு போட்டுக் கொள்ளும் நோய் கொண்ட தமிழ்நாட்டுத் தமிழர்கள் சிலர், ஈழத்தமிழனாகிய பண்டாரவன்னியனுக்கு, சாதிப்பூச்சை அதாவது  வன்னியர் சாதி லேபலைக் குத்தி விடுவார்களோ என்ற பயம், வினவு இணையத் தளத்தில் நடைபெறும் விவாதத்தைப் பார்க்கும் போது ஏற்படுகிறது. அங்கே இலங்கையில் வன்னியர் சாதியினர் உண்டு என ஒருவர் வாதாடுகிறார். அது எவ்வளவு தவறானது என்பதையும், இலங்கையில் வன்னியர் என்ற சாதிப்பிரிவினர் கிடையாது, வன்னிக்கும், அல்லது பண்டாரவன்னியன் போன்ற வன்னிய அரசர்களுக்கும், தமிழ்நாட்டிலுள்ள வன்னியர்சாதிக்கும் எந்தத் தொடர்புமில்லை என்பதை விளக்குவது தான் இந்தப் பதிவின் நோக்கமாகும்.

தமிழ்நாட்டு வன்னியர் சாதியினருக்கும்  எனக்கும் எந்தவித மனத்தாபமோ அல்லது முரண்பாடோ கிடையாது. ஈழத்தமிழர்களைப் பொறுத்த வரை, சாதி மத வேறுபாடின்றி தமிழ்நாட்டுத் தமிழர்கள் எல்லோருமே எங்களின் சகோதரர்கள், அவர்கள் என்றைக்கு தமது சாதிச்சண்டைகளை நிறுத்தி விட்டு தமிழர்களாக ஒன்றுபடுகிறார்களோ, அதைப் பார்த்து முதலில் மகிழ்ச்சியடைகிறவர்களும் பெருமைப்படுகிறவர்களும் என்னைப்போன்ற ஈழத்தமிழர்களாகத் தானிருப்பார்கள்.

கலைஞரின் பாயும் புலி பண்டார வன்னியன் கதையையும், பெயரையும் பார்த்தது விட்டு, அவனும் வன்னியர்சாதி என எண்ணி அதை ஊதிப் பெருக்கி, ஈழத்திலுள்ள  பல கற்பனைக் கதைகளின் அடிப்படையில் பண்டார வன்னியனுக்கும் தமிழ்நாட்டு வன்னியர் சாதிக்கும் எதோ தொடர்பிருப்பது போன்ற கருத்து தமிழ்நாட்டில் பரப்பப்பட்டு விட்டது என்பது தான் உண்மை. நான் இப்படிக் கூறுவதன் மூலம், இலங்கைக்கும் தமிழ்நாட்டு வன்னியர்களுக்கும் எந்த தொடர்புமில்லை என்று கருத்தல்ல. 

வன்னியர்கள் என்று இக்காலத்தில் அழைக்கப்படும் பள்ளி சாதியினர் மட்டுமன்றி, பல்வேறு சாதிகளைச் சார்ந்த தமிழ்நாட்டுத் தமிழர்களும் சோழர்களின் படையெடுப்பின் போதும், சிங்கள/தமிழ் அரசர்களுக்குக் கூலிப்படைகளாகவும், பஞ்சம் பிழைக்கவும், கோயில்களுக்கு வேலையாட்களாகவும் வரலாற்றுக் காலம் தொட்டு இலங்கைக்கு வந்துள்ளனர் என்பதை திருக்கோணமலைக் கல்வெட்டுகளும், திருக்கோணமலை மான்மியம், மட்டக்களப்பு மான்மியம் போன்ற கவிதை நூல்ககளிலும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. தமிழ்நாட்டுத் தமிழர்கள் மட்டுமன்றி மலையாளிகளும், வடுகர்களும், வடவர்களும், முசல்மான்களும் கூட எங்களின் நாட்டுக்குப் பஞ்சம் பிழைக்க வந்துள்ளனர். அவர்களுக்கெல்லாம் சோறு போட்ட வளமான நாடு எங்களின் ஈழமணித்திருநாடு, ஆனால் அதைப் பற்றி பேசுவதல்ல, இந்தப் பதிவின் நோக்கம்.

  வன்னியர் என்பது தமிழில் இலங்கையில் மட்டுமன்றி தமிழ்நாட்டிலும் வரலாறு காலம் தொட்டு வன்மம் அதாவது வலிமை அல்லது வீரம் கொண்ட அனைவரையும் குறிக்கும் சொல்லாகவே இருந்ததல்லாமல் அது குறிப்பிட்ட சாதியைக் குறிக்கவில்லை. அந்த அடிப்படையிலும் தான் வன்னியை ஆண்ட வீரம் நிறைந்த மன்னர்களும் வன்னியர் என அழைக்கப்பட்டனரே தவிர, சாதி அடிப்படையில் அல்ல.
பண்டாரவன்னியனும் சாதியில் வேளாளர், 
வன்னியன் என்பது வெறும் பட்டமே ! 
இலங்கையில் வன்னி என்று குறிப்பிடப்படும் யாழ்ப்பாணக் குடாநாட்டுக்கு வெளியே உள்ள காடுகள் செறிந்த பரந்த நிலப்பரப்பு வன்னி என்று அழைக்கப்படுவதற்கும், தமிழ்நாட்டில் இப்போது வன்னியர்சாதி என்றழைக்கப்படும் குழுவினருக்கும் தொடர்பும் கிடையாது என்பது தான் உண்மை. 

வன்னி மரங்கள் செறிந்த வனமாக (காடாக) இருப்பதால் தான் வன்னி என்றழைக்கப்பட்டதே தவிர வன்னிய சாதி மக்கள் வாழ்ந்ததால் அல்ல. யாழ்ப்பாண அரசர்களுக்கு அடிபணிந்து கப்பம் கட்ட மறுத்த குறுநில மன்னர்கள் ஆண்ட நிலத்தை அடங்காப்பற்று அல்லது வன்னி எனவும், அதையாண்ட குறுநில அரசர்கள் வன்னிமைகள்(Chieftains) எனவும் அழைக்கப்பட்டனர். அவர்களுக்கும் தமிழ்நாட்டிலிருந்து இலங்கைக்கு பல்வேறு காலகட்டங்களில் குடியேறிய வன்னியர்களுக்கும் தொடர்பு கிடையாது.

அது மட்டுமன்றி சிங்களவர்கள் மத்தியில் கூட, சிங்கள வன்னிப்பகுதிகளை ஆண்ட சிற்றரசர்கள் வன்னியர்கள் எனவே அழைக்கப்பட்டனர்.. பண்டாரவன்னியனின் தங்கை நல்லநாச்சியார் கூட மணந்தது அனுராதபுரம் வன்னிமையை சார்ந்த சிங்கள/தமிழ் வன்னி அரசர்கள் குடும்பத்தில் தான் எனவும் கூறுவர். அது மட்டுமன்றி குலசேகரம் வைரமுத்து பண்டாரவன்னியன் மனைவி கூட தமிழ்/சிங்கள வன்னியர் குடும்பத்துப் பெண்ணைத் தான். ஆகவே  இங்கே வன்னியர் என்பது வன்னிப்  பகுதியில் வாழ்ந்த மக்கள் அனைவரையும் குறிக்கிறதே தவிர குறிப்பிட்ட வன்னியர் என்ற சாதிக் குழுவினரை அல்ல.

நான் ஏதோ யாழ்ப்பாண வெள்ளாளருக்கு ஆதரவாகப் பேசுகிறேன் என சிலர் நினைக்கலாம். இலங்கையில் வன்னியர் என்ற சாதி கிடையாது. அதிலும் உண்மை என்னவென்றால் யாழ்ப்பாண அரசர்கள் மட்டுமன்றி பண்டார வன்னியன் போன்ற வன்னி அரசர்களும் கூட சாதியடிப்படையில் பார்த்தால் சைவவெள்ளாளர்களே தவிர வன்னியர்கள் அல்ல. வன்னியின் கடைசி மன்னன் பண்டாரவன்னியனிடமிருந்து ஆட்சியைக் கைப்பற்றிக் கொண்ட ஒல்லாந்தர் ஆட்சியாளர்களின் குறிப்புக்களே அதைத் தெளிவாகத் தெரிவிக்கின்றன. அது மட்டுமன்றி, வன்னி நிலம் ஒல்லாந்தர்களின் கைகளுக்கு மாறிய பின்னர், பெயருக்குக் கிறிஸ்தவர்களாகவும் மாறி,  அவர்களுக்கு யானைகளை கப்பமாகக் கொடுத்து ஆண்ட வன்னிமைகளில் டொன் பிலிப்பு நல்லமாப்பாணன் போன்றோர் வெள்ளாளர்களே தவிர வன்னியசாதியினர் அல்ல. இன்றும்  மாப்பாண முதலியார் குடும்பம் என்பது யாழ்ப்பாண சைவ வெள்ளாளர்களே தவிர வன்னியர் சாதியினர் அல்ல.

    தமிழ்நாட்டில் இன்று வன்னியர் சாதி என அழைக்கப்படும் சாதிக்குழுவினர் நூறாண்டுகளுக்கு முன்னர் கூட 'பள்ளி' என்றழைக்கப்பட்டனரே தவிர வன்னியர் என்றல்ல. பள்ளி என்ற தமது சாதிப்பெயரை அக்னிகுல சத்திரியர் அல்லது வன்னியர்குலம் என மாற்றுமாறு 1833 தொடக்கம் போராடி கடைசியில் 1931 இல் தான் பள்ளி என அவர்களை அழைக்கும் வழக்கம் நிறுத்தப்பட்டு வன்னியர்கள்  என அழைக்கப்படும் வழக்கம் தொடங்கப்பட்டது. இருபதாம் நூற்றாண்டில் தான் பள்ளி சாதியினர் வன்னியர் என அழைக்கப்படத் தொடங்கினர் என்பது குறிப்பிடத் தக்கது.
    
   ஆகவே அதற்கு முன்பாக இலங்கைக்குக் குடியேறிய, கோணேசர் கோயில் கல்வெட்டில் குறிக்கப்பட்டுள்ள வன்னியர்கள் என்பது நிச்சயமாக பள்ளி சாதியினரை (இக்கால வன்னியர்கள்) அல்ல, மாறாக தமிழ்நாட்டிலிருந்து இலங்கைக்குக் குடியேறிய வீரம் நிறைந்த தமிழ்ப் போர்வீரர்களின் குடும்பங்கள் எல்லாமே வன்னியர்கள் என அழைக்கப் பட்டனர் என்று தான் கொள்ள வேண்டும்.  

    மேற்கூறிய எனது கருத்தை உறுதிப்படுத்தும் வகையில் திருநெல்வேலி மாவட்டத்தில் வன்னியர்சாதியினர் மறவர்கள் எனவும் அழைக்கப்பட்டனர் என்கிறது A manual of the Tinnevelly district in the Presidency of Madras. ஆகவே இலங்கையில் குடியேறியதாக கோணேசர் கல்வெட்டு, மட்டக்களப்பு மான்மியம் போன்ற நூல்களில் கூறப்படுகிற வன்னியர்கள் மறவர்களாக அல்லது வேறு சாதியினராகவும் கூட இருக்கலாம் அல்லவா.
மறவர்களும் வன்னியர் தான் 
படையாட்சி என்பது சாதிப்பெயர் அல்ல மாறாக அது பாண்டிய அரசர்களால் போர்த்தளபதிகளுக்கு அளிக்கப்பட்ட பட்டம். அதையே பாண்டிநன்னாடுடையான் படையாட்சிகள் பாடுதும் ஆகாதே என்கிறார் திருவாசகத்தில் மணிவாசகர்.  அந்தப் பட்டமும் சாதியடிப்படையில் ஒரு குறிப்பிட்ட சாதியினருக்கு மட்டும்  வழங்கப்பட்டதல்ல. 








"அன்னை பூமியென் றும்அடங் காப்பற்றாம்
வன்னி மண்ணினின் மானத்தைக் காத்திடத்
தன்னு யிர்கொடுத் துப்புகழ் கொண்டமா
மன்னன் மாவீரன் பண்டார வன்னியன்"  

Sunday, February 21, 2016

பிரதமர் மோடிக்கு ஈழத்தமிழர்களின் சார்பில் நன்றிகள்!


ஈழத்தில் மிகவும் பழமை வாய்ந்த  பாடல் பெற்ற சிவாலயங்களில் ஒன்றாகிய திருக்கேதீச்சரம் ஆலயத்தை தமிழ்நாட்டில் உள்ள பழமை வாய்ந்த கோயில்களைப் போன்று கருங்கற்றளியாக அமைக்க 36 கோடி ரூபாய் செலவில் திருப்பணிகளை இந்திய அரசு மேற்கொண்டுள்ளது. ஆகவே அந்த திருப்பணிக்காக பிரதமர் மோடிக்கும், இந்திய அரசுக்கும் நன்றியைத் தெரிவிக்க வேண்டியது ஈழத்தமிழர்களின் கடமையாகும். 

யாழ்ப்பாணத்தில் பிரதமர் மோடி  
போத்துக்கேயரால் அழிக்கப்பட்ட ஆயிரக்கணக்கான சைவ ஆலயங்களில் திருக்கோணேஸ்வரமும், திருக்கேதீஸ்வரமும் மிகவும் பழமையான, பாடல்பெற்ற திருத்தலங்களாகும். இருபதாம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பகாலத்தில் ஆறுமுகநாவலரின் வேண்டுகோளுக்கிணங்க சைவத்தமிழர்கள் எழுச்சியுற்று மீளமைத்த இந்த சிவாலயம் இன்று தமிழ்நாட்டில் மாமல்லபுரத்திலிருந்து வரவழைக்கப்பட்ட சிற்பிகளினால் மீண்டும் கருங்கற்றளியாக இந்திய அரசினால் மாற்றி அமைக்கப்படுவது வரவேற்கப்பட வேண்டியதொன்று.

 இலங்கையில் யுத்தம் நடைபெற்ற காலத்தில் பன்னிரண்டு வருடங்களாக மூடப்பட்டு, சிங்கள் இராணுவத்தினால் அசுத்தப்படுத்தப்பட்டு, நகைகள், சொத்துக்கள் கொள்ளையடிக்கப்பட்டு, மடங்கள் அழிக்கப்பட்ட இந்த சிவாலயம் மீண்டும் தமிழர்களின் முயற்சியினால் திறக்கப்பட்டது. இன்று கோயிலை சீரமைக்க இந்திய அரசு முன்னின்று உதவுவது சைவத் தமிழர்களால் மட்டுமன்றி, உலகமெங்கும் வாழும் இந்துக்களாலும், தமிழர்களின் வரலாற்றுச் சின்னங்கள் பாதுகாக்கப்பட வேண்டுமென்ற தமிழுணர்வு கொண்ட, இந்து முஸ்லீம், கிறித்தவ தமிழர்கள் அனைவராலும் வரவேற்கப்பட வேண்டியதொன்றாகும். தம்மைத் தமிழர்களாக அடையாளப்படுத்தும் தமிழர்கள் அனைவரின் சார்பிலும் பிரதமர் மோடிக்கும், இந்திய அரசுக்கும், இந்திய மக்களுக்கும் நன்றியைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

"தேவாரம் பெற்ற சிவஸ்தலங்களுள் இரண்டு இவ்விலங்கையில் உள்ளன. அவைகளில் ஒன்றாகிய திருகோணமலைக்குச் சம்பந்த மூர்த்தி நாயனார் திருப்பதிக மொன்றிருக்கின்றது. மற்றொன்றாகிய திருக்கேதீச்சரத்துக்குத் திருஞானசம்பந்தமூர்த்தி நாயனார் திருப்பதிகமொன்றுஞ் சுந்தரமூர்த்தி நாயனார் திருப்பதிகமொன்றும் இருக்கின்றன. இத் திருக்கேதீச்சுரம் இவ்வடமாகாணத்தின் கண்ணுள்ள மன்னாருக்கு அதிசமீபத்திலிருக்கின்ற மாதோட்டத்தினுள்ளது. இத் திருக்கேதீச்சுரம் அழிந்து காடாகக்கிடக்கின்றதே! புதிது புதிதாக இவ்விலங்கையில் எத்தனையோ கோயில்கள் கட்டப்படுகின்றனவே! நீங்கள் இந்த மகா ஸ்தலத்தைச் சிறிதும் நினையாததென்னையோ! இவ்விலங்கையிலுள்ள விபூதிதாரிகள் எல்லோருஞ் சிறிது சிறிது உபகரிக்கினும் எத்துணைப்பெருந்தொகைப்பொருள் சேர்ந்துவிடும்! இதை நீங்கள் எல்லீருஞ் சிந்தித்து இத் திருப்பணியை நிறைவேற்றுவீர்களாயின், அருட்கடலாகிய சிவபெருமான் உங்களுக்கு அநுக்கிரகஞ் செய்வர். – திருச்சிற்றம்பலம் – ஆறுமுக நாவலர். 
திருக்கேதீச்சரம் திருப்பணி  
 ஈழத்தில் எங்கெல்லாம் சைவ ஆலயங்கள் அழிக்கப்படுகின்றனவோ, ஆக்கிரமிக்கப் படுகின்றனவோ அங்கெல்லாம் தமிழும் அழிகிறது, தமிழர்களும் அழிகின்றனர். அந்த ஊரும் தமிழர்களின் கைகளை விட்டுப் போய் விடுகிறது. அதனால் தான் ஈழத்தமிழர்களைப் பொறுத்தவரையில் சைவமும் தமிழும் பிரிக்க முடியாதவை மட்டுமன்றி பிரியக் கூடாதவை
ஈழத்தில் சிவாலயங்கள்  சைவாலயங்கள்   தமிழ்க்கலாச்சாரத்தினதும்,   தமிழர்களினதும் அடையாளமாகவுள்ளதென்பதையும், அங்கு பார்ப்பன ஆதிக்கம் இல்லை என்பதையும் தமிழ்நாட்டின் பகுத்தறிவுவாதிகள் பலரும் உணர்வதில்லை.  தமிழ்நாட்டுத் திராவிடவாதிகளின் மேலுள்ள காழ்ப்புணர்வால், தமிழரல்லாத இந்தியாவின் பெரும்பான்மை இந்துக்கள் ஈழத்தமிழர்களில்பெரும்பாலானோர்  இந்துக்களாகவிருந்தும்  ஆதரவளிப்பதில்லை.   ஆனால் திராவிட வீர்ர்களும் தம்மிடையேயுள்ள பிளவுகளை மறந்து ஈழத்தமிழர்களின் வரலாற்றைக் கலாச்சார விழுமியங்களை உணர்ந்து ஈழத்தமிழர்களின் ஆலயங்களும் அவர்களின் வரலாற்றுச் சின்னங்கள் அழிக்கப்படும் போதும் ஆக்கிரமிக்கப்படும் போதும்  அவர்களுக்காக ஒன்றுபடுவதில்லை. ஈழத்தமிழர்களின் பாடு இரண்டும் கெட்ட நிலை தான்..


சங்ககாலம்

மாந்தை துறைமுகம் என இன்றும் அழைக்கப்படும் திருக்கேதீஸ்வரம் அமைந்துள்ள பழமை வாய்ந்த மாந்தை துறைமுகத்துக்கும் தமிழகத்துக்கும் நெருங்கிய தொடர்புகள் இருந்து வந்துள்ளன. என்பதை  சங்க காலப் புலவரான முறஞ்சியூர் முடிநாகனார் அகநானூற்றில் மாந்தை துறைமுகத்தைப்  பற்றிக் குறிப்பிடுகிறார். அத்துடன் திருமூலர் ஈழத்தை சிவபூமி என அழைப்பதும் இங்கே குறிப்பிடத் தக்கது.

“வலம்படு முரசிற் சேரலாதன்
முந்நீரோட்டிக் கடம்பறுத் திமயத்து
முன்னோர் மருள வணங்குவிற் பொறித்து
நன்னகர் மாந்தை முற்றத்து ஒன்னார்
பணிதிறை தந்த பாடுசால் நன்கலம்
பொன் செய்பாவை வயிரமொடு ஆம்பல்
ஒன்றுவாய் நிறையக் குறைஇ அன்றவண்
நிலத்தினத் துறந்த நிதியம்” 

தமிழர்களின் முன்னோர்களும் இலங்கையில் பூர்வகுடிகளாகிய இயக்கரும், நாகரும் திருக்கேதீச்சர இறைவனை வழிபட்டதால் நாகநாதர் என்ற பெயரும் திருக்கேதீச்சரப் பெருமானுக்குண்டு.

தேவாரப் பாடல்பெற்ற திருக்கேதீச்சரம் 

ஏழாம் ஒன்பதாம் நூற்றாண்டுகளில் வாழ்ந்த திருஞானசம்பந்த சுவாமிகளும் சுந்தரமூர்த்தி சுவாமிகளும் திருக்கேதீச்சரத்தைப் பற்றி திருப்பதிகம் பாடியருளினார்கள். இப்பதிகங்களில் மாதோட்ட நன்னகரின் சீரும் சிறப்பும் விரிவாகக் கூறப்பட்டுள்ளன.

"மூவர் என இருவர் என
முக் கண்ணுடை மூர்த்தி
மாவின் கனி தூங்கும் பொழில்
மாதோட்ட நன் னகரில்
பாவம் வினை அறுப்பார் பயில்
பாலாவியின் கரை மேல்
தேவன் எனை ஆள்வான் திருக்
கேதீச்சரத் தானே!"

எனப் பாடியருளினார்கள் திருஞான சம்பந்தமூர்த்தி நாயனார். “வங்கம் மலிகின்ற கடல் மாதோட்ட’  நன்னகரின் உன்னத நிலையினையும் அங்கே தமிழர் செறிந்து வாழ்ந்து தனியரசு நடத்திய வரலாற்றினையும் நாம் ஓரளவு கற்பனை செய்து பார்த்துப் பெருமிதங்கொள்வதற்கு உதவிபுரிவது இராஜரத்னாகரம் எனும் நூலாகும்.

"புத்தராய்ச் சில புனை துகில் உடையவர் புறன் உரைச் சமண் ஆதர்
எத்தராகி நின்று உண்பவர் இயம்பிய ஏழைமை கேளேன் மின்
மத்த யானையை மறுகிட வுரி செய்து போர்த்தவர் மாதோட்டத்
தத்தர் மன்னு பாலாவியின் கரையிற் கேதீச்சரம் அடைமின்னே!"
- சம்பந்தர்-

அத்துடன் கி.பி பன்னிரண்டாம் நூற்றாண்டில் சேக்கிழார் தனது பெரிய புராணத்தில் சமபந்தரும், சுந்தரரும் இராமேஸ்வரத்திலிருந்து அக்காலங்களில் திருக்கேதீச்ச்சரப் பெருமானை வணங்கி தேவாரம் பாடியதை இவ்வாறு கூறுகிறார்.

“மன்னுமிரா மேச்சரத்து மாமணியை முன்வணங்கிப்
பண்ணுதமிழ்த் தொடைசாத்திப் பயில்கின்றார் பாம்பணிந்த
சென்னியர்மா தோட்டத்துத் திருக்கேதீச்சரஞ் சார்ந்த
சொன்னமலர் மாலைகள்சாத்தித்  தூரத்தே தொழுதெழுந்தார்."

சோழர்களின் திருக்கேதீச்சர திருப்பணி 

இதற்குப் பின் உள்ள இரு நூற்றாண்டுகளிலும் பலவிதமான முன்னேற்றங்கள் ஏற்பட்டுள்ளன. கி.பி.1028 ஆம் ஆண்டில் இராசேந்திர சோழ மன்னன் ஆட்சிக்காலத்தில் மாதோட்டம் மிகவும் அழகிய நகரமாகக் காட்சியளித்தது. பத்து சதுர மைல் விஸ்தீரணமுள்ள இந்நகரில் அமைந்த விசாலமான வீதிகளும் பிரமாண்டமான மாட  மாளிகைகளும் கூட கோபுரங்களும் இந்நகருக்கு ஒரு தனியழகையளித்தன. இன்று மதுரையும் ஸ்ரீரங்கமும் காட்சியளிப்பது போன்று அன்று திருக்கேதீச்சரமும் பொலிவுடன் காட்சியளித்தது.
அங்கிருப்பது போன்று திருக்கேதீச்சரமும் ஏழு பிரகாரங்களையும் ஒவ்வொரு பிரகாரத்தின் நான்கு பக்கங்களிலும் வானளாவிய கோபுரங்களையும் கொண்ட மாபெரும் கோயிலாகத் திகழ்ந்தது. மாதோட்ட நகரைச் சுற்றி செந்நெற் களனிகளும் கரும்புத் தோட்டங்களும் பொலிந்து விளங்கின. நெய்தற்றொழில் மிகவும் உன்னத நிலையில் இருந்தது. இவற்றிற்குக் கல்வெட்டுகளே சான்று பகரும்.

இருள் செறிந்த காலம் 

திருக்கேதீச்சர வரலாற்றில் பதினாறாம் நூற்றாண்டு தொடக்கம் பதினெட்டாம் நூற்றாண்டு வரையுள்ள காலத்தை இருள் சூழ்ந்த காலம் என்றே கூறலாம். காலக்கழிவின் இயல்பாலும் கவனயீனத்தாலும் ஏற்பட்ட அழிபாடுகளிலும் பார்க்க போர்த்துக்கீசரும் டச்சுக்காரரும் செய்த அடூழியங்களோ ஏட்டிலடங்கா. இந்த அந்நியர்கள் திருக்கேதீச்சர ஆலயத்தைக் கொள்ளையடித்து, அது இருந்த இடமும் தெரியாது தரைமட்டமாக்கிவிட்டனர். இங்கிருந்து கற்களை எடுத்துச் சென்று மன்னாரிலுள்ள கோட்டையைக் கட்டினர் எனச் சொல்லப்படுகின்றது.

நாவலர் நற்றொண்டு

சைவமும் தமிழும் தழைக்க அவதரித்த ஸ்ரீ லஸ்ரீ ஆறுமுகநாவலர் அவர்கள் முதன் முதலாக 1872 ஆம் ஆண்டில் தரைமட்டமாக்கப்பட்ட தலத்தை நினைந்து நினைந்து உருகி  அத்தலத்தினை மீண்டும் அரசினரிடமிருந்து பெற்று ஓர் ஆலயம் அமைக்க முயன்றார்கள். கிறிஸ்தவர்களின் எதிர்ப்பினாலும் அக்காலத்தில் இருந்த சைவ நன்மக்கள் போதிய ஊக்கத்துடன் உதவியளியாததனாலும் நாவலர் அவர்கள் எடுத்துக்கொண்ட பணி அவர்காலத்தில் நிறைவேறாதுவிட்டமை அவருக்குப்பெருங் கவலையளித்தது. “யாழ்ப்பாணச் சமய நிலை’ என்ற கட்டுரையில் சைவமக்களின் கவனத்தை ஈர்த்த, திருக்கேதீச்சரத்தின் நிலைமையைப் பற்றித் தமது மனக்கொதிப்பை இடித்துரைத்தார். சேர் உவில்லியம் துவைனம் எனும் வட மாகாண ஆளுனர் அவர்களின் தலைமையில் யாழ்ப்பாணக் கச்சேரியில் 1893 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் 13 ஆம் திகதியன்று நடைபெற்ற பகிரங்க ஏல விற்பனையின் போது 40 ஏக்கர் காட்டுநிலம் 3000 ரூபாவுக்கு யாழ்ப்பாணச் சைவமக்களால் வாங்கப்பட்டது. இந்த அரசாங்க ஆளுனர் தமது மாகாண நிர்வாக ஆண்டறிக்கையில் திருக்கேதீச்சரத்தின் பண்டைய சிறப்புகளைப் பற்றியும் குறிப்பிட்டுள்ளார். எனவே ஸ்ரீலஸ்ரீ ஆறுமுக நாவலர் அவர்களின் கனவு, அப்பெரியார் இவ்வுலக வாழ்வை நீத்து 14 ஆண்டுகளுக்குப்பின் நனவாயிற்று.  
ஈழத்தமிழ் மாணவர்கள் 
திருக்கேதீச்சர ஆலயத்தை தமிழ்நாட்டின் பழமை வாய்ந்த கோயில்களுக்கு இணையாக சீரமைக்கும் பணியை மேற்கொண்டு, இன்று நாவலரின் கனவை பூர்த்தி செய்யும்  இந்தியப் பிரதமர் ,மோடிக்கும் அவரது அரசுக்கும்  ஈழத்தமிழர்கள் நன்றி தெரிவிக்க கடமைப்பட்டுள்ளனர். 




இதே திருக்கேதீச்சர ஆலயம்  சிங்கள இராணுவத்தால் கொள்ளையடிக்கப்பட்டு,   சிதைக்கப்பட்டு பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் இராணுவத்தின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ்  இருந்தது.  அக்காலத்தில் அதைக் கண்டு மனம் கலங்கிய ஈழத்தமிழர்கள் இலங்கை ஜனாதிபதி சந்திரிகா பண்டாரநாயக்காவுக்கு எழுதிய மடல்  இது. 

THIRUKETHEESWARAM TEMPLE RESTORATION SOCIETY

Chairman: Madras Branch
Board of Trustees,
No. 20, Papanasamsivan Salai,

V. Kailasa Pillai, F.C.A.
Santhome, Madras ?600004.
Tel.548024 or 546238 Tel: 847687

John Keels Ltd,
130, Glennie Street,

P.O. Box 76
Colombo 2. Sri Lanka

Secretary:
Mr, R.Namasivayam

Her Excellency
Chandrika Bandaranaike Kumaratunga President of the Republic of SriLanka

Your Excellency,

DAMAGE TO THIRUKETHEESWARAM TEMPLE MANNAR DISTRICT, SRI LANKA

Hindus of Sri Lanka, India and rest of the world bring to your attention, with great sorrow and shock of the untold damages that have been done to the ancient and Historic Temple of Thiruketheeswaram BY THE SRI LANKAN ARMY.

Not only damage had been caused to the Temple fabric but also DESECRATING IT IN THE MOST SHAMEFUL WAY. The Temple properties have all been plundered and pillaged. The Priests, their assistants, other employees and resident in the vicinity of Thiruketheeswaram and Manthai village have been terrorised and forcibly driven away from their homes. The Pilgrims Rests and the residences of Trustees have been destroyed making them totally uninhabitable.

In short, it was simply a scorched earth' operation which even the Nazi troops did not do, under Hitler, the Nazi Dictator! MOST HEINOUS & UNFORGIVVABLE PART OF THE VANDALISM is the disfigurement & the gouging of the THIRD EYE of the Icon Somaskanda(Lord Siva). Details of this awful vandalism and destruction were brought to the notice of the then Government by the Trustees. Nothing was done.

Your Excellency this great Temple was of ancient origin rebuilt by the Chola Emperors in the 9th & 10th Centuries. It was destroyed by the Portuguese invaders. The Restoration had to await Independence & began in 1948 after Independence. Hindus had spent about twenty million rupees for the first phase of the restoration work. Two more phases remain to be completed.

I might add that generous assistance was given by the Government of Tamil Nadu under the late Chief Minister Hon. M.G. Ramachandran & also (Hon. Karunanithi, the previous Chief Minister towards the cause. Also the Andhra Pradesh Government donated Rs. 1,00,000/= and similarly the Pondicheri Government. Apart from these Hindus of Sri Lanka and overseas had liberally contributed towards the worthy cause.

Alas! the meritorious work & sacrifices of the Hindus of Sri Lanka & the world over have beem in virtually decimated by the action of the Army of Sri Lanka.

This is an ancient and most venerated temple in Srilanka belonging to pre-historic era. Thiruketheeswaram Temple is situated in the Mannar District & is the most sacred place of Pilgrimage of the Hindus in Srilanka. It is revered by the Buddhists too & referred to in the Buddhists chronicles.

Maha Sivarathiri is the most important one day annual festival, about 2 1/2 lakhs of Pilgrims attend the festival. The Maha Sivarathri is a Public holiday. The visual representation of the Formless Absolute in manifest Anthromorphic Forms in indispensable part of Temple worship. In this process the most important representation is Lord Siva the family group of SOMASKANDA. i.e Siva with His Consort UMA & their Son SKANDA.

The enclosed photo depicts the figure of Somaskanda. The third eye of the Icon was implanted in Gold., similarly the artistic heavy ornamentation round the neck & arms were too implanted in Gold. This Gold has beer. violently scooped out & removed by the vandals.

It is the most cruel & unbearable act of vandalism that has left a deep wound in the religious feelings of the Hindu Public which is difficult to heal. This admirable Icon fascinated the hearts of thousands of devotees evoking the most piety. My eyes were filled with tears when I penned the draft: of this petition.

Your Excellency,

Hindus & Buddhists are members of the same family of Religions. Both religions have contributed for the good of the Humanity. Therefore, we earnestly request you that places of worship of Hindus in Srilanka should be fully protected in the future and be saved from similar desecration, damage and plunder.

In respect of the Thiruketheeswaram Temple we earnestly request you
to:-

I) Get the Army to vacate the Temple & it's surroundings and to make this Temple & the surroundings out of bounds for the Army. To enable the Priests & their assistants & other staff of the Temple & residents of Thiruketheeswaram & Manthai villages to return to their homes without fear.

2) Get the destroyed/damaged buildings, madams etc rebuilt or repaired as the case may be , out of a liberal compensation package. The estimated cost by the society is around Rs. 20 Million. The cost of restoration may be estimated by the Government authorities.

We remain,

R.NAMASIVAYAM
HON. SECRETARY OF THE TIIIRUKETHEESWARAM TEMPLE RESTORATION SOCIETY
HON. SECRETARY & MEMBER, BOARD OF TRUSTEES

நன்றி: http://voiceofmannar.com

Sunday, February 7, 2016

தமிழ்நாட்டில் பாடப்படும் தமிழ்த்தாய் வாழ்த்துப்பாடல் பொருத்தமற்றது??



"நீராரும் கடலுடுத்த நிலமடந்தைக் கெழிலோழுகும்" என்ற பாடலைத் தமிழ்த் தாய் வாழ்த்துப் பாடலாக தமிழ்நாட்டுத் தமிழர்கள் பாடுகின்றனர். ஆனால் அவர்கள் பாடுவது அரைகுறையான பாடல் மட்டுமன்றி, சில வரிகளைச் சிதைத்தும், நீக்கியும் பாடப்படும் பாடலாகும் என்ற கருத்து ஈழத்தமிழர்களிடம் ஏற்கனவே உண்டு. ஒரு தமிழ்ப் புலவன் தனது தாய் மொழியின் மீது கொண்ட பற்றினாலும், பெருமையினாலும் இயற்றிய பாடலில் கன்னடத்துக்கும், தெலுங்குக்கும், மலையாளத்துக்கும், துளுவுக்கும் தமிழ் தான் தாய் என்ற உண்மையைக் குறிப்பிட்டதை தமிழர்களின் 'சகோதரர்கள்' என்று சிலர் குறிப்பிடும் ஏனைய திராவிடர்கள்' ஏற்றுக் கொள்ள மாட்டார்கள் என்பதாலும், செத்துப்போன ஆரியத்தைச் செத்துப்போன மொழி என்ற உண்மையைக் கூறினால் பார்ப்பனர்கள் சண்டைக்கு வந்து விடுவார்கள் என்ற பயத்தினாலும், அந்த வரிகளை நீக்கி, பாடலை சிதைத்து விட்டுப் பாடுவதை விட, திராவிட நாட்டை, திராவிடர்களை எல்லாம் தமிழ்த்தாய் வாழ்த்தில் சேர்த்துக் குழப்பியடிக்காமல், தமிழ்மண்ணையும், தமிழையும் மட்டும் குறிப்பிடும் பாடலாகிய பாரதியாரின் "வாழ்க நிரந்தரம், வாழ்க தமிழ்மொழி" என்ற பாடல் தான் தமிழ்த்தாய் வாழ்த்துக்குப் பொருத்தமான பாடல் என்பதை உணர்ந்து கொண்ட ஈழத்தமிழர்கள் அதையே தமது விழாக்களிலும், பள்ளிக்கூடங்களிலும் பல ஆண்டுகளாகப் பாடி வருகின்றனர். 

பாரதியாரின் "வாழ்க நிரந்தரம் வாழ்க தமிழ்மொழி" என்ற பாடல் தான் பொருத்தமான தமிழ்த்தாய் வாழ்த்து என்பதை  உறுதிப்படுத்தும் வகையில் அதை மேலும் அழகாக, விளக்கி இஸ்லாமிய தமிழறிஞராகிய காப்பியக்கோ ஜின்னா சரிபுத்தீன் அவர்கள் ஐரோப்பா தமிழாய்வு மகாநாட்டில் ஆற்றிய உரை இது.  

இன்று உலகெங்கும் பாடப்பெற்றுவரும் தமிழ்த்தாய் வாழ்த்துப் பாடல் பற்றியோர் உசாவல். - (காப்பியக்கோ ஜின்னாஹ் சரிபுத்தீன்)- 


 "இலங்கை உள்நாட்டின் விடுதலைப் போரினால் விரக்தியுற்ற ஈழத் தமிழரின் புலச்சிதறல் அவர்களை உலகெலாம் பரந்து வாழும் நிலைமைக்குள்ளாக்கியது. அதன் காரணமாய் தமிழ் இன்று பாரெலாம் பேசுமொழியாகிற்று. பன்னூறு ஆண்டுப் பழமையும் பெருமையுங் கொண்டிருப்பினும் புதுமை குன்றாத பொலிவுடன் செம்மொழியாய் உலக அங்கீகாரம் பெற்றுள்ளது எமது தாய்மொழி என்பது தமிழ்பேசும் இனத்தைப் பூரிப்புள்ளாக்குவது ஒன்றே. புகழ்பூத்த தமிழின் பெருமையைப் பாடாப் புலவனில்லை. அவற்றுள் சிலகுறித்து மட்டும் பேசுவதும் அவைபற்றி ஆய்வதுமே இக் கட்டுரையின் நோக்கமாகும்.
மனோன்மணியத்தில் இடம்பெற்ற தமிழ்த்தாய் வாழ்த்துப் பாடலான “நீராருங் கடலுடுத்த” என்ற பாடல் இக் கட்டுரைக்குத் தொடக்கமாகும். இவ் வாழ்த்துப் பாடலை எழுதியவர் மனோன்மணியம் பெ. சுந்தரம்பிள்ளை என்பவராவார். தமிழ்நாட்டு அரசினால் தமிழ்த்தாய் வாழ்த்தாகப் பிரகடனப்படுத்தப் பெற்று இன்று உலகெங்கும் இசைக்கப்படுவது இப்பாடல்.
"நீராருங் கடலுடுத்த நிலமடந்தைக் கெழிலொழுகும்
சீராரும் வதனமெனத் திகழ்பரதக் கண்டமிதில்
தெக்கணமும் அதிற்சிறந்த திராவிடநல் திருநாடும்
தக்கசிறு பிறைநுதலும் தரித்தநறுந் திலகமுமே!
அத்திலக வாசனைபோல் அனைத்துலகும் இன்பமுற
எத்திசையும் புகழ்மணக்க இருந்தபெருந் தமிழணங்கே
பல்லுயிரும் பலவுலகும் படைத்தளித்துத் துடைக்கினுமோர்
எல்லையறு பரம்பொருள்முன் இருந்தபடி இருப்பதுபோல்
கன்னடமுங் களிதெலுங்கும் கவின்மலையாளமுந் துளுவும்
உன்னுதரத் தேயுதித்த ஒன்றுபல வாகிடினும் 
ஆரியம்போல் உலகவழக் கழிந்தொழிந்து சிதையாவுன் 
சீரிளமைத் திறம்வியந்து செயன்மறந்து வாழ்த்துமே!"
சுற்றிவரப் பேராழியைத் தனது மானங்காக்கும் ஆடையாக அணிந்து கொண்ட நிலமாகிய அழகிய பூமிப் பெண்ணிற்குப். பாரதத் திருக்கண்டமேமுகமாகும். தெற்குத் திசைதான் அதன் நுதலாகும். அந்நுதலில் திகழும் திலகமாத் தோன்றுவதே திராவிட நாடாகும். அந்தத் திலகத்தில் கமழுகின்ற வாசனை போல் உலகனைத்தும் இன்பங்காண அனைத்துத் திசைகளிலும் புகழ்மணக்க இருக்கின்ற தமிழ்ப்பெண்ணே!
பலப்பட்ட உயிர்களையும் பல உலகுகளையும் படைத்துக் காத்து, அழிக்கின்ற இறைவன் என்ற பரம்பொருள் அழிவு பெறாது நிலைத்திருப்பது போல் கன்னடமும், தெலுங்கும், மலயாளமும் துளுவும் உனது உதரத்திலிருந்து பிறந்து ஒன்று பலவாக இருக்கின்ற போதிலும், ஆரியமொழி இன்று உலகவழக்கற்று சிதைந்து அழிந்தொழிந்து போனது போலல்லாது,  நீ இன்னும் உனது சீரிளமை குன்றாது இருப்பது கண்டுவியப்படைந்து,  நாம் செய்யுகின்ற செயலினையும் மறந்து நின்னை வாழ்த்துகின்றோம்.
பொருளமைதியும், கவித்துவமும் பொலிந்துள்ள இப்பாடலைத் தனித்து நோக்குங்கால், இது இந்தியத் தமிழகத்தை மட்டிலும் முன்னிலைப் படுத்துவதாகவே அமைந்துள்ளது எனலாம். முன்னர் குறிப்பிட்டது போன்று இன்று உலகெங்கணும் வாழுகின்ற தமிழ்பேசும் மக்களுக்கான ஒரு பொதுத்தன்மை இதில் காணப்பெறவில்லை என்பதும் கண்கூடு.

மேலும் தமிழ்நாடு அரசு முதலாம் பாடலின் மூன்றாம் அடியையும் நான்காம் அடியையும் மேலுங்கீழுமாய் மாற்றி இருப்பதோடு, இரண்டாம் பாடலின் பல வரிகளை நீக்கிவிட்டு ”நின் சீரிளமைத் திறம்வியந்து செயன்மறந்து வாழ்த்துமே” என்ற அடியைமட்டும் சேர்துப் பாடுகின்றனர். 
இது கருத்துக்கு ஒவ்வாத ஒரு செயற்பாடாகும். ஒரு புலவனின் பாட்டில் அவன் அனுமதி இல்லாது ஒரு வார்த்தையையேனும் மாற்றுவதற்கோ,. அன்றி நீக்குவதற்கோ எவருக்கும் உரிமை இல்லை. இது சம்பந்தமாய் இலங்கையில் நடந்த ஒரு வரலாற்றுச் செய்தியை இங்கு நினைவுகூர்வது பொருத்தப்பாடாக அமையும். இலங்கையின் இன்றைய தேசிய கீதம் ரவீந்திரநாத் தாகூரின் வங்காள மொழிப் பாடலொன்றை அடியொற்றி இலங்கையைச் சேர்ந்த ஆனந்ந சமரக்கோன் என்பவரால் எழுதப்பெற்றது. இப்பாடலில் ”நமோ நமோ” என்ற வார்த்தைகள் அமங்கள வார்த்தைகள் எனக் கருதி அவர் வாழ்ந்த காலத்திலேயே அவரது அனுமதி இல்லாது அந்த வார்த்தைக்குப் பதிலாக ”ஸ்ரீ லங்கா மாதா” எனமாற்றப்பட்டது. இதனால் மனமொடிந்துபோன. ஆனந்ந சமரக்கோன் தனது ஐம்பத்தோராவது வயதில் அதிக அளவு தூக்கமாத்திரைகளை உட்கொண்டு தற்கொலை செய்துகொண்டார்.
இப்போது இருபதுக்கும் அதிகமான நாடுகளில் தமிழர்கள் பரந்து செறிந்து வாழுகின்றனர். அதில் சிறப்பாக அனேகர் இலங்கைத்தமிழர்களாகும். . கடல்கடந்து போனாலும் வாழ்ந்தாலும் பிறந்த மண்ணின்மேல் ஆறாத பற்றுடையவர்கள் இலங்கைத் தமிழர்கள். தாம் புரண்ட மண்ணின்மேல் மோகங் கொண்டவர்கள். புலஞ்சிதறிய நாடுகளில் உடலையும், உதித்தமண்ணில் உயிரையுங் கொண்டு வாழுபவர். எனவேதான் இலங்கையரைப் பொறுத்தமட்டில் இப்பாடல் பொருந்துவதாயில்லை. 
மேலும் முன்னுள்ள மனோன்மணியப் பாடல் ஏற்படுத்துவது போன்ற ஒரு உணர்வையே மகாகவி பாரதியாரின் தமிழ்த்தாய் வாழ்த்துப்பாடலும் ஏற்படுத்துவதாக அமைந்துள்ளதைக் காணமுடிகின்றது. அவரது அனைவரும் அறிந்த தமிழ் வாழ்த்து இது தான்.  


தமிழ்நாட்டுத் தமிழர்களும் பாரதியாரின் பாடலையே தமிழ்த்தாய் வாழ்த்தாகப் பாடவேண்டும், அல்லது 'நீராரும் கடலுடுத்த' என்ற பாடலைச் சிதைக்காமல், முழுமையாக,  துணிச்சலுடன் தமிழ்நாட்டில் பாட வேண்டும். ஆந்திராவிலோ அல்லது கர்நாடகத்திலோ, கேரளாவிலோ பாடவில்லையே, தமிழ்நாட்டில் பாடுவதற்கு என்ன பயம். இதன் பின்னணியிலும் திராவிடமும், பெரியாரியமும்  தான் உள்ளதோ என்னவோ யாருக்குத் தெரியும். 





நன்றி: http://akkinikkunchu.com/ & நோர்வே நக்கீரன் 

Thursday, February 4, 2016

புர்க்காவுக்கும் அரபுமயமாக்கலுக்கும் எதிராக ஒரு இலங்கை முஸ்லீமின் குரல்!

மாமல்லபுரம், தமிழ்நாடு 
இலங்கையில் தமிழ்பேசும் முஸ்லீம்கள் அரபுமயமாக்கப்படுவதையும், மதமென்றால் என்னவென்றே அறியாத சின்னஞ் சிறுமிகள் கூட முகத்தை மறைக்கும் நிகாப் அணிந்து கொண்டு காணப்படுவதையும் பற்றி இலங்கை முஸ்லீம் எழுத்தாளர் ஒருவர்  ஆங்கிலத்தில் எழுதியுள்ள
-The “Nikab”Veil and Increasing “Arabianization”of the Muslims of Sri Lanka- கட்டுரை தமிழர்கள் அனைவராலும் வாசிக்கப்பட வேண்டியதொன்றாகும். ஆகவே www.dbsjeyaraj.com என்ற இணையத் தளத்திலிருந்து அந்தக் கட்டுரையை இங்கே மீழ்பதிவு செய்கிறேன். 


"The usurpation of a century’s, if not millennia, old culture which has evolved, that is unique to Sri Lanka and to South East Asia must be resisted, and the leadership for it must come from Muslim communities itself. It is against this usurpation that the Sri Lankan Muslims must make their stand clear. The time is now, if not before long Sri Lanka will suffer the consequences of segregation from the countries’ ethos."

இந்த இணைப்பில் அந்தக் கட்டுரையை ஆங்கிலத்தில் படிக்கலாம்.

தமிழர்கள் எனத் தம்மை இன்னும் அடையாளப்படுத்தும் தமிழ்நாட்டு முஸ்லீம்களும், தமிழைத் தாய்மொழியாகப் பேசிக்கொண்டே தாம் தமிழர் அல்ல என்று வாதாடும் இலங்கை முஸ்லீம்களும் வேகமாக அரபுமயப்படுத்தப் படுகின்றனர். சவூதி அரேபியாவின் தீவிரவாத வஹாபியிசம் தமிழ்நாட்டில் தமிழர்களுக்கும் முஸ்லீம்களுக்குமிடையே ஒரு நிரந்த இடைவெளியை ஏற்படுத்திக் கொண்டு வருகிறது. இந்த நிலை நீடித்தால் இலங்கையில் முஸ்லீம்களுக்கும் தமிழர்களுக்குமிடையேயுள்ளது போன்ற பகை மனப்பான்மை தமிழ்நாட்டிலும் உருவாகலாம். முஸ்லீம்களின் அரபுமயமாக்கலையும், இத்தனை நூற்றாண்டுகளாக தாய் பிள்ளை போல தமிழர்களாக வாழ்ந்த தமிழ்நாட்டு முஸ்லீம் பெண்கள், திடீரென்று கறுப்புக் கோணிப்பையை தலையில் மாட்டிக் கொண்டு, தமிழ்நாட்டின் மூலை முடுக்கெல்லாம் காணப்படுகிறார்களே, அது ஏன் என்று தமிழர்கள் சிந்திக்க வேண்டுமென்பதற்காகவும், தமிழினத்தின் நலன்களுக்கெதிரான இந்த அரபுமயமாக்கலைப் பற்றிய விழிப்புணர்வு தமிழர்கள் மத்தியில் ஏற்பட வேண்டுமென்ற நல்லெண்ணத்துடனும் வினவு இணையத்தளத்தில் முஸ்லீம்கள் திட்டமிட்டு அரபுமயமாக்கப்படுகின்றனர் என்பதைப் பற்றி நான் கருத்து தெரிவித்த போது, அப்படி எதுவுமே கிடையாதென உலகமுழுவதுமுள்ள முஸ்லீம்கள் எல்லாம் பேசிக் கொண்டிருக்கும் ஒரு விடயத்தை ஒப்புக் கொள்ள மறுத்துடன், அதை மறுப்பதிலும், மறைப்பதிலும் மட்டுமே தமிழ்நாட்டு முஸ்லீம்கள் சிலர் குறியாக இருந்தனர். தமிழ்நாட்டில் எந்தளவுக்கு தீவிரவாத வஹாபியம் வேரூன்றி வருகிறது என்பதற்கு அதுவொன்றே நல்ல எடுத்துக் காட்டாகும். தீவிரவாத இந்துத்துவா மட்டுமன்றி தீவிரவாத இஸ்லாமியத்துவாவும் தமிழினத்தின் நலன்களுக்கு எதிரானது. 

திடீரென்று நிகாப் அல்லது புர்க்காவை அணிந்த தமிழ் முஸ்லீம் பெண்கள் தமிழ்நாட்டின் பட்டி தொட்டியெல்லாம்  காணப்படுவதற்குக்  காரணம், அவர்களுக்கு புதிய Fபாஷன்களில், அதாவது நாகரிக ஆடையணிகளில் ஏற்பட்ட மோகம் தான் காரணம் என்று கூட தமிழ்நாட்டு முஸ்லீம்கள் சிலர் வாதாடினர். ஆனால் இந்தக் கட்டுரையின்  எழுத்தாளர் Hafeel Farisz, அவை எல்லாம் அரேபிய பாலைவனக் காலநிலைக்கேற்ப, அவர்களின் கலாச்சார அடிப்படையில் உருவாகிய ஆடையணிகள் என்கிறார்.   

The “Nikab”Veil and Increasing “Arabianization”of the Muslims of Sri Lanka   - By Hafeel Farisz

குறிப்பு: இந்தப் படம் இலங்கை முஸ்லீம்களுடையது. ஆனால் இதே 
போன்ற அரபுக்களின் கவுண் அணிந்த முஸ்லீம் சிறுவர்களை 
மட்டுமல்ல, பெரியவர்களையும் அவர்கள் மதுரையிலுள்ள 
பள்ளிவாசலில் தொழுகைக்குப் போகும் போது பார்த்திருக்கிறேன். 
Girls too young to understand the essence of religion adorn the Nikab. Some forced due to cultural imposition, and others too young to know why. Madrasas spread across the island ignore history, art culture, literature and theology which form the core of religious education. Instead the focus is on rituals and taboos. Kattankudy, in the East, is but one example of cultural alienation and segregation.The effects of the alienation and archaic practices which the majority of Muslims in Sri Lanka are against and don’t adhere to have to face, day in and day out. Some 36 Muslims have left to fight for the IS (Islamic State), and we wonder why?

Following the opinion piece titled ‘ Sinhaley, Muslims and Fascim’ the response from the Sri Lankan Muslims has been overwhelming. Many have written to say that their fears were exactly the same as penned down and their oppositions were no different. Many others have written in to say that they have been left helpless and are merely bystanders witnessing the usurpation of a once vibrant culture, unique to Sri Lankan Muslims.However there has been a backlash of sorts.
On the one hand for which the crux stems from the reasoning given behind the face veil, a garment alien to Sri Lankan and South East Asian culture and its practices.A symbol of the radicalism among Sri Lankan Muslims. And on the other from those who espouse their fascist ‘Sinhaley’ agenda. They are but two sides of the same coin. For the purpose of this article, the focus will be on the former.
I am inclined to believe that the many who adorn the face veil and those who justify the wearing of such have based their reasoning on a practice that goes beyond the realms of logic and reasoning. I am aware that rationality would not prevail within their minds. The essay therefore is to provide the majority of Muslims in Sri Lanka a grounding through which they could withstand any further escalation of radicalism.
I understand that the dichotomy between the ‘moderates’ and the ‘extremist’ when faced with an external threat, could cause division and dilution. However, I believe it is imperative that the moderates of the minority quell the extremism within first because one form of extremism is always fuel to the other.
The fallacy of scripture
My opposition to the face veil and the irrational religious and cultural imposition justified through scripture stems from simple logical reasoning. The Ku Klux Klan believed that scripture was what guided them, and they quoted scripture to justify their horrific actions against the blacks. The slave owners of yore were also guided by religious scripture, which they quoted freely to shut down any opposition to slavery. Today the Islamic State (IS), also quotes scripture to justify their actions, which has left thousands dead and millions destitute. The crusades are but another example. Israel’s, justification of the occupation of Palestinian land is also based on scripture. The very same scripture used by the Zionists are opposed by the Hasidic Jews. Why? They use the same scripture to say that the rule of Palestine by the Jews should not form a part of Judaism until the return of the messiah. The evangelicals who support Donald Trump, also draw inspiration from scripture.
So how then is it logical to seek justification from scripture? Thousands of examples could be cited of the different variants within Islam itself which use the same scripture- the Quran- to justify their beliefs and practices;one always insisting that their interpretation is superior to the other. Wars have been waged, and lives lost within the Muslim community itself based simply on different interpretations given to the exact same text. The Sunni- Shia conflict is just one example. Similarly, there is an argument going back and forth, again based on scripture, for and against the face veil.
However, as reasoned, to argue on scripture is futile. It’s ones word against the other. Instead it is imperative that the Muslim community of Sri Lanka understands the politics behind the radicalization of a culture in Sri Lanka in which the Muslims thrived, enjoyed freedom and in which they remained an integral component of, as so strikingly illustrated by Dr. Lorna Devaraja in her work titled ‘ ‘Muslims of Sri Lanka- one thousand years of ethnic harmony’.
The history of the veil
The Arabian peninsula of pre- Islamic times comprised harsh living conditions exposing the mostly nomadic inhabitants of each tribe to severe sandstorms, heat, and at points winters which were much harsher than what we witness in the modern day. In order to protect themselves from these severe weather conditions, as is logical, men and women of the peninsula devised garments which would protect their bodies. The face veil was used to counter the harsh conditions of an often unwelcoming desert. A basic, reading of pre- Islamic Arabia, or Persia would give anyone a clear notion about the garments worn. Tertullian, in his pre- Islamic treatise ‘Virgins of Veil’, makes reference to Pagan Arabian women who covered their faces.
While this was the reasoning, among others, for the Nikab in the Peninsula, many ancient civilisations, pre- Islamic of course, adopted different variants of the veil for different reasons.
The Assyrian women ( upper Mesopotamia, descendants of which live spread across the continent) who lived under strict and inhumane conditions under their men, are one example. Following the conquests of the Assyrian Empire starting from before 2000 BC, the empire was flooded with labour from conquered territories. Men were used as slaves, and women as prostitutes and domestic slaves. However as time passed, distinguishing between the ‘immigrants’ and the ‘homelanders’ was problematic. Therefore as a method of distinction between the two, women who were considered ‘homelanders’ were ordered to cover their faces.
The face veil thus distinguished the Assyrian women from the prostitutes and the domestic slaves and was viewed as a sign of respect, a privilege denied to the slaves and prostitutes . The logic of the devise is questionable, of course, but historical fact shows that this was a practice adopted in a cruel and backward civilization that existed over 4000 years ago. Once these territories were captured by the Muslims, and one religion was promulgated amongst the masses, the face veil evolved into a cultural phenomenon, supported of course, by the environmental and other social needs of the time. Islam was the first religion to have founded a state and religion in quick succession, and adhering to this cultural norm was not seen as a threat of any sort. Rather, it was the costume of the day, and it blended with the culture of the time. The repeated use of the word culture is intentional.
Accordingly the Nikab continued to be a cultural phenomenon, and a cursory glance at the Islamic conquests by the ‘first Muslims’ headed by the ‘Rashidun’ ( the rightly guided ones- the four Caliphs who headed the Empire after the death of The Prophet (PBUH)), is enough evidence to negate any claim that the Nikab had anything to do with Islam. The face veil was not imposed in any of the invaded territories which included Egypt to present- day Tunisia and what is today’s Iran to the borders of Central Asia.
The conquests by the Umayyads followed the same pattern, with the conquerors not impeding on the cultural identity of the conquered land. This is why we do not see the Nikab prevalent in Palestine, Tunisia, Turkey or Egypt, which were among the earliest territories to be conquered , except of course for the imposition of fundamentalists.
The Nikab remained a cultural garment except, for an imposition in the 12th and 13th Centuries, again by fundamentalist, who were threatened by the crusades. Despite the imposition it largely remained a garment worn by women for environmental and now cultural reasons. That was as far as it went
Fast forward to the 20th Century,Islam was shaken by a similar threat from western imperialism. The free market and governance structures of the west that commenced in the 17th Century threatened the very existence of the States which were under ‘Islamic’ rule. Moreover, it had a massive economic impact on Muslim territories. It was in this backdrop that a move back to ‘fundamentalism’ akin to the one witnessed during the crusades took place.
The Nikab evolved, from being a cultural attire to a symbol against the expanding European forces and was encouraged by religious and political authorities . Similarities could be drawn here with that of the Assyrians and their adoption of the veil. The veil was seen as an icon of resistance, again confined to Muslim held regions in the Middle East. Theologians and the states worked hand in glove to provide religious reasoning to those who resisted. A fact often overlooked is that politics played an integral role in the expansion of the Islamic empires, as oft is the case with any conquering army and state. Each time the rulers were threatened with internal revolt or external conquests, religion was used as a centre- point to garner support and conformity.
Closing the gates of Ijthihad- Independent reasoning
It was in the early 1920s however that the Salafist- Wahabi movements expanded territorially, with the backing of the yet to be found state of Saudi Arabia. The state, which was yet to be formed,adopted its ideologies for purely political and economic reasons. It funded the exporting of a strict and literal interpretation of religion to justify its archaic actions. If not, there seems no other plausible justification for the existence of a ‘Kingdom’ or a ‘Sultanate’ or a deviant of it, in an ‘Islamic’ country.‘ The closing of the gates of ‘ Ijtihad’ ( Independent Reasoning) was a period in Islamic history where the rulers, fearing revolt from the masses, imposed strict and harsh interpretations of religion that blocked the questioning of religion and most importantly prevented questioning of the rulers and their modes of governance.
Madarasas and the Ulama who were working hand in glove with the rulers facilitated this imposition. It was akin to the era of Mahinda Rajapaksa in which the entire state machinery worked hand- in- glove with the regime to promote its narrative . The difference however, was that the imposition was systemic and long drawn. The religion was the same, and therefore resistance was not as strong as when religions and races differ. The politics involved with the radical Islamic element of the 20th century was no different.
It is the long reach of this imposition, a new wave of which began in the 1970s that we are witnessing in Sri Lanka today. The main form of exporting the fundamentalism was through migrant workers who found employment in Saudi Arabia, after which the structures were established in different parts of the world. Radical Islam has a political goal. The root of the message which rally’s people behind any ultra nationalist movement, which scholars draw parallels with ‘radical Islam’, is a ‘return to the forgotten past or a greater future’. This wave of radical Islam is no different. It is this political element that channels the funds and drives the masses to alienate their culture and locality and adopt alien and extreme practices.
The spiritual Islam- beyond the radicalism
But behind the noise and drama, there lies an Islam that is spiritual. An Islam among others that attempts to understand the true essence of the spiritual retreats and solitude The Prophet (PBUH) underwent prior to the revelations. An Islam in which religion is a personal relationship between the adherent and the creator. It is an Islam in which prayer is not simply a ritual but is meditation.Fasting is not only confined to staying hungry from dawn to dusk. Instead, it includes the fasting of the mind, from anything that could impede the minds meditative state. An Islam which gave the world some of the most modern architectural wonders and important components of Algebra, Geometry, Astrology and Medicine. An Islam which gave the world some of the most comprehensive music compositions. An Islam which produced Gibrans, Rumis and may I even dare say Tagores.
An Islam in which Nasrudeen Shah was a sage and not a heretic. It is an Islam of ‘peace’, in which the attainment of being at peace with oneself and with the nature surrounding the individual is the essence of its teachings. An Islam that enacted some of the most modern elements of International Law, including Human Rights Law, Family Law and Contract Law. An Islam which gave the world jurisprudence unparalleled in human civilization. A brief look at the modes adopted to trace a Hadith would amaze any modern archivist, historian or academic. An Islam in which debate and discourse was a central element in its evolution. An Islam that is lost today among the cacophony of rules and impositions. An Islam that is lost without art, culture or literature and in complete denial of the essence of the liberation of the soul. Instead it has been usurped by a version which has suppressed any creativity.
Creativity gives rise to revolt and reform. So quelling it using religious justification was the best way forward for the rulers, the effects of which we are witnessing in Sri Lanka today. Today Islam as espoused by these fundamentalist elements is confined to an empty shell full of taboos and rituals, of which the original meaning seems to be lost.The usurpation of a century’s, if not millennia, old culture which has evolved, that is unique to Sri Lanka and to South East Asia must be resisted, and the leadership for it must come from Muslim communities itself. It is against this usurpation that the Sri Lankan Muslims must make their stand clear. The time is now, if not before long Sri Lanka will suffer the consequences of segregation from the countries’ ethos.
Courtesy:Daily Mirror