Thursday, August 11, 2016

காஷ்மீர் யாருக்குச் சொந்தம்?

Raghunath Mandir Jammu

தெற்காசியாவில் பல ஆண்டுகாலமாக  தீர்வு காணப்பட முடியாமலிருக்கும்  புதிர் எதுவென்றால் அது காஷ்மீர் உண்மையில் யாருக்கு சொந்தமானது  என்பது தான். காஷ்மீர் உண்மையில் யாருக்குச் சொந்தம் என்று அறியும் ஆவலில் எனது தேடுதலில் தென்பட்டது Andrew Whitehead என்பவரால் எழுதப்பட்ட A Mission in Kashmir என்ற புத்தகம். மிகவும் தெளிவாக, ஆதாரங்களுடன் எழுதப்பட்ட அந்தப் புத்தகம் முழுவதையும் ஆங்கிலத்தில்  இந்த இணைப்பில் இலவசமாக வாசிக்கலாம்.

இலங்கையில் முஸ்லீம்கள் தமிழைத் தாய் மொழியாகப் பேசிக் கொண்டே தமக்கும் தமிழர்களுக்கும் எந்த தொடர்பும் கிடையாது அவர்களின் இனவடையாளமும் முஸ்லீம்கள் என்பது மட்டும் தான், அவர்களின் முன்னோர்கள் அரபுக்கள் (அந்த உளறலை எந்த அரபுக்காரனும் ஏற்றுக் கொள்வதில்லை என்பது வேறுகதை) என்று கூறிக் கொண்டே, அவர்கள் போத்துக்கேயரால் துரத்தியடிக்கப்பட்ட போது. கிழக்கு மாகாணத்தில் வரவேற்று வாழ வைத்த  ஈழத்தமிழர்களுக்கு எதிராக இயங்குவதும், இரண்டாயிரமாண்டுகளுக்கு மேலாக தமிழர்கள் பெரும்பான்மையாக வாழ்ந்த கிழக்கு மாகாணத்தை வடக்குடன் இணைத்து ஈழத்தமிழர்களின் பிரச்சனைக்கு தீர்வு காண்பதை எதிர்ப்பதும் தமிழ்நாட்டுத் தமிழர்களில் பலருக்கும் தெரியாது. அதுமட்டுமன்றி கிழக்கு மாகாணத்தில் அவர்களுக்கென தனி ஆட்சி வேண்டுமாம். இதில் வேதனைமிகுந்த, வேடிக்கை என்னவென்றால், இலங்கையில் வந்தேறிகளாகக் கருதப்பட்ட  முஸ்லீம்கள், 1832ம் ஆண்டு வரை, இலங்கையில் நிலங்களை வாங்கவோ, நிலங்களைச் சொந்தமாக வைத்திருக்கவோ அனுமதிக்கப்படவில்லை. இலங்கை ஆங்கிலேயர்களின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வந்த பின்னர் 1832 இல் தான் அவர்கள் நிலங்களைச் சொந்தமாக வைத்திருக்க அனுமதிக்கப்பட்டனர். எந்த நாட்டிலும் எந்த நிலப்பகுதியிலும் சிறுபான்மையினராக இருக்கும் வரை தான் முஸ்லீம்கள் அடக்கி வாசிப்பார்கள் என்ற கருத்திலும் சில உண்மைகள் இருப்பதை ஏற்றுக் கொள்ளத்தான் வேண்டும். அந்தக் கருத்துக்கு காஷ்மீரும் நல்ல எடுத்துக்காட்டாகும்.

 ஆனால் தமிழர்களின்  கலை, கலாச்சாரம், என்பவற்றையும், தமிழுணர்வையும் இழந்து  வஹாபியத்தால் துரித கதியில் அரபுமயமாக்கப்படும் தமிழ்நாட்டு முஸ்லீம்கள் சிலர் இன்றும் தம்மைத் தமிழர்களென அடையாளப்படுத்துவதால், அவர்களைத் திருப்திப்படுத்த,
 உலக முஸ்லீம்களனைவரையும், அவர்கள் என்ன செய்தாலும், தமிழர்கள் எல்லோரும், ஆதரிக்க வேண்டுமென்ற மாதிரியும், உண்மையை, நியாயத்தைக் கூடக் கூறாமல் அடக்கி வாசிக்க வேண்டும் என்பது போன்றும்,  அல்லது அது பார்ப்பனர்களையும், இந்துத்துவாவையும் ஆதரிப்பதாகக் கருத்துப்படும் என்ற மாதிரியுமான சில பம்மாத்துக்களை  முற்போக்குகள் என்று கூறிக் கொள்ளும் சிலர் தமிழ்நாட்டில் அவிழ்த்து விடுவதை,நாங்கள் இணையத்தளங்களில் காணலாம்.  

தமிழர்களில் பலர் மோடியை எதிர்ப்பதற்கும், காஸ்மீர் பிரிவினையை ஆதரிப்பதற்கும் கூட அது தான் காரணம். ஆனால் தமிழ்நாட்டு முஸ்லீம்கள்  ஈழத்தமிழர்களையோ அவர்களின் விடுதலைப் போராட்டத்தையோ ஆதரித்ததில்லை.  தமிழ்நாட்டுத் தமிழர்கள் எவரும் ஈழத்தமிழர்களுடன் இலங்கையில் வாழும் தமிழ் பேசும் முஸ்லீம்கள் எவ்வாறு நடந்து கொண்டார்கள்/கொள்கிறார்கள், சிங்களவர்களுடன் சேர்ந்து கொண்டு என்ன செய்தார்கள்/செய்கிறார்கள் என்பதைப் பற்றி எல்லாம் சிந்தித்துப் பார்ப்பதில்லை. அத்துடன் இலங்கை முஸ்லீம்கள் தம்மைத் தமிழர்களாக அடையாளப்படுத்துவதில்லை, மறந்து போய் யாராவது அவர்களைத் தமிழர்களென அடையாளப் படுத்தினாலும் அடிக்க வந்து விடுவார்கள்.  அதனால் சில தமிழ்நாட்டுத் தமிழர்களைப் போல், உலகில் முஸ்லீம்கள் செய்வதையெல்லாம் நியாயப்படுத்த வேண்டுமென்றோ அல்லது காஷ்மீர் பிரச்சனையில் கண்மூடித்தனமாக முஸ்லீம்களின் பிரிவினைக் கோரிக்கையை ஆதரிக்க வேண்டுமென்ற கட்டாயமோ ஈழத் தமிழர்களுக்குக் கிடையாது.


A Mission in Kashmir என்ற புத்தகத்தின் சாரத்தின் தமிழாக்கமும் “காஷ்மீர் யாருக்குச் சொந்தம்” என்ற தலைப்பில் இணையத்தில் வெளிவந்துள்ளது. 
காஷ்மீர் யாருக்குச் சொந்தம்இந்தியாவுக்கா… பாகிஸ்தானுக்கா… அல்லது அது தனி நாடாக இருக்கவேண்டுமாஇன்றும் அணையாமல் பற்றி எரிந்து கொண்டிருக்கும் இந்தப் பிரச்னையின் தொடக்கப்புள்ளியைப்பற்றி எ மிஷன் இன் காஷ்மீர்’ (A Mission In Kashmir) என்ற நூலை ஆண்ட்ரூ வொயிட்ஹெட் (Andrew Whitehead) எழுதியிருக்கிறார். 
பி.பி.சி.யின் செய்தித் தொடர்பாளரான அவர் வெகு எச்சரிக்கையாக பி.பி.சி.க்கும் இந்தப் புத்தகத்துக்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லை என்று முன்கூட்டியே சொல்லிவிட்டுத்தான் ஆரம்பிக்கிறார். ஒருவகையில் இந்தப் புத்தகம் எழுதும் வாய்ப்பு அவருக்கு மிகவும் எதேச்சையாகவே கிடைத்திருக்கிறது. சுய ஆர்வத்தின் பேரிலேயே இதை எழுதியிருக்கிறார். பிரிவினையின் போது நடந்த சம்பவங்களைத் தொகுக்க காஷ்மீருக்கு வந்தவர்தான் பேட்டி எடுக்க வேண்டிய நபர் கிடைக்காமல் போகவே சோர்வுடன் திரும்பிப் போகும் வழியில் ஒரு மடாலயத்தைப் பார்த்துவிட்டு மெதுவாக உள்ளே நுழைந்திருக்கிறார். ஒரு புதியதொரு உலகத்துக்குள் எடுத்து வைத்த முதல் காலடி அது என்பது அப்போது அவருக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை.
அந்த மடாலயத்தில்தான் காஷ்மீர் மீதான பாகிஸ்தானின் முதல் அத்துமீறலில் இருந்து அதிர்ஷ்டவசமாக உயிர் பிழைத்த ஒருவர்கிட்டத்தட்ட அந்த வ்ரலாற்றைச் சொல்லிவிட்டு இந்த உலகில் இருந்து விடைபெற வேண்டும் என்று நினைத்ததுபோல், 91 வயதில் மரணத்தின் விளிம்பில் உயிரைக் கையில் பிடித்தபடி இருந்து வந்திருக்கிறார். 
அவர் சொன்ன விஷயங்களே ஆண்ட்ரூ வொயிட்ஹெட்டை இந்தப் புத்தகத்தை எழுதத் தூண்டியிருக்கின்றன. 1947 காலகட்டத்து காஷ்மீரின் சித்திரத்தை நம் மனக் கண் முன் கொண்டுவருவதில் கடும் சிரமத்தை மேற்கொண்டு அதில் வெற்றியும் பெற்றிருக்கிறார். 
 இந்தியாவுக்கும் பாகிஸ்தானுக்கும் இடையில் எல்லைக்கோடு என்ற ஒன்றை பிரிட்டிஷார் வரைந்து கொடுத்தார்கள் என்றாலும் எந்த சம்ஸ்தானத்தையும் இந்தியாவுக்கு சொந்தம் அல்லது பாகிஸ்தானுக்கு சொந்தமென்று பிரித்துக் கொடுக்கவில்லை. ஒவ்வொரு சமஸ்தானமும் அதனுடைய விருப்பத்துக்கு ஏற்ப எந்த தேசத்தில் சேர வேண்டுமோ சேர்ந்து கொள்ளலாம். அல்லது சேராமல் தனித்தும் இருந்து கொள்ளலாம் என்றுதான் பிரிட்டிஷார் சொல்லியிருந்தார்கள்.  
பிரிட்டிஷாரால் அடிமைப்படுத்தப்பட்டிருந்த இந்தியாவானது பாகிஸ்தான்இந்தியா என்ற இரண்டு தேசங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டதில் யாருடன் சேர்வது என்ற பிரச்னை சில மாதங்களிலேயே சுமுகமாக ஒரு முடிவுக்கு வந்துவிட்டது. ஒரே ஒரு சமஸ்தானத்தைத் தவிர. அதுதான் காஷ்மீர்.காஷ்மீர் பிரச்னை ஏன் இவ்வளவு சிக்கலாக இருக்கிறது? 
உண்மையில் என்னதான் நடந்தது என்பதை ஆண்ட்ரூ வொயிட்ஹெட் தகுந்த ஆதாரங்களுடன் வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார். இந்திய ராணுவக் குறிப்புகளில் ஆரம்பித்து காஷ்மீர் மீதான பாகிஸ்தான் கூலிப்படைகளின் தாக்குதலில் படுகொலை செய்யப்பட்டவர்களின் உறவினர்களிடமிருந்து கிடைத்த கடிதங்கள் வரை அனைத்து அதிகாரபூர்வஅதிகாரபூர்வமற்ற ஆவணங்களைக் கொண்டு காஷ்மீர் பிரச்னை குறித்த ஒரு விரிவான சித்திரத்தை முன்வைக்கிறார். 
காஷ்மீர் தொடர்பாக மூன்று முக்கியமான குற்றச்சாட்டுகள் இந்தியா மீது வைக்கப்படுவதுண்டு. அவற்றுக்கு இந்த நூலில் தரப்பட்டுள்ள ஆவணங்கள் ஒரு தெளிவான பதிலைத் தருகின்றன. 
1. காஷ்மீரின் மன்னரான ஹரிசிங்கைக் கட்டாயப்படுத்தி இந்தியா ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்து வாங்கிவிட்டது. 
2. காஷ்மீர் இந்தியாவுடன் சேர்வது தொடர்பான ஒப்பந்தம் கையெழுத்தாவதற்கு சில மணி நேரங்களுக்கு முன்னதாகவே இந்திய ராணுவம் காஷ்மீரில் கால்பதித்துவிட்டது. அதாவதுசட்டப்படிப் பார்த்தால் அது இன்னொரு நாடான காஷ்மீர் மீதான ஆக்கிரமிப்புதான். 
3. இந்தியாவுடன் சேர்வது தொடர்பான காஷ்மீர் மக்களின் எண்ணத்தை அறிந்துகொள்ளப் பொதுவாக்கெடுப்பு நடத்துவதாக வாக்கு கொடுக்கப்பட்டது. ஆனால்நடத்தப்படவில்லை.
ஆண்ட்ரூ வொயிட்ஹெட் தொகுத்துத் தந்திருக்கும் ஆவணங்களின் அடிப்படையில் மேலே சொன்ன குற்றச்சாட்டுகளை அலசிப் பார்ப்போம். 
ஒருவகையில் காஷ்மீர் பிரச்னையானது அன்று அதிகாரத்தில் இருந்த நான்கு பேரால் தீர்மானிக்கப்பட்டிருக்கிறது. மத அடிப்படையில் ஒரு தேசத்தை உருவாக்கிய ஜின்னா… சுதந்தர இந்தியாவின் முதல் பிரதமர் நேரு… காஷ்மீரின் முதல் அமைச்சர் ஷேக் அப்துல்லா… காஷ்மீரின் அப்போதைய மன்னர் ஹரி சிங்.
இந்தப் புத்தகத்தைப் படிக்கும்போது, 1947-ல் காஷ்மீர் மீது மூர்க்கத்தனமான தாக்குதல் நடத்தவேண்டும் என்ற ஜின்னாவின் வெறி நன்கு தெரியவருகிறது. இந்தியாவுடன்தான் சேர வேண்டும். ஆனால்அதிகாரம் நம் வசமே இருக்க வேண்டும் என்ற மன்னர் ஹரிசிங்கின் விருப்பம் தெளிவாகப் புலனாகிறது (பதான் கூலிப்படையை காஷ்மீர் மீது ஜின்னா ஏவியதற்கு முக்கிய காரண்மே ஹரிசிங் இந்தியாவுடன் சேர முடிவெடுத்ததுதான். சிலர் சொல்வதுபோல்பதான் கூலிப்படை தாக்கியதால் மன்னர் இந்தியாவுடன் சேர முடிவெடுத்திருக்கவில்லை. அவர்களின் தாக்குதலைப் பயன்படுத்தி இந்தியா வலுக்கட்டாயமாகவும் இணைத்துக் கொண்டிருக்கவும் இல்லை). 
மன்னரின் அதிகாரம் பறிக்கப்பட்டு மக்கள் பிரதிநிதி ஒருவரிடம் தரப்பட வேண்டும் என்ற நேருவின் விருப்பம் விவரிக்கப்பட்டிருக்கிறது. புதிய மக்கள் சக்தியாக உருவெடுத்திருந்த நேஷனல் கான்ஃப்ரன்ஸ் கட்சியின் தலைவர் ஷேக் அப்துல்லாஇந்தியாவுடன் சேர்வதுதான் காஷ்மீருக்கு நல்லது என்று கருதியது தெரியவருகிறது.
இந்த நால்வரில் இந்தியாவுடன் சேர்வது என்ற முடிவையே ஜின்னா தவிர மூவரும் தன்னிச்சையாக எடுத்திருக்கிறார்கள் என்பது ஆண்ட்ரூ வொயிட்ஹெட் தொகுத்த ஆவணங்களில் இருந்து புலனாகிறது. 
பாகிஸ்தானுடன்தான் காஷ்மீருக்கு நிறைய வர்த்தகத் தொடர்புகள் இருக்கின்றன. காஷ்மீரில் முஸ்லீம்கள்தான் அதிகம் இருக்கிறார்கள். எனவேபாகிஸ்தானுடன்தான் சேர அதிக வாய்ப்பு இருப்பதாக பிரிட்டிஷ் அதிகாரிகள் எதிர்பார்த்ததாக அவர்கள் தொடர்பான ஆவணங்களில் இருந்து தெரிய வருகிறது. ஆனால்மவுண்ட்பேட்டன் இந்தியாவுடன் சேர்வதுதான் காஷ்மீருக்கு நல்லது என்ற தொனியில் பேசியதாகவும் தெரியவருகிறது. 
மன்னரைக் கட்டாயப்படுத்தி காஷ்மீரை இந்தியாவுடன் சேர்த்துக் கொண்டதாக பொதுவாகச் சொல்லப்படுவதை இந்த நூலில் தரப்பட்டிருக்கும் ஆவணங்கள் வெகுவாக மறுக்கின்றன. 
காஷ்மீரின் அன்றைய பிரதமராக இருந்த ராமசந்திர கக் என்பவர் மன்னர் ஹரிசிங்கிடம் பாகிஸ்தானுடன் சேர வேண்டும் என்று சொல்லியிருக்கிறார். ஆனால்மன்னர் ஹரி சிங்கோ முதல் வேலையாக அவரை பணி நீக்கம் செய்துவிட்டு இந்தியச் சார்பாக இருக்கும் மெஹர் சந்த் மஹாஜனைப் பதவியில் அமர்த்தி இருக்கிறார் (மெஹர் சந்த் மஹாஜன்பஞ்சாபைப் பிரிக்கும் எல்லை வரைவுக் குழுவில்இந்தியாவுக்குச் சாதகமாக அதிகப் பகுதியை வென்றெடுக்க காங்கிரஸ் தரப்பில் உறுப்பினராக நியமிக்கப்பட்டவர்). இந்தியத் தலைவர்களை காஷ்மீருக்கு வரும்படி ஹரிசிங் பலமுறை அழைத்திருக்கிறார். ஜின்னா காஷ்மீருக்கு வர விருப்பம் தெரிவித்தபோது வேண்டாம் என்று மறுத்திருக்கிறார். காஷ்மீர் ராணுவத்துக்குத் தலைவராக இருந்த பிரிடிஷ்காரர் ஒருவரை விலக்கிவிட்டு அந்தப் பொறுப்பை இந்தியர் ஒருவருக்குத் தந்திருக்கிறார். இந்திய அரசிடம் இருந்து ஏராளமான ஆயுதங்களை வாங்க விரும்பியிருக்கிறார். பிரிட்டிஷ் அரசு அதற்கு அனுமதி தரவில்லை என்பதால் அது முடியாமல் போய்விட்டிருக்கிறது. மக்களாட்சி தொடர்பான சீர்திருத்தங்களைக் கொஞ்சம் தள்ளிப் போடும்படி நேருவிடம் ஹரிசிங் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறார். இவையெல்லாம் பாகிஸ்தானின் கூலிப்படைகள் காஷ்மீர் மீது தாக்குதல் நடத்துவதற்கு முன்பாகஇணைப்பு ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திடும்படி மன்னரிடம் இந்தியா கேட்பதற்கு முன்பாகவே நடந்தவை என்பது ஆண்ட்ரூ வொயிட்ஹெட் தொகுத்த ஆவணங்கள் மூலம் தெள்ளத் தெளிவாகத் தெரிய வருகின்றன.
இவற்றை எல்லாம் வைத்துப் பார்க்கும்போதுமன்னர் ஹரி சிங்குக்கு காஷ்மீரை இந்தியாவுடன் இணைப்பதில் முழுவிருப்பம் இருந்திருக்கிறது. ஷேக் அப்துல்லாவை முன்னிலைப்படுத்துவதுதான் அவருக்குப் பிடிக்கவில்லை. அதனால்தான் நேருவிடம் கூட அவர் கொண்டு வர விரும்பிய மக்களாட்சி சார்ந்த சீர்திருத்தங்களைக் கொஞ்சம் தள்ளிப் போடும்படி மறைமுகமாகக் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறார் என்பது தெரியவருகிறது. 
அடுத்த விஷயத்துக்கு வருவோம். காஷ்மீரை இந்தியாவுடன் இணைப்பதாக காஷ்மீர் மன்னர் எப்போது கையெழுத்திட்டுக் கொடுத்தார்அவர் கையெழுத்துப் போட்டுக் கொடுத்த பிறகு இந்திய ராணுவம் அங்கு கால் பதித்ததா…. அல்லது அதற்கு முன்பாகவே களமிறங்கிவிட்டதாஇந்த அட்சர லட்சம் பெறும் கேள்வியை மிகவும் விரிவாக அலசியிருக்கிறார். 
ஆண்ட்ரூ வொயிட்ஹெட்டின் கூற்றுப்படி பார்த்தால், 1947, அக் 27 அன்று காலை மணி அளவில். இந்திய ராணுவம் காஷ்மீர் மன்னர் கேட்டுக் கொண்டதன் பேரில் காஷ்மீரில் இறங்கியது. இந்தியாவுடன் இணைவது தொடர்பான ஒப்பந்தம் அதற்கு முன் கையெழுத்தாகவில்லை. அநேகமாக சில மணி நேரங்கள் கழித்துத்தான் கையெழுத்தாகி இருக்கவேண்டும். ஆனால்அக்-26-லேயே கையெழுத்தானதாக தேதியை திருத்தி எழுதிவிட்டார்கள் என்று சொல்கிறார். ஒருவகையில் இந்திய ராணுவம் அக்-27-ல் கால் பதித்தாலும் அக்-28 அன்றுதான் இந்திய துப்பாக்கியில் இருந்து முதல் தோட்டா சீறிப் பாய்ந்திருக்கிறது. அதாவது முறையான ஒப்பந்தம் கையெழுத்தான பிறகுதான் அது தாக்குதலை ஆரம்பித்திருக்கிறது. எனினும் இந்திய ராணுவம் எப்போது காஷ்மீரில் கால் பதித்தது என்ற கேள்வி முக்கியமான ஒன்றுதான். 
அக்-24 லேயே மஹாராஜா தன் கைக்குக் கிடைத்த ஒரு காகிதத்தில் அரசாங்க முத்திரையிட்டு கையெழுத்தும் போட்டுஇணைப்புக்கு சம்மதம்ராணுவ உதவி தாருங்கள் என்று ஒரு கடிதத்தை அனுப்பியிருக்கிறார். அதைப்பற்றி அக் 24-ல் நேருவானொலியில் ஆற்றிய உரையில் தெளிவாகக் குறிப்பிட்டும் இருக்கிறார். ஆனால்இந்திய அரசுசம்ஸ்தானங்களின் இணைப்பு தொடர்பாக தயாரித்த அதிகாரபூர்வ விண்ணப்பத்தில் மன்னர் கையெழுத்து போட்ட தேதிதான் சந்தேகத்துக்கு இடமானது என்று ஆண்ட்ரூ வொயிட்ஹெட் தெரிவிக்கிறார். அந்தவகையில் பார்க்கும்போது காஷ்மீரில் இந்திய ராணுவம் முதலில் கால் பதித்த விஷயம் தர்க்கரீதியில் விவாதத்துக்கு உரியது. தர்மத்தின் அடிப்படையில் எந்த குழப்பமும் அதில் இல்லை. 
இன்று பின் லேடனைப் பிடிக்க அமெரிக்க ராணுவத்தினர் பாகிஸ்தானில் இறங்கியதை அத்துமீறல் என்று சொல்ல முடியும். ஒருவகையில் இலங்கையில் இந்திய ராணுவம் உணவுப் பொட்டலங்கள் போட்ட நிகழ்வைக் கூட அத்துமீறல் என்று சொல்ல முடியும். ஏனென்றால்அந்த சம்பவங்களுக்குப் பிறகும் அந்த நாடுகள் அந்தச் செயலுக்கு அனுமதி கொடுத்ததாக எங்கும் கையொப்பம் இடவில்லை. எனவேஅது நிச்சயமாக அத்துமீறல்தான். ஆனால்காஷ்மீர் விஷயத்தில் உண்மை அது அல்ல என்பது நூலாசிரியர் தொகுத்துத் தந்திருக்கும் ஆவணங்களில் இருந்து தெள்ளத் தெளிவாகவே தெரிகிறது. 
அடுத்ததாக முன்வைக்கப்படும் இன்னொரு குற்றச்சாட்டு என்னவென்றால்காஷ்மீரில் பொது வாக்கெடுப்பு நடத்தி அதன் அடிப்படையில் முடிவெடுக்கப்படும் என்று உத்தரவாதம் தரப்பட்டது. ஆனால்அது பின்னர் மேற்கொள்ளப்படவில்லை என்பதுதான். 
இந்தப் புத்தகத்துக்கு வெளியில் இருந்து நமக்குக் கிடைக்கும் தகவல்களை வைத்துப் பார்த்தால் இந்த விஷயம் பற்றிய முழுமையான சித்திரம் நமக்குக் கிடைக்கும். புதிதாகப் பதவி பெற்ற ஷேக் அப்துல்லா அடுத்து நடந்த தேர்தலில் வெற்றி பெற்றிருக்கிறார். அவர் இந்தியாவுடன் சேர்ந்தது சரி என்று சொல்லியவர்தான். முஸ்லீம்கள் பெரும்பான்மையாக இருந்த அவருடைய கட்சிக்கு ஒட்டு மொத்த காஷ்மீர் மக்கள் வாக்களித்திருக்கிறார்கள் என்றால் இந்தியாவுடன் சேர்ந்ததை அவர்கள் ஏக மனதாக ஏற்றுக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்றுதானே அர்த்தம். 
அதோடு மக்களால் தேர்ந்தெடுத்த அந்த அரசு சட்டசபையில் இந்தியாவுடன் காஷ்மீர் சேர்ந்ததை அங்கீகரித்து ஒரு தீர்மானம் நிறைவேற்றியிருக்கிறது. அந்தவகையில் காஷ்மீர் யாருடன் சேர வேண்டும் என்ற பெயரில் தனியான வாக்கெடுப்பு நடக்கவில்லையே தவிர அந்த விஷயத்துக்கு ஆதரவான மனநிலையில்தான் மக்களும் அவர்களுடைய தலைவர்களும் இருந்திருக்கிறார்கள் என்பதே புலனாகிறது. 
இந்த நூலில் இருக்கும் வேறு பல விஷயங்கள் இந்த நூலை மேலும் முக்கியமானதாக ஆக்குகின்றன. அதேநேரம் தகவல்கள் எந்த அளவுக்குத் துல்லியமானவையாக முழுமையானவையாக இருக்கின்றனவோ அந்த அளவுக்கு நூலாசிரியரின் கருத்துகள் இல்லை. உதாரணமாக: 
ஆஃப்கனிஸ்தானுக்கு அருகில் இருக்கும் பாகிஸ்தானின் வட மேற்கு எல்லைப் பகுதியில் இருந்து புறப்பட்டு வந்த லஷ்கர் கொள்ளைக்கூட்டத்தினர் இஸ்லாத்தின் பெயராலும் பாகிஸ்தானின் பெயராலும் அந்த வன்முறைகளில் ஈடுபட்டனர்
இந்துக்களிடமிருந்து சகோதர இஸ்லாமியர்களை விடுவிக்கும் நோக்கில் ஆஃப்கனிஸ்தானிலிருந்து பழங்குடியின ஆக்கிரமிப்பாளர்கள் காஷ்மீருக்குள் நுழைந்தனர்.

என்று ஒரு இடத்தில் நூலாசிரியர் சொல்கிறார். 
லஷ்கர் தீவிரவாதிகள் காஷ்மீரைமுஸ்லிம் சகோதரர்களுக்காகஇந்து அரசரிடமிருந்து விடுவித்துக்கொடுக்க வந்திருந்தனர். ஆனால்அவர்களே முஸ்லிம்களின் வீட்டை அடித்து நொறுக்கிவிட்டுச் செல்கிறார்கள் என்றால் எந்த அளவுக்கு வெறியில் அவர்கள் இருந்திருக்கக்கூடும்.என்று வேறொரு இடத்தில் சொல்கிறார். 
Sun Temple, Kashmir (Ancient Hindu Temples in Ruins)  
அதாவதுகாஷ்மீருக்குள் நுழைந்த பழங்குடிக் கூட்டத்தினர் கண்ணில் பட்டவர்களையெல்லாம் சுட்டுக் கொன்றுபெண்களை பாலியல் பலாத்காரம் செய்துகைக்குக் கிடைத்ததையெல்லாம் சுருட்டிக்கொண்டு ஓடவே செய்திருக்கிறார்கள். இந்தத் தாக்குதலில் ஐரோப்பியர்களையும்ஏன்முஸ்லீம்களையும்கூட அவர்கள் விட்டுவைக்கவில்லை. இதில் இருந்து உண்மையில் ஒருவர் என்ன முடிவுக்கு வரவேண்டும் என்றால்காஷ்மீரை பாகிஸ்தானுடன் சேர்ப்பதோ முஸ்லீம் சகோதரகளுக்கான புனிதப் போரை நடத்துவதோ அவர்களுடைய நோக்கம் அல்ல. அது ஒரு காட்டுமிராண்டிக் கூட்டத்தின் கொள்ளையடிப்பு நிகழ்வு மட்டுமே. முழு விரக்தி அடைந்த ஒரு தலைவரின் தாங்க முடியாத கோபத்தின் வெளிப்பாடு மட்டுமே. 

இதற்கான வலுவான ஆதாரம் நூலிலேயே இருக்கிறது. ஜின்னா நிறுவிய டான் பத்திரிகை அக்டோபர் 14-ல் வெளியிட்ட ஒரு கட்டுரையின் தலைப்பு: காஷ்மீர் இந்தியாவுடன் சேர்வது முடிவாகிப்போன ஒரு தீர்மானம்.
அதாவது மஹாராஜா அரசாங்க முத்திரையிட்டு இணைப்பு ஒப்பந்தத்துக்கு சம்மதமென்று எழுதிக் கொடுத்த அன்று இந்த ஜின்னாவின் கட்டுரை வெளியாகியிருக்கிறது. காஷ்மீர் கைவிட்டுப் போனது உறுதியாகிவிட்ட நிலையில் ஏற்பட்ட கோபத்தை இப்படியான காட்டுமிராண்டித் தாக்குதல் மூலம் பாகிஸ்தான் வெளிப்படுத்தியிருக்கிறது என்பதைத்தான் இந்த நிகழ்வுகள் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. 
அதுபோல்காஷ்மீரின் மன்னர் ஹரிசிங் இந்தியாவுடன் சேர பல முயற்சிகள் எடுத்துவந்திருக்கிறார் என்பதும் ஷேக் அப்துல்லாவை முன்னிலைப்படுத்துவதை மட்டுமே எதிர்க்கிறார் என்பதும் நூலாசிரியர் தொகுத்துத் தந்திருக்கும் ஆவணங்களில் இருந்து தெளிவாகவே புரியும் நிலையிலு,ம் மன்னரின் ஷேக் அப்துல்லா தொடர்பான மனக்கசப்பை இந்தியாவுடனான மனக்கசப்பாக நூலாசிரியர் எழுதியிருக்கிறார்.
அந்தவகையில் இந்த நூலில் ஆண்ட்ரூ வொயிட்ஹெட் தொகுத்திருக்கும் நுட்பமானதுல்லியமானமுழுமையான தகவல்களை வைத்து ஒரு சுயமாக முடிவுக்கு வருவதுதான்ஒரு வாசகர் உண்மையைப் புரிந்து கொள்ளச் செய்யும் சரியான செயலாக இருக்கமுடியும்.
அடுத்ததாக காஷ்மீர் மீது நடந்த அந்த முதல் கொலைவெறித் தாக்குதல் குறித்து பல்வேறு தரப்பினர் பல கதைகள் புனைந்ததாக நூலாசிரியர் குறிப்பிட்டிருக்கிறார். 
இந்திய தரப்பில் சொல்லப்படும் முக்கியமான நிகழ்வு : நேஷனல் கான்ஃப்ரன்ஸ் கட்சியின் உறுப்பினரான மக்பூல் ஷேர்வானி என்ற முஸ்லீமின் படுகொலை. அது பற்றி,
பழங்குடிகள் முன்னேறிவருவதைத் தடுக்க ஷேர்வானி போராடினார். ஆனால் கைப்பற்றப்பட்டு சிலுவையில் அறையப்பட்டார். அவருடைய நெற்றியில் துரோகியின் தண்டனை மரணம் என்று ஆணியால் கிறுக்கப்பட்டது. அப்போதும் ஷேர்வானிஇந்து முஸ்லிம் ஒற்றுமை ஓங்குக என்று முழங்கியிருக்கிறார். பதினான்கு பழங்குடியினர் அவரைத் துப்பாக்கியால் சுட்டு அவரது உடலைச் சல்லடை ஆக்கினர்.
என்று லைஃப் பத்திரிகையின் மார்கரெட் பர்க்வொயிட் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.
 மிகவும் புகழ் வாய்ந்த உள்ளூர் தேசிய கான்ஃபரன்ஸ் கட்சித் தலைவரான மீர் மக்பூல் ஷேர்வானி தன் அரசியல் நிலைப்பாடு காரணமாகச் சித்திரவதை செய்யப்பட்டுஇறுதியில் மரக் கம்பத்தில் கட்டப்பட்டுசுட்டுக் கொல்லப்பட்டார். அவர் உடலைப் பதினான்கு குண்டுகள் துளைத்திருந்தன.
என்று டைம்ஸ் ஆஃப் இந்தியா நிருபர் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.
பாகிஸ்தான் தரப்பில் சொல்லப்படும் கதைக்கான் உதாரணமும் நூலாசிரியர் தந்திருக்கிறார். பாரமுல்லா மடாலயத்தில் பத்துக்கும் மேற்பட்ட ஐரோப்பியர்களைக் கொன்றுஅடைக்கலம் புகுந்த பலரைக் கற்பழித்து மருத்துவமனையில் படுத்துக் கிடந்தவர்களையும் நர்ஸ்களையும் கூடத் தாக்கிய பாகிஸ்தானின் கூலிப் படையினரைப் பற்றி அந்த நாட்டு ராணுவ அதிகாரி ஒருவர் என்ன சொல்கிறார் தெரியுமா 
லஷ்கர்களுக்கு ஐரோப்பியர்களைத் தாக்கவேண்டும் என்று எந்த எண்ணமும் இருந்திருக்கவில்லை. அங்கிருந்த ஜாம் மற்றும் பிற உணவு வகைகளை எடுத்துத் தின்றபடி லஷ்கர்கள் இங்குமங்கும் அலைந்து திரிந்திருக்கிறார்கள். அப்போது கர்னல் டைக்ஸ் துப்பாக்கியை எடுத்துக் காட்டி அவர்களை மடாலயத்திலிருந்து துரத்தியடிக்க முயன்றிருக்கிறார். அதைத் தொடர்ந்து துப்பாக்கிச் சூடுகள் நடந்துள்ளன. சோக சம்பவங்கள் நிகழ்ந்துள்ளன. 
இந்த நூலை முடிக்கும்போது ஆண்ட்ரூ வொயிட்ஹெட் மிகுந்த கரிசனத்துடன் ஒரு விஷயம் சொல்கிறார். என்ன ஆனாலும் காஷ்மீர் யாருடன் சேர்வது என்பதைத் தீர்மானிக்கும் பொறுப்பு அவர்களிடமே விடப்பட வேண்டும். அவர்களுடைய தலைவிதியைத் தீர்மானிக்கும் அதிகாரம் அவர்களிடமே விடப்பட வேண்டும் என்று முடிக்கிறார்.
இதை மேதகு விக்டோரியா மகாராணியாரிடம் யாராவது எடுத்துச் சொல்லியிருந்தால் உலகம் எவ்வளவோ முன்னேறியிருக்கும்.
-மகாதேவன்
Pics.courtesy: Google

2 comments:

Jeevalingam Yarlpavanan Kasirajalingam said...

அருமையான தகவல்

Hameed said...

இந்துத்துவ வாதிகளின் இந்திய துதிபாடல்... காவி கசாப்புக்கடை காரர்களின் இரத்த வாடைக்கு திருநீர் பூசி மறைக்கும் முயர்ச்சி.