Sunday, October 23, 2016

ஷரியாவால் மனுநீதிச் சோழனுக்கு வந்த சோதனை!



தமிழர்கள் எந்த நாட்டில் வாழ்ந்தாலும் பசுவுக்கு நீதி வழங்குவதற்காக தனது சொந்த மகனையே தேர்ச்சில்லினால் மிதித்துக் கொன்ற தமிழ்மன்னனின் கதையை சிறுவயதிலேயே பெற்றோர்களிடமிருந்து 
கேள்விப்பட்டிருப்பார்கள், அல்லது பாடப்புத்தகங்களிலிருந்து படித்திருப்பார்கள், தமிழ்நாட்டில் அது மனுநீதிகண்ட சோழனின் கதையாகக் கூறப்படும், ஆனால் இலங்கையில் சிங்களவர்களின் மகாவம்சக் கதையின் அடிப்படையில், இரண்டாயிரமாண்டுகளுக்கு முன்னர் அனுராதபுரத்தை தலைநகராகக் கொண்டு இலங்கையை ஆண்ட தமிழ் மன்னன் எல்லாளனின் கதையாக, அதாவது, பசு மணியை ஒலித்ததால், அதன் கன்றைக் கொன்ற இளவரசனை தேர்ச் சில்லால் அவனே மிதித்துக் கொன்றதாகக் கூறப்படும்.

அதாவது நீதியுடன் மனிதவுரிமைகளைப் போற்றிப் பாதுகாக்கும் ஆட்சியின் கீழ், அங்கு வாழும் மனிதர்களுக்கு அந்தநாட்டு அரசனிடம் அல்லது ஆட்சியாளர்களிடம் நீதி கேட்க உரிமையுள்ளது மட்டுமன்றி, அந்த உரிமை அங்கு வாழும் மிருகங்களுக்கும் (உயிர்கள் அனைத்துக்கும்) உண்டு. அவை கூட நீதி கேட்டால், பாரபட்சமின்றி நீதி வழங்கப்படும், அது தான் நல்லாட்சிக்கு தமிழர் கண்ட வரைவிலக்கணம். அவ்வாறாக உயிர்கள் அனைத்தினதும் உரிமைகளைக் காக்கும் ஆட்சியை தமிழ்நாட்டில் மனுநீதிச் சோழன் நடத்தினான் என்பதுடன், நீதி என்பது மனிதவுரிமை மட்டுமன்றி, விலங்குகளின் உரிமையும் கூட என்பது தான் அந்தக் கதையின் கருத்தாகும். இந்தப் படிப்பினையைத் தான்  மனுநீதிகண்ட சோழன் கதை தமிழர்களுக்குக் கற்பிக்கிறது.  

அது ஒருபுறமிருக்க, சில நாட்களுக்கு முன்னர் இஸ்லாமிய ஷரியா சட்டத்தின் கீழ், சவூதி அரேபியாவின் செல்வத்தை முழுமையாக அனுபவிக்கும் ஏறத்தாள 6000க்குமதிகமான அரச குடும்பத்தின் உறுப்பினர்களில் ஒருவரும் -முடிசூடும் தகுதியுடைய பரம்பரை வரிசையில் இல்லாதவருமாகிய- இன்றைய ஆட்சியாளர் சல்மானின் தூரத்து உறவினர் ஒருவனுக்கு, நாற்பது வருடங்களுக்குப் பின்னர், அங்கே ஷரியா சட்டத்தின் கீழ் மரண தண்டனை கொடுத்து விட்டார்களாம் . அதைக் காரணம் காட்டி சவூதி அரசன் சல்மானை, மனுநீதிகண்ட சோழனுடன் ஒப்பிட்டுச் சில தமிழர்கள் உளறும் அபத்தத்தை, ஏனோ தெரியவில்லை, என்னால் மட்டும் தாங்கிக்  கொள்ள முடியவில்லை. 

தமிழ்நாட்டுப் பத்திரிகையாளர் ஒருவர், தமிழ்நாட்டின் முன்னணி வார இதழொன்றில் பசுவின் கன்றை கொன்ற மகனைத் தேர்க் காலில் தலையை இடறச் செய்து, நீதி வழங்கினான் மனுநீதிச் சோழன்.  தற்காலத்திலும் அப்படி ஒரு சம்பவம் சவுதி அரேபியாவில் நடந்துள்ளது என்று எழுதியுள்ளார். மனுநீதிச் சோழன் காலத்தில் தமிழ்மண்ணில் ஷாரியா சட்டம் தான் நடைமுறையில் இருந்தது என்று அவர் எழுதாமல் விட்டதே பெரிய விடயம், அதற்காக தமிழர்கள் அனைவரும் அவருக்கு நன்றி கூற வேண்டும். தமிழ்நாட்டில் அவர் போன்று பலரும் தமது மனுநீதிகண்ட சோழனுடன் ஒப்பிட்டுத் தமது கருத்தைத் தெரிவித்துள்ளனர்.


தமிழர்கள், அதிலும் குறிப்பாக தமிழ்நாட்டுத் தமிழர்கள் விரைவில் உணர்ச்சிவசப்படக்கூடியவர்கள். சம்பந்தமில்லாதவற்றை எல்லாம் ஒப்பிட்டு புகழ்ச்சி பாடக் கூடியவர்கள். தமிழ்நாட்டு நடிகர், நடிகைகள், அரசியல்வாதிகளைக் கூட, தமிழ் அரசர்களுடன் மட்டுமன்றி, கடவுளாகக் கூட சித்தரித்தது மட்டுமன்றி, குஷ்புவுக்குக் கூடக் கோயில் கட்டியவர்கள் அவர்கள். அதனால் ஷரியாவின் அடிப்படையில் கொடுத்த தண்டனையை, மனுநீதிகண்ட சோழனுடன் ஒப்பிடுவதன் அபத்தத்தை அவர்கள் யாரும் கண்டு கொண்டதாகத் தெரியவில்லை. உண்மையில் இந்த ஒப்பீடு தமிழர்களே மனுநீதிச் சோழனை அவமதிக்கும் செயலாகும் 

இதில் வேடிக்கை என்னவென்றால், இந்த ஒப்பீட்டையும், பாராட்டுகளையும் பார்த்த முஸ்லீம்கள் பலர், அது தான் சாக்கென்று, வந்த வாய்ப்பை நழுவ விடாமல் ஷாரியா சட்டத்தின் தாற்பரியத்தையும், மேன்மையையும், நன்மைகளையும் பற்றி இணையத்தளங்களில் தமிழர்களுக்கு எடுத்தியம்பத் தொடங்கி விட்டனர்.

மனிதவுரிமைகள் மதிக்கப்படுவது மட்டுமன்றி, மிருகங்களுக்கும் கூட உரிமைகள் உண்டு,  அவற்றின் உரிமைகளும் பாதுகாக்கப்படுவது முக்கியம், அவற்றுக்கும் ஒரே விதமான நீதி கிடைக்க வேண்டும், அது தான் நீதியான நல்லாட்சி என்பதை உணர்த்துவதற்காக, எமது முன்னோர்களால் உருவாக்கப்பட்ட (அல்லது உண்மையாக நடந்த) கதையின் நாயகனாகிய  மனுநீதி கண்ட சோழனை, மனிதவுரிமைகளை மதிக்காத  நாடாக மனிதவுரிமை இயக்கங்கள் அனைத்தாலும் ஒருமனதாகக் குற்றங்சாட்டப்படும் நாட்டில் நடைபெற்ற சம்பவத்தின் அடிப்படையில், அந்த நாட்டு ஆட்சியாளரை மனுநீதி கண்ட சோழனுடன் ஒப்பிடுவது வெறும் அபத்தம் என்பது தான் எனது கருத்தே தவிர பாலைவனத்தில் வாழ்ந்த நாடோடி இனக்குழுக்களுக்காக பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னர்  இயற்றப்பட்ட ஷரியா சட்டம் சரியானதா அல்லது தவறானதா என்று வாதாடுவதல்ல என்னுடைய நோக்கம். அதைப் பற்றிப் பலர் இணையத்தளங்களில் விவாதித்துக் கொண்டிருக்கிறர்கள்.  

சவூதி அரேபியாவில் எத்தனையோபேர், குறிப்பாக, மொழிதெரியாத வெளிநாட்டவர்கள் ஷாரியா சட்டத்தின் கீழ், முறையான விசாரணை நடத்தப்படாமல்  அநியாயமாகக் கொல்லப்பட்டுள்ளனர் என்று பல மனிதவுரிமை இயக்கங்கள் பலத்த எதிர்ப்பைத் தெரவித்துள்ளன. இலங்கையைச் சேர்ந்த தமிழ் பேசும் முஸ்லீம் பெண்ணாகிய ரிசானா நபீக்கின் பரிதாப முடிவு அதற்கு நல்ல உதாரணமாகும்.

சவூதி அரேபியாவில் ஷரியா சட்டத்தின் அடிப்படையில் அரசகுடும்பத்தைச் சேர்ந்த ஒருவர் கொல்லப்பட்டதை மனுநீதிகண்ட சோழனுடன் ஒப்பிட்டு நீதி தவறாமல் ஆட்சி செய்வதாகப் பாராட்டினால், அதே சட்டத்தின் கீழ் பெண்களைக் கூட கல்லெறிந்து கொல்லும்போது அதை எதனுடன் ஒப்பிடுவது, அதையும் பாராட்ட வேண்டாமா? இந்தக் கொலையை மெச்சுவதும், மனுநீதி கண்ட சோழன் போன்று நீதி வழங்கப்பட்டதாகப் பாராட்டுவதும், பெண்களைக் கூடக் கொடூரமாகக் கல்லெறிந்து கொல்லுவதையும், கையை, வெட்டுவது, காலை வெட்டுவது போன்ற காட்டுமிராண்டித்தனங்களையும், மரண தண்டனையையும் கூட சரியானவை எனத் தமிழர்கள் ஏற்றுக் கொள்வதாக, பாராட்டுவதாக, கருதப்படும் என்பதைச் சில தமிழர்கள் சிந்தித்துப் பார்ப்பதில்லை என்பது தான் மிகவும் கவலைக்குரிய விடயமாகும்.


  “The death penalty is a cruel, inhuman and degrading punishment and should not be applied in any circumstances. Whether the accused is a prince, an ordinary Saudi Arabian citizen or a migrant worker makes no difference whatsoever—no one should be sentenced to death or executed.” Amnesty International - 

Sunday, October 16, 2016

ஈழத்தில் சிவசேனையின் உருவாக்கத்தை ஈழத்தமிழர்கள் எதிர்க்க வேண்டும்.


ஈழத்தமிழர்கள் அனைவரும் சாதி, மதபேதமின்றி தமிழர்களாக ஒன்றுபடக் கூடிய தமிழுணர்வும், அரசியல் வரலாறும் கொண்டவர்கள் என்பது யாவரும் அறிந்ததே. ஆனால் அதற்குச் சாவுமணியடிக்கும் நோக்கத்துடன் இந்தியாவில் போல் ஈழத்தமிழர் மத்தியிலும் பார்ப்பனீய/இந்துத்துவாக் கொள்கைகளை அடிப்படையாக கொண்ட சிவசேனை அமைப்பை வேரூன்றச் செய்து, ஈழத்தமிழினத்தை மேலும் பிளவுபடச் செய்யும் முயற்சி சிலரால் (வெளியாரின் உந்துதலால்) மேற்கொள்ளப்படுகிறது போல் தெரிகிறது. அதை ஈழத்தமிழர்கள் மட்டுமன்றி உலகெங்கும் வாழும் தமிழர்கள் அனைவரும் முழு மூச்சுடன் எதிர்க்க வேண்டும். இலங்கையில் வாழும் ஈழத்தமிழர்களிடையே, குறிப்பாக தமிழ் இளைஞர்கள் மத்தியில் விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தி, இத்தகைய மதவாத அமைப்புக்கான ஆதரவை தடுக்க வேண்டியது ஒவ்வொரு ஈழத்தமிழனதும் கடமையாகும்.

வடமாகாணத்திலுள்ள வவுனியா நகரில் இந்தியாவிலுள்ளது போன்ற சிவசேனை இயக்கம் இந்தியாவில் வாழ்ந்த அல்லது இந்தியத் தொடர்புகள் கொண்ட ஈழத்தமிழர்கள் சிலரால் அண்மையில் தொடங்கப்பட்டுள்ளது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. அத்துடன் இந்தியாவிலுள்ள, அது போன்ற இயக்கங்களின்,  குறிப்பாக சிவசேனா, விஸ்வஹிந்து பரிசத், ஆர் எஸ் எஸ் போன்ற அமைப்புகளின் ஆதரவும் தமக்கிருப்பதாகக் குறிப்பிட்டுள்ளார் இந்த இயக்கத்தின் அமைப்பாளராகிய மறவன்புலவு சச்சிதானந்தன் என்ற ஈழத்தமிழர்.

இலங்கையில் திட்டமிட்ட சிங்கள – பெளத்த குடியேற்றங்களினால் இந்துக் கோயில்கள் ஆக்கிரமிக்கப்படுவதையும், தமிழர் நிலங்கள் பெளத்தமயமாக்கப்படுவதையும் தடுக்க வேண்டுமெனவும் இலங்கை சிவசேனை குறிப்பிட்டுள்ளது. இதில் வேடிக்கை என்னவென்றால், இந்தியாவில் சிவசேனாவும், ஆர் எஸ் எஸ் போன்ற இயக்கங்களும் இந்துத்துவாக்களும் பெளத்தத்தை இந்துமதத்தின் ஒரு அங்கமாகக் கருதுகிறார்களே தவிர, அவர்கள் பெளத்தத்தை மட்டுமன்றி சிங்களவர்களையும் எதிர்க்கவில்லை. அவர்கள் எதிர்ப்பது இஸ்லாத்தையும், கிறித்தவத்தையுமே தவிர பெளத்தத்தை அல்ல. இந்த லட்சணத்தில் ஈழத்தில் தமிழர் நிலங்களில் திட்டமிட்ட பெளத்த- சிங்கள ஆக்கிரமிப்பை இலங்கையில் சிவசேனை எப்படித் தடுக்கும் என்பதை இதன் அமைப்பாளர் தான் விளக்க வேண்டும். 

ஆனால் சிவசேனை இயக்கத்தின் கிறித்தவ எதிர்ப்பு கடைசியில், ஈழத்தமிழர்களை மத அடிப்படையில் பிளவு படுத்தி விடும். சுதந்திரத்துக்கு முன்னர் இலங்கையின் கரையோரப்பகுதிகளில் புத்தளம் தொடக்கம் நீர்கொழும்பு வரை வாழ்ந்த தமிழர்கள், கத்தோலிக்கராகி கடைசியில் சிங்களக் கத்தோலிக்கர்களுடன் கலந்து சிங்களவர்களாக மாறிய வரலாற்றை ஈழத்தமிழர்கள் மறந்து விடக் கூடாது. அவ்வாறு நடந்திராது விட்டால், இலங்கையில் தமிழர்கள் பெரும்பான்மையான தமிழ்நிலத்தை இழந்திருக்க மாட்டார்கள். சிவசேனை ஈழத்தமிழர் மத்தியில் வளர்ந்து, அவர்களின் கிறித்தவ எதிர்ப்பால் ஈழத்தமிழர்கள் மத்தியில் இந்து - கிறித்தவ பிளவு ஏற்பட்டால், மீண்டும் தமிழ்க்கிறித்தவர்கள் சிங்களக் கிறித்தவர்களுடன் இணைந்து கொள்ள வேண்டிய நிலை ஏற்படாது என்பது என்ன நிச்சயம்?  அது மட்டுமன்றி, வன்னியில் தமிழ்மண்ணை மீட்கத் தனதுயிரை ஈந்த ஒவ்வொரு ஈழத்தமிழனும் இந்துவாகவோ அல்லது கிறித்தவனாகவோ சாகவில்லை, தமிழனாக மட்டும் தான் தனதுயிரை ஈந்தான் என்ற உண்மையை இலங்கையில் சிவசேனை இயக்கத்தை உருவாக்க முயல்கிறவர்களுக்கு ஈழத்தமிழர்கள் உணர்த்த வேண்டும்.
சிங்கள - தமிழ் போர்க்காலம் 2002
ஈழத்தமிழர்களின் ஆயிரக்கணக்கான கோயில்கள் திட்டமிட்டு அழிக்கப்பட்ட போதும், அதிலும் குறிப்பாக பழம்பெரும் தலமாகிய நகுலேச்சரத்தின் மீது இலங்கை விமானப்படை குண்டு வீசிய போதும், பாடல்பெற்ற தலங்களாகிய திருக்கோணேச்சரம் பெளத்தத்தால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட போதும், திருக்கேதீச்சரம் இலங்கை இராணுவத்தினரால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டுச், சூறையாடப்பட்ட போதும், பெரும்பான்மை ‘இந்துக்களாகிய’ ஈழத்தமிழர்கள் கேட்பாரின்றிக் குண்டு வீசிக் கொல்லப்பட்ட போதும், இந்தியாவின் இந்து இயக்கங்களும், இந்துத்துவாக்களும், தமிழ்நாட்டுப் பார்ப்பனர்களும் சிங்களவர்களுக்குத் தான் ஆதரவளித்தனர், ஈழத்தமிழர்களனைவரையும் பயங்கரவாதிகளாக தமது ஊடகங்களில் சித்தரித்தனர். அந்த வரலாற்றை மறந்தவர்கள் தான் தீவிரவாத இந்துத்துவா/பார்ப்பனீயக் கொள்கைகளைக் கொண்ட சிவசேனை போன்ற அமைப்புகள் இலங்கையில் உருவாக ஆதரவளிப்பர். அது மட்டுமன்றி, இந்தியாவில் மகாராட்டிர மாநிலத்தில் சிவசேனா இயக்கம் தமிழ்நாட்டுத் தமிழர்களுக்கெதிராக இயங்கிய வரலாற்றையும் ஈழத்தமிழர்கள் மறந்து விடக் கூடாது.

இன்று நாம் ஈழத்தமிழர்கள் எமது வரலாற்றில் முக்கியமான காலகட்டத்தில் உள்ளோம். ஈழத்தமிழர்கள் அனைவரும். சாதி மத, பிரதேச வேறுபாடின்றி தமிழர்களாக ஒன்றுபட வேண்டிய கட்டாய தருணத்தில், இவ்வாறான மத அடிப்படையிலான பிரிவுகளை ஏற்படுத்தி, ஈழத்தமிழர்களைப் பிளவுபடுத்தி நலிவடையச் செய்யும் எந்த அமைப்பும் இலங்கையில் ஈழத்தமிழர்கள் மத்தியில் உருவாவாதை தமிழர்கள் அனைவரும் சந்தேகத்துடன் பார்ப்பது மட்டுமன்றி அத்தகைய முயற்சிகளை முழுமையாக எதிர்க்கவும் வேண்டும்.   

இலங்கையில் கிழக்கு மாகாணத்தில் சிவசேனைக்கு அதிகளவு ஆதரவு இருப்பதாகத் தெரிகிறது, அதற்குக் காரணம் தீவிரவாத இஸ்லாமிய வஹாபியம் தான். இன்றும் தமிழை மட்டுமே தமது தாய்மொழியாகக் கொண்டிருந்தும், இலங்கையில் தமது வரலாற்றைத் திரித்து, எந்த நாட்டிலும் (முஸ்லீம் நாடுகள் உட்பட) இல்லாத விதமாக, மத அடிப்படையில் முஸ்லீம் என்ற இன அடையாளத்தை உருவாக்கிக் கொண்டு, தம்மை அரபுக்களின் வாரிசுகளாகக் ‘கதை’ விட ஆசைப்படும் இலங்கை முஸ்லீம் தீவிரவாதம், கிழக்கு மாகாணத்தில் தமிழர்களின் இருப்புக்குச் சவால் விடுவதும் தமிழர்களின் நிலங்களை ஆக்கிரமிப்பதும், வடக்கு – கிழக்கு இணைப்பை எதிர்த்து, இலங்கையில் தமிழர்களுக்கு அரசியல் தீர்வு கிடைப்பதற்கு எதிராக இருப்பதும், உண்மை என்றாலும் கூட, அதற்காக சிவசேனை போன்ற அமைப்பை ஈழத்தமிழர்களும் அமைத்துக் கொள்வது சரியான தீர்வு அல்ல. மாறாக, அது ஈழத்தமிழர்களைத் தான் மேலும் பலவீனப்படுத்தும் என்பதை கிழக்குமாகாணத்தில் வாழும் தமிழர்கள் உணர்ந்து கொள்ள வேண்டும். 

பெரும்பான்மை ஈழத்தமிழர்கள் இந்துக்களாக இருந்தாலும் கூட, இந்தியாவிலுள்ள பார்ப்பனீய/இந்துத்துவாக் கொள்கையடிப்படையில் பார்க்கும் போது உண்மையில் ஈழத்தமிழர்கள் "இந்துக்கள்" அல்ல என்று தான் கூறவேண்டும். உதாரணமாக, நாயன்மார்களின் தமிழ்த்தேவாரங்களை வேதங்களுக்குச் சமமாக அல்லது உயர்வாகக் கருதும் பாரம்பரியம் கொண்ட ஈழத்துச் சைவர்கள் எவ்வாறு, தமிழில் வழிபாடு நடத்துவதை எதிர்க்கும், வடமொழியைத் திணிக்கும் இந்துத்துவா/சிவசேனை  இந்துக்களாக இருக்க முடியும். சிவசேனையை இலங்கையில் அமைப்பதை விட, சைவர்களாகிய ஈழத்தமிழர்கள் செய்ய வேண்டியது என்னவென்றால், சைவத்தை தமிழாக்க வேண்டும். பார்ப்பனீய சடங்குகளிலிருந்து விலகி எமக்கேயுரிய பாரம்பரிய வழிபாட்டு முறைகளுக்கு மீண்டும் உயிர் கொடுக்க வேண்டுமே தவிர, பார்ப்பனீய, இந்துத்துவா இயக்கங்களுடன் கலந்து காணாமல் போய்விட முயற்சிக்க கூடாது.
தந்தை செல்வா நினைவுத்தூண் யாழ்ப்பாணம் 
ஈழத் தமிழர்களின் வரலாற்றை உற்று நோக்கினால், எமது முன்னோர்கள் எவ்வளவு தான் சைவமும் தமிழும் பிரிக்கமுடியாதவை என்று நம்பினாலும் கூட, அரசியலையும் மதத்தையும் ஒரு போதும் கலக்காமல் தமிழர் என்ற அடையாளத்தை மட்டுமே முன்னெடுத்தனர் என்பது தெளிவாகும். ஈழத்தமிழர்களுக்கென மத அடிப்படையிலான எந்த அரசியல் கட்சியையும் அவர்கள் உருவாக்கவில்லை. ஈழத்தமிழர்கள் மத்தியில் இந்து – கிறித்தவ பிரிவினையை சுதந்திரத்தின் பின்னர் ஏற்படுத்த முயன்ற சில தலைவர்கள், அவர்கள் சிறந்த கல்விமான்களாக இருந்தும் கூட காணாமல் போய் விட்டனர் என்பது தான் உண்மை. உதாரணமாக, 1970 ஆம் ஆண்டில் யாழ். காங்கேசன்துறை தொகுதியில் ‘தமிழர்தந்தை’ சாமுவேல் ஜேம்ஸ் வேலுப்பிள்ளை செல்வநாயகம் அவர்களுக்கெதிராகப் போட்டியிட்ட கணிதமேதை ‘அடங்காத்தமிழன்’ சி. சுந்தரலிங்கம் சிலுவையா? சூலமா? என்று சைவ- கிறித்தவ பிரிவினையைத் தூண்ட முயற்சித்த போதும், கிறித்தவராகிய எஸ்.ஜே.வி செல்வநாயகத்தை அறுதிப் பெரும்பான்மையுடன் வெற்றி பெறச் செய்தனராம் பெரும்பான்மைச் சைவர்களாகிய யாழ்ப்பாணத் தமிழர்கள். 

ஈழத்தமிழர்களின்  மதச்சார்பற்ற அந்த அரசியல் வரலாற்றை, சைவ – கிறித்தவ நல்லிணக்கத்தை சிவசேனை போன்ற அமைப்புகள் கெடுத்து விடும். எண்ணிக்கையில் நலிவுற்றுக் கொண்டு செல்லும் ஈழத்தமிழர்களை மறவன்புலவு சச்சிதானந்தனின் 'இந்து அடையாளம்' மேலும் பிளவு படுத்தி, வடக்கு-கிழக்கிலேயே சிறுபான்மையினராக்கி, அழித்து விடும் என்பதை ஒவ்வொரு ஈழத்தமிழனும் உணர்ந்து கொள்ள வேண்டும்.  

Sunday, September 25, 2016

எழுக தமிழ்! தமிழ்மண்ணில் ஆக்கிரமிப்பை எதிர்த்து நீதியரசர் சி.வி சூளுரை

தமிழ் மக்கள் பேரவையின் ஏற்பாட்டில் நடைபெற்ற “எழுக தமிழ்” பேரணியில்கலந்து கொண்டு உரையாற்றும் போதே அவர் இவ்வாறு சூளுரைத்துள்ளார்.

புத்தபகவான் தமிழர்களின் காணி ஆக்கிரமிப்பாளரா? இலங்கையில் புத்தர் சிலை சிங்கள ஆக்கிரமிப்பின் அடையாளம்.

பௌத்தர்கள் வாழாத இடங்களில் பௌத்த விகாரைகளும் புத்தர் சிலைகளும் ஏன்? எம்மைமதத்தின் ஊடாக ஆக்கிரமிக்க நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ளப்பட்டு வருகின்றனவா? எமதுபிரதேசங்களின் குடிப்பரம்பலை மாற்றத்தான் இவை நடைபெறுகின்றனவா? என்பது எமது முதலாவதுகரிசனை.
சிறையில் உண்ணாவிரதம் இருக்கும் எமது இளைஞர்களின் குரல்கள் எவருக்கும் கேட்காதது ஏன்?அவர்கள் இறந்தாலும் பரவாயில்லை என்ற ஒரு காழ்ப்புணர்ச்சி எங்கோ ஒரு அதிகாரபீடத்தின் அடி மனதில் ஆழப் பதிந்துள்ளதா?
A recently constructed Buddhist Statue in Kilinochchi
போர் முடிந்து ஏழு வருடங்களின் பின்னர் கூடகொடூரமான பயங்கரவாதத் தடைச்சட்டத்தின் கீழ் தமிழ் அரசியல் கைதிகள் சிறைகளில்வாடுவது எம்மால் சகிக்க முடியாத தொன்றாக இருக்கின்றது.
புதிய நல்லாட்சிஅரசாங்கத்தின் கீழும் 17க்கு அதிகமான சித்திரவதை நடவடிக்கைகள் பதிவுசெய்யப்பட்டுள்ளன என்றால் எமது கூட்டான மனோநிலைகளில் மாற்றமேற்படவில்லையா? என்றும்கேள்வி எழுப்பினார்.
காணாமல் போனோர் பற்றி இதுவரை என்ன நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்பட்டுள்ளன? காணாமற்போனவர் காரியாலயம் காலத்தைக் கடத்தும் கரவுத் திட்டமா? போர் முடிந்து ஏழுவருடங்களுக்குப் பின்னரே இக் காரியாலயம் திறக்கப்பட்டுள்ளது. அதுவும் சர்வதேசநெருக்குதல்களின் காரணமாக!
இன்னமும் எவ்வளவு காலஞ் சென்றால் படையினரிடம்கையளிக்கப்பட்ட, சரணடைந்த அல்லது தஞ்சமடைந்த எம் மக்கள் பற்றித் தரவுகள்கிடைக்கப் பெறலாம்?போர்க்குற்ற விசாரணை சம்பந்தமாக இதுவரை எடுக்கப்பட்ட திடமான நடவடிக்கைகள் என்ன?எம் மக்கள் குழம்பிப் போயுள்ளார்கள்.
சிவபூமி கோணேஸ்வரத்தில் புத்தர் சிலை 
இதற்கான விளக்கங்களை யார்தருவார்கள்?அவற்றைக் கோரியே இந்தப் பேரணி.
நாவற்குழியில், முருங்கனில், வவுனியாவில், முல்லைத்தீவில் பத்தாயிரத்திற்கும்மேற்பட்ட சிங்களக் குடும்பங்கள் குடியேற்றப்பட்டுள்ளன. இது எதற்காக? எமது தனித்துவம்பேணப்படும், எமது உரித்துக்கள் வழங்கப்படும் என்று அரசாங்கம் கூறி வரும் இவ்வேளையில்இவ்வாறான குடியேற்றங்கள் எமது மக்களுக்குக் குழப்பத்தை விளைவிக்கின்றன.
இலங்கைசுதந்திரம் அடைந்த பின்னர் படிப்படியாக இலங்கை பூராகவும் வாழ்ந்து வந்த தமிழ் பேசும் மக்கள் அடித்து துரத்தப்பட்டு வெளிநாடுகள் சென்றவர்கள் போக பெரும்பாலானவர்கள்வடக்கு கிழக்கில் தங்கள் தாயகப் பிரதேசங்களில் அவர்கள் தஞ்சம் புக, இங்கும் வந்துஎமது இன அடையாளங்களை அழிக்கவும் குடிப் பரம்பலை மாற்றவும் நடவடிக்கைகள்எடுக்கப்படுகின்றன என்றால் இக் குழப்பத்தை யாராவது தீர்த்து வைப்பார்களா? என்று கேட்டுவைக்கவே இந்தப் பேரணி!
இப்பேரணி யாருக்கும் எதிரானதல்ல? ஆனால் எமது வட மாகாணத்தில் நடைபெறும் பலநடவடிக்கைகள் பற்றி நாம் அறிய விரும்புகின்றோம். அவற்றிற்கான காரணங்களைத்தெரிந்து கொள்ள விரும்புகின்றோம்.
தமிழ்மண்ணில் திட்டமிட்ட சிங்கள – முஸ்லீம் குடியேற்றம். (வடக்கு -கிழக்கு இணைப்பை எதிர்க்கும் தமிழ் பேசும் முஸ்லீம்கள்)
உதாரணத்திற்கு ஏன் சிங்கள முஸ்லிம் மக்களின்மீள் குடியேற்றத்திற்கு மத்திய அமைச்சர்களுடனான ஒரு செயலணி வேண்டியிருக்கின்றது? மற்றையமக்களின் மீள் குடியேற்றத்திற்கு செயலணி வேண்டாமா? இந்தியாவில் இருந்து வரும் எமதுஇடம் பெயர்ந்தோர் சம்பந்தமாக போதிய கவனம் செலுத்தியுள்ளோமா?
தமிழர்களுக்கு நீதி கிடைப்பதை எதிர்த்து ,நாவுக்கு 
எதிராக இலங்கை முஸ்லீம்கள் போராட்டம்
கேரதீவில் உப்பளம் அமைக்க மத்திய அரசாங்கம் அனுமதி வழங்கியுள்ளது. அது பற்றி எமக்குஎதுவுமே தெரியாது. பாதிக்கப்படும் எமது மக்கள் எதிர்ப்புத் தெரிவித்துள்ளனர். எம்மைப்புறக்கணித்து மத்திய அரசாங்கம் எமது வடமாகாணத்தில் இப்பேர்ப்பட்ட நடவடிக்கைகளுக்குஅனுமதி வழங்குவதன் சூட்சுமம் என்ன?

போர் முடிந்து ஏழு வருடங்கள் ஆன பின்னரும் இராணுவம் பல ஏக்கர் நிலங்களை ஆக்கிரமித்துவைத்துக் கொண்டு அவற்றில் பயிர் செய்து பயன்களை அனுபவிப்பதன் அர்த்தம் என்ன?உல்லாச விடுதிகள், விவசாயப் பண்ணைகள், தனியார் வாசஸ்தலங்கள் தொடர்ந்துபடையினரின் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருப்பதன் நியாயம் என்ன?
ஆக்கிரமிக்கப்பட்டகாணிகள் அனைத்தையும் விடுவிக்காததன் காரணம் என்ன? மேலும் பல ஏக்கர் மக்கள்காணிகளை இப்பொழுதும் புதிதாகக் கையகப்படுத்தும் இராணுவத்தினரின் நடவடிக்கை எம்மக்களின் மனதில் சந்தேகத்தை ஏற்படுத்துகின்றன.
போர்க்குற்றப் பொறிமுறை கலப்புப் பொறிமுறையாக இருக்க வேண்டும் என்பது 2015ம்ஆண்டின் செப்ரெம்பர் மாத சர்வதேச எதிர்பார்ப்பு. வெளிநாட்டு வழக்கு நடத்துநர்,வெளிநாட்டு நீதிபதிகள், சர்வதேச போர்க்குற்ற சட்டத்தை உள்ளேற்றல் போன்றவைஇல்லாது கலப்பு பொறிமுறையை நிராகரித்து மீண்டும் உள்ளகப் பொறிமுறையை மட்டும் எமதுநல்லாட்சி அரசாங்கம் நாடுவது எமக்குச் சந்தேகங்களை எழுப்பியுள்ளது.
பாதிக்கப்பட்டஎமது மக்களுக்கு நீதி கிடைக்காமல் செய்ய எடுக்கப்படும் முன்னேற்பாடுகளா இவை என்று நாம்சிந்திக்க வேண்டியுள்ளது.
இவை மட்டுமல்ல. எமது வடக்கு கிழக்கு மீனவர்களின் வாழ்வாதாரங்கள் இப்பொழுதும்பறிக்கப்பட்ட நிலையிலேயே அவர்கள் காலத்தை ஓட்டி வருகின்றார்கள். தென்னிலங்கைமீனவர்கள் வடக்கு கிழக்கு கடற் பரப்பினுள் அத்துமீறி நுழைவது மாத்திரமன்றி எமதுமீனவர்களின் படகுகளை சட்ட விரோதமாகப் படையினர் உதவியுடன் கைப்பற்றுகின்றார்கள்,வாடிகளை அமைக்கின்றார்கள். சட்டவிரோத மீன்பிடி முறைகளைக் கையாள்கின்றார்கள்.கடல் வளங்கள் சூறையாடப்படுகின்றன.

 நன்றி. Tamilwin

Sunday, August 14, 2016

ஈழத்து கிழக்கு மாகாண கிராமியப் பாடல்கள் (காணொளி)

குடுமிமலை (மட்டக்களப்பு) 
இலங்கையில் வடக்கிலும், கிழக்கிலும் வரலாறு தொட்டு தமிழர்களே வாழ்ந்து வந்தாலும் கூட, தமிழ்நாட்டுக்கு மிகவும் அண்மையிலிருப்பதால் வடமாகாணத்தையும், வடக்கில் அதிலும் குறிப்பாக யாழ்ப்பாணத் தமிழர்களையும் பற்றி உலகத்தமிழர்கள் மட்டுமன்றி, உலகம் முழுவதும் அறிந்தளவுக்கு கிழக்கு மாகாணத்தைப் பற்றியோ அல்லது மீன்பாடும் தேனாடு என அழைக்கப்படும் நீர்வளம், நிலவளம் செறிந்த கிழக்கு மாகாணத்தைப் பற்றியோ அல்லது அங்கு வாழும் தமிழர்களின் தனித்துவமான பண்பாடு, கலை, கலாச்சாரம் பற்றியோ பெரிதாக யாரும் இணையத்தளங்களில் பேசுவதில்லை. 

சுதந்திரத்துக்குப் பின்னர் இலங்கை அரசின் திட்டமிட்ட சிங்களக் குடியேற்றங்களாலும், முஸ்லீம்களின் கட்டுப்பாடற்ற இனப்பெருக்கத்தாலும் கிழக்கு மாகாணத்தில் தமிழர்கள் தமது இரண்டாயிரமாண்டுகளாக பெரும்பான்மையினராக இருந்த நிலையை இழந்து கொண்டு வருகிறார்கள். ஆகவே கிழக்கு மாகாணத்துக்கேயுரிய, தனித்துவமான தமிழ்ப்பேச்சு நடையும், தமிழ்ப்பண்பாடு கலை கலாச்சாரங்களும் அழிந்து போகாமலிருக்க, அவற்றைக் காக்க வேண்டிய கடமை தமிழர்களுக்குண்டு என்பதை ஈழத்தமிழர்கள் மட்டுமன்றி உலகத் தமிழர்கள் அனைவரும் உணர வேண்டும். கிழக்கு மாகாணப் பல்கலைக்கழக நுண்கலைத்துறை மாணவர்கள் வழங்கும் கிழக்கு மாகாணத்தின் கிராமியப் பாடல்களின் ஒரு தொகுப்பை  இந்தக் காணொளியில் காணலாம்.

ஈழத்தமிழர்களைப் பொறுத்தவரையில் சைவமும் தமிழும் பிரிக்க முடியாதவை. பெரியாரியம் ஈழத்தமிழர்களிடையே எந்தவித தாக்கத்தையும் ஏற்படுத்தாததால், ஈழத்தமிழர்கள் தேவாரங்களையும், அம்மன் காவியம், மாரியம்மன் நடை, காவடிப்பாடல் போன்ற பாடல்களைக் கூட வெறும் மதம் சம்பந்தமான பாடல்களாக அல்லாமல் தமிழின் நயத்தை, அழகைக் கூறும் தமிழர்களின் கலைவடிவமாகக் காண்பதால் பல்கலைக் கழகங்களில் கூட மதவேறுபாடின்றி மாணவர்கள் எல்லோரும் பாடுகின்றனர். ஆனால் தமிழ்நாட்டிலோ பள்ளிக் கூடங்களில் கூட மாணவர்களுக்கு தேவாரங்கள் கூட கற்பிப்பதில்லையாம். ஒரு தேவாரம் கூட உருப்படியாகப் பாடத் தெரியாத, தேவாரம் என்றால் என்னவென்றே தெரியாதவர்கள் கூட தமிழ்நாட்டில் உள்ளனர் என்பதை நான் அனுபவத்தில் பார்த்திருக்கிறேன். :-)
மட்டக்களப்பு 
இன்னொரு வேடிக்கை என்னவென்றால், இலங்கைத் தமிழில் ‘மயிர்’ என்பது  கெட்ட வார்த்தை அல்ல. ஆனால் தமிழ்நாட்டில் மயிர் என்றால் அது கெட்ட வார்த்தையாம். நானும் ஒரு இணையத்தளத்தில் ஒருமுறை "முட்டையில் மயிர் பிடுங்குவது போல" என்ற இலங்கைப் பழமொழியை கூற, அதைப் பார்த்த தமிழ்நாட்டுத் தமிழர் சிலர், நான் கெட்ட வார்த்தை பேசுவதாக மீசையை முறுக்கிக் கொண்டு சண்டைக்கு வந்து விட்டனர். இந்தக் காணொளியில் கூட, ஒரு கிராமியப் பாடலில் (20:08 இல்)  நான் கோழிமுட்டையில் மயிர் பிடுங்கினேன் சும்மாவா இருந்தேன்” என்று பாடுவதைக் காணலாம்.  

Thursday, August 11, 2016

காஷ்மீர் யாருக்குச் சொந்தம்?

Raghunath Mandir Jammu

தெற்காசியாவில் பல ஆண்டுகாலமாக  தீர்வு காணப்பட முடியாமலிருக்கும்  புதிர் எதுவென்றால் அது காஷ்மீர் உண்மையில் யாருக்கு சொந்தமானது  என்பது தான். காஷ்மீர் உண்மையில் யாருக்குச் சொந்தம் என்று அறியும் ஆவலில் எனது தேடுதலில் தென்பட்டது Andrew Whitehead என்பவரால் எழுதப்பட்ட A Mission in Kashmir என்ற புத்தகம். மிகவும் தெளிவாக, ஆதாரங்களுடன் எழுதப்பட்ட அந்தப் புத்தகம் முழுவதையும் ஆங்கிலத்தில்  இந்த இணைப்பில் இலவசமாக வாசிக்கலாம்.

இலங்கையில் முஸ்லீம்கள் தமிழைத் தாய் மொழியாகப் பேசிக் கொண்டே தமக்கும் தமிழர்களுக்கும் எந்த தொடர்பும் கிடையாது அவர்களின் இனவடையாளமும் முஸ்லீம்கள் என்பது மட்டும் தான், அவர்களின் முன்னோர்கள் அரபுக்கள் (அந்த உளறலை எந்த அரபுக்காரனும் ஏற்றுக் கொள்வதில்லை என்பது வேறுகதை) என்று கூறிக் கொண்டே, அவர்கள் போத்துக்கேயரால் துரத்தியடிக்கப்பட்ட போது. கிழக்கு மாகாணத்தில் வரவேற்று வாழ வைத்த  ஈழத்தமிழர்களுக்கு எதிராக இயங்குவதும், இரண்டாயிரமாண்டுகளுக்கு மேலாக தமிழர்கள் பெரும்பான்மையாக வாழ்ந்த கிழக்கு மாகாணத்தை வடக்குடன் இணைத்து ஈழத்தமிழர்களின் பிரச்சனைக்கு தீர்வு காண்பதை எதிர்ப்பதும் தமிழ்நாட்டுத் தமிழர்களில் பலருக்கும் தெரியாது. அதுமட்டுமன்றி கிழக்கு மாகாணத்தில் அவர்களுக்கென தனி ஆட்சி வேண்டுமாம். இதில் வேதனைமிகுந்த, வேடிக்கை என்னவென்றால், இலங்கையில் வந்தேறிகளாகக் கருதப்பட்ட  முஸ்லீம்கள், 1832ம் ஆண்டு வரை, இலங்கையில் நிலங்களை வாங்கவோ, நிலங்களைச் சொந்தமாக வைத்திருக்கவோ அனுமதிக்கப்படவில்லை. இலங்கை ஆங்கிலேயர்களின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வந்த பின்னர் 1832 இல் தான் அவர்கள் நிலங்களைச் சொந்தமாக வைத்திருக்க அனுமதிக்கப்பட்டனர். எந்த நாட்டிலும் எந்த நிலப்பகுதியிலும் சிறுபான்மையினராக இருக்கும் வரை தான் முஸ்லீம்கள் அடக்கி வாசிப்பார்கள் என்ற கருத்திலும் சில உண்மைகள் இருப்பதை ஏற்றுக் கொள்ளத்தான் வேண்டும். அந்தக் கருத்துக்கு காஷ்மீரும் நல்ல எடுத்துக்காட்டாகும்.

 ஆனால் தமிழர்களின்  கலை, கலாச்சாரம், என்பவற்றையும், தமிழுணர்வையும் இழந்து  வஹாபியத்தால் துரித கதியில் அரபுமயமாக்கப்படும் தமிழ்நாட்டு முஸ்லீம்கள் சிலர் இன்றும் தம்மைத் தமிழர்களென அடையாளப்படுத்துவதால், அவர்களைத் திருப்திப்படுத்த,
 உலக முஸ்லீம்களனைவரையும், அவர்கள் என்ன செய்தாலும், தமிழர்கள் எல்லோரும், ஆதரிக்க வேண்டுமென்ற மாதிரியும், உண்மையை, நியாயத்தைக் கூடக் கூறாமல் அடக்கி வாசிக்க வேண்டும் என்பது போன்றும்,  அல்லது அது பார்ப்பனர்களையும், இந்துத்துவாவையும் ஆதரிப்பதாகக் கருத்துப்படும் என்ற மாதிரியுமான சில பம்மாத்துக்களை  முற்போக்குகள் என்று கூறிக் கொள்ளும் சிலர் தமிழ்நாட்டில் அவிழ்த்து விடுவதை,நாங்கள் இணையத்தளங்களில் காணலாம்.  

தமிழர்களில் பலர் மோடியை எதிர்ப்பதற்கும், காஸ்மீர் பிரிவினையை ஆதரிப்பதற்கும் கூட அது தான் காரணம். ஆனால் தமிழ்நாட்டு முஸ்லீம்கள்  ஈழத்தமிழர்களையோ அவர்களின் விடுதலைப் போராட்டத்தையோ ஆதரித்ததில்லை.  தமிழ்நாட்டுத் தமிழர்கள் எவரும் ஈழத்தமிழர்களுடன் இலங்கையில் வாழும் தமிழ் பேசும் முஸ்லீம்கள் எவ்வாறு நடந்து கொண்டார்கள்/கொள்கிறார்கள், சிங்களவர்களுடன் சேர்ந்து கொண்டு என்ன செய்தார்கள்/செய்கிறார்கள் என்பதைப் பற்றி எல்லாம் சிந்தித்துப் பார்ப்பதில்லை. அத்துடன் இலங்கை முஸ்லீம்கள் தம்மைத் தமிழர்களாக அடையாளப்படுத்துவதில்லை, மறந்து போய் யாராவது அவர்களைத் தமிழர்களென அடையாளப் படுத்தினாலும் அடிக்க வந்து விடுவார்கள்.  அதனால் சில தமிழ்நாட்டுத் தமிழர்களைப் போல், உலகில் முஸ்லீம்கள் செய்வதையெல்லாம் நியாயப்படுத்த வேண்டுமென்றோ அல்லது காஷ்மீர் பிரச்சனையில் கண்மூடித்தனமாக முஸ்லீம்களின் பிரிவினைக் கோரிக்கையை ஆதரிக்க வேண்டுமென்ற கட்டாயமோ ஈழத் தமிழர்களுக்குக் கிடையாது.


A Mission in Kashmir என்ற புத்தகத்தின் சாரத்தின் தமிழாக்கமும் “காஷ்மீர் யாருக்குச் சொந்தம்” என்ற தலைப்பில் இணையத்தில் வெளிவந்துள்ளது. 
காஷ்மீர் யாருக்குச் சொந்தம்இந்தியாவுக்கா… பாகிஸ்தானுக்கா… அல்லது அது தனி நாடாக இருக்கவேண்டுமாஇன்றும் அணையாமல் பற்றி எரிந்து கொண்டிருக்கும் இந்தப் பிரச்னையின் தொடக்கப்புள்ளியைப்பற்றி எ மிஷன் இன் காஷ்மீர்’ (A Mission In Kashmir) என்ற நூலை ஆண்ட்ரூ வொயிட்ஹெட் (Andrew Whitehead) எழுதியிருக்கிறார். 
பி.பி.சி.யின் செய்தித் தொடர்பாளரான அவர் வெகு எச்சரிக்கையாக பி.பி.சி.க்கும் இந்தப் புத்தகத்துக்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லை என்று முன்கூட்டியே சொல்லிவிட்டுத்தான் ஆரம்பிக்கிறார். ஒருவகையில் இந்தப் புத்தகம் எழுதும் வாய்ப்பு அவருக்கு மிகவும் எதேச்சையாகவே கிடைத்திருக்கிறது. சுய ஆர்வத்தின் பேரிலேயே இதை எழுதியிருக்கிறார். பிரிவினையின் போது நடந்த சம்பவங்களைத் தொகுக்க காஷ்மீருக்கு வந்தவர்தான் பேட்டி எடுக்க வேண்டிய நபர் கிடைக்காமல் போகவே சோர்வுடன் திரும்பிப் போகும் வழியில் ஒரு மடாலயத்தைப் பார்த்துவிட்டு மெதுவாக உள்ளே நுழைந்திருக்கிறார். ஒரு புதியதொரு உலகத்துக்குள் எடுத்து வைத்த முதல் காலடி அது என்பது அப்போது அவருக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை.
அந்த மடாலயத்தில்தான் காஷ்மீர் மீதான பாகிஸ்தானின் முதல் அத்துமீறலில் இருந்து அதிர்ஷ்டவசமாக உயிர் பிழைத்த ஒருவர்கிட்டத்தட்ட அந்த வ்ரலாற்றைச் சொல்லிவிட்டு இந்த உலகில் இருந்து விடைபெற வேண்டும் என்று நினைத்ததுபோல், 91 வயதில் மரணத்தின் விளிம்பில் உயிரைக் கையில் பிடித்தபடி இருந்து வந்திருக்கிறார். 
அவர் சொன்ன விஷயங்களே ஆண்ட்ரூ வொயிட்ஹெட்டை இந்தப் புத்தகத்தை எழுதத் தூண்டியிருக்கின்றன. 1947 காலகட்டத்து காஷ்மீரின் சித்திரத்தை நம் மனக் கண் முன் கொண்டுவருவதில் கடும் சிரமத்தை மேற்கொண்டு அதில் வெற்றியும் பெற்றிருக்கிறார். 
 இந்தியாவுக்கும் பாகிஸ்தானுக்கும் இடையில் எல்லைக்கோடு என்ற ஒன்றை பிரிட்டிஷார் வரைந்து கொடுத்தார்கள் என்றாலும் எந்த சம்ஸ்தானத்தையும் இந்தியாவுக்கு சொந்தம் அல்லது பாகிஸ்தானுக்கு சொந்தமென்று பிரித்துக் கொடுக்கவில்லை. ஒவ்வொரு சமஸ்தானமும் அதனுடைய விருப்பத்துக்கு ஏற்ப எந்த தேசத்தில் சேர வேண்டுமோ சேர்ந்து கொள்ளலாம். அல்லது சேராமல் தனித்தும் இருந்து கொள்ளலாம் என்றுதான் பிரிட்டிஷார் சொல்லியிருந்தார்கள்.  
பிரிட்டிஷாரால் அடிமைப்படுத்தப்பட்டிருந்த இந்தியாவானது பாகிஸ்தான்இந்தியா என்ற இரண்டு தேசங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டதில் யாருடன் சேர்வது என்ற பிரச்னை சில மாதங்களிலேயே சுமுகமாக ஒரு முடிவுக்கு வந்துவிட்டது. ஒரே ஒரு சமஸ்தானத்தைத் தவிர. அதுதான் காஷ்மீர்.காஷ்மீர் பிரச்னை ஏன் இவ்வளவு சிக்கலாக இருக்கிறது? 
உண்மையில் என்னதான் நடந்தது என்பதை ஆண்ட்ரூ வொயிட்ஹெட் தகுந்த ஆதாரங்களுடன் வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார். இந்திய ராணுவக் குறிப்புகளில் ஆரம்பித்து காஷ்மீர் மீதான பாகிஸ்தான் கூலிப்படைகளின் தாக்குதலில் படுகொலை செய்யப்பட்டவர்களின் உறவினர்களிடமிருந்து கிடைத்த கடிதங்கள் வரை அனைத்து அதிகாரபூர்வஅதிகாரபூர்வமற்ற ஆவணங்களைக் கொண்டு காஷ்மீர் பிரச்னை குறித்த ஒரு விரிவான சித்திரத்தை முன்வைக்கிறார். 
காஷ்மீர் தொடர்பாக மூன்று முக்கியமான குற்றச்சாட்டுகள் இந்தியா மீது வைக்கப்படுவதுண்டு. அவற்றுக்கு இந்த நூலில் தரப்பட்டுள்ள ஆவணங்கள் ஒரு தெளிவான பதிலைத் தருகின்றன. 
1. காஷ்மீரின் மன்னரான ஹரிசிங்கைக் கட்டாயப்படுத்தி இந்தியா ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்து வாங்கிவிட்டது. 
2. காஷ்மீர் இந்தியாவுடன் சேர்வது தொடர்பான ஒப்பந்தம் கையெழுத்தாவதற்கு சில மணி நேரங்களுக்கு முன்னதாகவே இந்திய ராணுவம் காஷ்மீரில் கால்பதித்துவிட்டது. அதாவதுசட்டப்படிப் பார்த்தால் அது இன்னொரு நாடான காஷ்மீர் மீதான ஆக்கிரமிப்புதான். 
3. இந்தியாவுடன் சேர்வது தொடர்பான காஷ்மீர் மக்களின் எண்ணத்தை அறிந்துகொள்ளப் பொதுவாக்கெடுப்பு நடத்துவதாக வாக்கு கொடுக்கப்பட்டது. ஆனால்நடத்தப்படவில்லை.
ஆண்ட்ரூ வொயிட்ஹெட் தொகுத்துத் தந்திருக்கும் ஆவணங்களின் அடிப்படையில் மேலே சொன்ன குற்றச்சாட்டுகளை அலசிப் பார்ப்போம். 
ஒருவகையில் காஷ்மீர் பிரச்னையானது அன்று அதிகாரத்தில் இருந்த நான்கு பேரால் தீர்மானிக்கப்பட்டிருக்கிறது. மத அடிப்படையில் ஒரு தேசத்தை உருவாக்கிய ஜின்னா… சுதந்தர இந்தியாவின் முதல் பிரதமர் நேரு… காஷ்மீரின் முதல் அமைச்சர் ஷேக் அப்துல்லா… காஷ்மீரின் அப்போதைய மன்னர் ஹரி சிங்.
இந்தப் புத்தகத்தைப் படிக்கும்போது, 1947-ல் காஷ்மீர் மீது மூர்க்கத்தனமான தாக்குதல் நடத்தவேண்டும் என்ற ஜின்னாவின் வெறி நன்கு தெரியவருகிறது. இந்தியாவுடன்தான் சேர வேண்டும். ஆனால்அதிகாரம் நம் வசமே இருக்க வேண்டும் என்ற மன்னர் ஹரிசிங்கின் விருப்பம் தெளிவாகப் புலனாகிறது (பதான் கூலிப்படையை காஷ்மீர் மீது ஜின்னா ஏவியதற்கு முக்கிய காரண்மே ஹரிசிங் இந்தியாவுடன் சேர முடிவெடுத்ததுதான். சிலர் சொல்வதுபோல்பதான் கூலிப்படை தாக்கியதால் மன்னர் இந்தியாவுடன் சேர முடிவெடுத்திருக்கவில்லை. அவர்களின் தாக்குதலைப் பயன்படுத்தி இந்தியா வலுக்கட்டாயமாகவும் இணைத்துக் கொண்டிருக்கவும் இல்லை). 
மன்னரின் அதிகாரம் பறிக்கப்பட்டு மக்கள் பிரதிநிதி ஒருவரிடம் தரப்பட வேண்டும் என்ற நேருவின் விருப்பம் விவரிக்கப்பட்டிருக்கிறது. புதிய மக்கள் சக்தியாக உருவெடுத்திருந்த நேஷனல் கான்ஃப்ரன்ஸ் கட்சியின் தலைவர் ஷேக் அப்துல்லாஇந்தியாவுடன் சேர்வதுதான் காஷ்மீருக்கு நல்லது என்று கருதியது தெரியவருகிறது.
இந்த நால்வரில் இந்தியாவுடன் சேர்வது என்ற முடிவையே ஜின்னா தவிர மூவரும் தன்னிச்சையாக எடுத்திருக்கிறார்கள் என்பது ஆண்ட்ரூ வொயிட்ஹெட் தொகுத்த ஆவணங்களில் இருந்து புலனாகிறது. 
பாகிஸ்தானுடன்தான் காஷ்மீருக்கு நிறைய வர்த்தகத் தொடர்புகள் இருக்கின்றன. காஷ்மீரில் முஸ்லீம்கள்தான் அதிகம் இருக்கிறார்கள். எனவேபாகிஸ்தானுடன்தான் சேர அதிக வாய்ப்பு இருப்பதாக பிரிட்டிஷ் அதிகாரிகள் எதிர்பார்த்ததாக அவர்கள் தொடர்பான ஆவணங்களில் இருந்து தெரிய வருகிறது. ஆனால்மவுண்ட்பேட்டன் இந்தியாவுடன் சேர்வதுதான் காஷ்மீருக்கு நல்லது என்ற தொனியில் பேசியதாகவும் தெரியவருகிறது. 
மன்னரைக் கட்டாயப்படுத்தி காஷ்மீரை இந்தியாவுடன் சேர்த்துக் கொண்டதாக பொதுவாகச் சொல்லப்படுவதை இந்த நூலில் தரப்பட்டிருக்கும் ஆவணங்கள் வெகுவாக மறுக்கின்றன. 
காஷ்மீரின் அன்றைய பிரதமராக இருந்த ராமசந்திர கக் என்பவர் மன்னர் ஹரிசிங்கிடம் பாகிஸ்தானுடன் சேர வேண்டும் என்று சொல்லியிருக்கிறார். ஆனால்மன்னர் ஹரி சிங்கோ முதல் வேலையாக அவரை பணி நீக்கம் செய்துவிட்டு இந்தியச் சார்பாக இருக்கும் மெஹர் சந்த் மஹாஜனைப் பதவியில் அமர்த்தி இருக்கிறார் (மெஹர் சந்த் மஹாஜன்பஞ்சாபைப் பிரிக்கும் எல்லை வரைவுக் குழுவில்இந்தியாவுக்குச் சாதகமாக அதிகப் பகுதியை வென்றெடுக்க காங்கிரஸ் தரப்பில் உறுப்பினராக நியமிக்கப்பட்டவர்). இந்தியத் தலைவர்களை காஷ்மீருக்கு வரும்படி ஹரிசிங் பலமுறை அழைத்திருக்கிறார். ஜின்னா காஷ்மீருக்கு வர விருப்பம் தெரிவித்தபோது வேண்டாம் என்று மறுத்திருக்கிறார். காஷ்மீர் ராணுவத்துக்குத் தலைவராக இருந்த பிரிடிஷ்காரர் ஒருவரை விலக்கிவிட்டு அந்தப் பொறுப்பை இந்தியர் ஒருவருக்குத் தந்திருக்கிறார். இந்திய அரசிடம் இருந்து ஏராளமான ஆயுதங்களை வாங்க விரும்பியிருக்கிறார். பிரிட்டிஷ் அரசு அதற்கு அனுமதி தரவில்லை என்பதால் அது முடியாமல் போய்விட்டிருக்கிறது. மக்களாட்சி தொடர்பான சீர்திருத்தங்களைக் கொஞ்சம் தள்ளிப் போடும்படி நேருவிடம் ஹரிசிங் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறார். இவையெல்லாம் பாகிஸ்தானின் கூலிப்படைகள் காஷ்மீர் மீது தாக்குதல் நடத்துவதற்கு முன்பாகஇணைப்பு ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திடும்படி மன்னரிடம் இந்தியா கேட்பதற்கு முன்பாகவே நடந்தவை என்பது ஆண்ட்ரூ வொயிட்ஹெட் தொகுத்த ஆவணங்கள் மூலம் தெள்ளத் தெளிவாகத் தெரிய வருகின்றன.
இவற்றை எல்லாம் வைத்துப் பார்க்கும்போதுமன்னர் ஹரி சிங்குக்கு காஷ்மீரை இந்தியாவுடன் இணைப்பதில் முழுவிருப்பம் இருந்திருக்கிறது. ஷேக் அப்துல்லாவை முன்னிலைப்படுத்துவதுதான் அவருக்குப் பிடிக்கவில்லை. அதனால்தான் நேருவிடம் கூட அவர் கொண்டு வர விரும்பிய மக்களாட்சி சார்ந்த சீர்திருத்தங்களைக் கொஞ்சம் தள்ளிப் போடும்படி மறைமுகமாகக் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறார் என்பது தெரியவருகிறது. 
அடுத்த விஷயத்துக்கு வருவோம். காஷ்மீரை இந்தியாவுடன் இணைப்பதாக காஷ்மீர் மன்னர் எப்போது கையெழுத்திட்டுக் கொடுத்தார்அவர் கையெழுத்துப் போட்டுக் கொடுத்த பிறகு இந்திய ராணுவம் அங்கு கால் பதித்ததா…. அல்லது அதற்கு முன்பாகவே களமிறங்கிவிட்டதாஇந்த அட்சர லட்சம் பெறும் கேள்வியை மிகவும் விரிவாக அலசியிருக்கிறார். 
ஆண்ட்ரூ வொயிட்ஹெட்டின் கூற்றுப்படி பார்த்தால், 1947, அக் 27 அன்று காலை மணி அளவில். இந்திய ராணுவம் காஷ்மீர் மன்னர் கேட்டுக் கொண்டதன் பேரில் காஷ்மீரில் இறங்கியது. இந்தியாவுடன் இணைவது தொடர்பான ஒப்பந்தம் அதற்கு முன் கையெழுத்தாகவில்லை. அநேகமாக சில மணி நேரங்கள் கழித்துத்தான் கையெழுத்தாகி இருக்கவேண்டும். ஆனால்அக்-26-லேயே கையெழுத்தானதாக தேதியை திருத்தி எழுதிவிட்டார்கள் என்று சொல்கிறார். ஒருவகையில் இந்திய ராணுவம் அக்-27-ல் கால் பதித்தாலும் அக்-28 அன்றுதான் இந்திய துப்பாக்கியில் இருந்து முதல் தோட்டா சீறிப் பாய்ந்திருக்கிறது. அதாவது முறையான ஒப்பந்தம் கையெழுத்தான பிறகுதான் அது தாக்குதலை ஆரம்பித்திருக்கிறது. எனினும் இந்திய ராணுவம் எப்போது காஷ்மீரில் கால் பதித்தது என்ற கேள்வி முக்கியமான ஒன்றுதான். 
அக்-24 லேயே மஹாராஜா தன் கைக்குக் கிடைத்த ஒரு காகிதத்தில் அரசாங்க முத்திரையிட்டு கையெழுத்தும் போட்டுஇணைப்புக்கு சம்மதம்ராணுவ உதவி தாருங்கள் என்று ஒரு கடிதத்தை அனுப்பியிருக்கிறார். அதைப்பற்றி அக் 24-ல் நேருவானொலியில் ஆற்றிய உரையில் தெளிவாகக் குறிப்பிட்டும் இருக்கிறார். ஆனால்இந்திய அரசுசம்ஸ்தானங்களின் இணைப்பு தொடர்பாக தயாரித்த அதிகாரபூர்வ விண்ணப்பத்தில் மன்னர் கையெழுத்து போட்ட தேதிதான் சந்தேகத்துக்கு இடமானது என்று ஆண்ட்ரூ வொயிட்ஹெட் தெரிவிக்கிறார். அந்தவகையில் பார்க்கும்போது காஷ்மீரில் இந்திய ராணுவம் முதலில் கால் பதித்த விஷயம் தர்க்கரீதியில் விவாதத்துக்கு உரியது. தர்மத்தின் அடிப்படையில் எந்த குழப்பமும் அதில் இல்லை. 
இன்று பின் லேடனைப் பிடிக்க அமெரிக்க ராணுவத்தினர் பாகிஸ்தானில் இறங்கியதை அத்துமீறல் என்று சொல்ல முடியும். ஒருவகையில் இலங்கையில் இந்திய ராணுவம் உணவுப் பொட்டலங்கள் போட்ட நிகழ்வைக் கூட அத்துமீறல் என்று சொல்ல முடியும். ஏனென்றால்அந்த சம்பவங்களுக்குப் பிறகும் அந்த நாடுகள் அந்தச் செயலுக்கு அனுமதி கொடுத்ததாக எங்கும் கையொப்பம் இடவில்லை. எனவேஅது நிச்சயமாக அத்துமீறல்தான். ஆனால்காஷ்மீர் விஷயத்தில் உண்மை அது அல்ல என்பது நூலாசிரியர் தொகுத்துத் தந்திருக்கும் ஆவணங்களில் இருந்து தெள்ளத் தெளிவாகவே தெரிகிறது. 
அடுத்ததாக முன்வைக்கப்படும் இன்னொரு குற்றச்சாட்டு என்னவென்றால்காஷ்மீரில் பொது வாக்கெடுப்பு நடத்தி அதன் அடிப்படையில் முடிவெடுக்கப்படும் என்று உத்தரவாதம் தரப்பட்டது. ஆனால்அது பின்னர் மேற்கொள்ளப்படவில்லை என்பதுதான். 
இந்தப் புத்தகத்துக்கு வெளியில் இருந்து நமக்குக் கிடைக்கும் தகவல்களை வைத்துப் பார்த்தால் இந்த விஷயம் பற்றிய முழுமையான சித்திரம் நமக்குக் கிடைக்கும். புதிதாகப் பதவி பெற்ற ஷேக் அப்துல்லா அடுத்து நடந்த தேர்தலில் வெற்றி பெற்றிருக்கிறார். அவர் இந்தியாவுடன் சேர்ந்தது சரி என்று சொல்லியவர்தான். முஸ்லீம்கள் பெரும்பான்மையாக இருந்த அவருடைய கட்சிக்கு ஒட்டு மொத்த காஷ்மீர் மக்கள் வாக்களித்திருக்கிறார்கள் என்றால் இந்தியாவுடன் சேர்ந்ததை அவர்கள் ஏக மனதாக ஏற்றுக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்றுதானே அர்த்தம். 
அதோடு மக்களால் தேர்ந்தெடுத்த அந்த அரசு சட்டசபையில் இந்தியாவுடன் காஷ்மீர் சேர்ந்ததை அங்கீகரித்து ஒரு தீர்மானம் நிறைவேற்றியிருக்கிறது. அந்தவகையில் காஷ்மீர் யாருடன் சேர வேண்டும் என்ற பெயரில் தனியான வாக்கெடுப்பு நடக்கவில்லையே தவிர அந்த விஷயத்துக்கு ஆதரவான மனநிலையில்தான் மக்களும் அவர்களுடைய தலைவர்களும் இருந்திருக்கிறார்கள் என்பதே புலனாகிறது. 
இந்த நூலில் இருக்கும் வேறு பல விஷயங்கள் இந்த நூலை மேலும் முக்கியமானதாக ஆக்குகின்றன. அதேநேரம் தகவல்கள் எந்த அளவுக்குத் துல்லியமானவையாக முழுமையானவையாக இருக்கின்றனவோ அந்த அளவுக்கு நூலாசிரியரின் கருத்துகள் இல்லை. உதாரணமாக: 
ஆஃப்கனிஸ்தானுக்கு அருகில் இருக்கும் பாகிஸ்தானின் வட மேற்கு எல்லைப் பகுதியில் இருந்து புறப்பட்டு வந்த லஷ்கர் கொள்ளைக்கூட்டத்தினர் இஸ்லாத்தின் பெயராலும் பாகிஸ்தானின் பெயராலும் அந்த வன்முறைகளில் ஈடுபட்டனர்
இந்துக்களிடமிருந்து சகோதர இஸ்லாமியர்களை விடுவிக்கும் நோக்கில் ஆஃப்கனிஸ்தானிலிருந்து பழங்குடியின ஆக்கிரமிப்பாளர்கள் காஷ்மீருக்குள் நுழைந்தனர்.

என்று ஒரு இடத்தில் நூலாசிரியர் சொல்கிறார். 
லஷ்கர் தீவிரவாதிகள் காஷ்மீரைமுஸ்லிம் சகோதரர்களுக்காகஇந்து அரசரிடமிருந்து விடுவித்துக்கொடுக்க வந்திருந்தனர். ஆனால்அவர்களே முஸ்லிம்களின் வீட்டை அடித்து நொறுக்கிவிட்டுச் செல்கிறார்கள் என்றால் எந்த அளவுக்கு வெறியில் அவர்கள் இருந்திருக்கக்கூடும்.என்று வேறொரு இடத்தில் சொல்கிறார். 
Sun Temple, Kashmir (Ancient Hindu Temples in Ruins)  
அதாவதுகாஷ்மீருக்குள் நுழைந்த பழங்குடிக் கூட்டத்தினர் கண்ணில் பட்டவர்களையெல்லாம் சுட்டுக் கொன்றுபெண்களை பாலியல் பலாத்காரம் செய்துகைக்குக் கிடைத்ததையெல்லாம் சுருட்டிக்கொண்டு ஓடவே செய்திருக்கிறார்கள். இந்தத் தாக்குதலில் ஐரோப்பியர்களையும்ஏன்முஸ்லீம்களையும்கூட அவர்கள் விட்டுவைக்கவில்லை. இதில் இருந்து உண்மையில் ஒருவர் என்ன முடிவுக்கு வரவேண்டும் என்றால்காஷ்மீரை பாகிஸ்தானுடன் சேர்ப்பதோ முஸ்லீம் சகோதரகளுக்கான புனிதப் போரை நடத்துவதோ அவர்களுடைய நோக்கம் அல்ல. அது ஒரு காட்டுமிராண்டிக் கூட்டத்தின் கொள்ளையடிப்பு நிகழ்வு மட்டுமே. முழு விரக்தி அடைந்த ஒரு தலைவரின் தாங்க முடியாத கோபத்தின் வெளிப்பாடு மட்டுமே. 

இதற்கான வலுவான ஆதாரம் நூலிலேயே இருக்கிறது. ஜின்னா நிறுவிய டான் பத்திரிகை அக்டோபர் 14-ல் வெளியிட்ட ஒரு கட்டுரையின் தலைப்பு: காஷ்மீர் இந்தியாவுடன் சேர்வது முடிவாகிப்போன ஒரு தீர்மானம்.
அதாவது மஹாராஜா அரசாங்க முத்திரையிட்டு இணைப்பு ஒப்பந்தத்துக்கு சம்மதமென்று எழுதிக் கொடுத்த அன்று இந்த ஜின்னாவின் கட்டுரை வெளியாகியிருக்கிறது. காஷ்மீர் கைவிட்டுப் போனது உறுதியாகிவிட்ட நிலையில் ஏற்பட்ட கோபத்தை இப்படியான காட்டுமிராண்டித் தாக்குதல் மூலம் பாகிஸ்தான் வெளிப்படுத்தியிருக்கிறது என்பதைத்தான் இந்த நிகழ்வுகள் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. 
அதுபோல்காஷ்மீரின் மன்னர் ஹரிசிங் இந்தியாவுடன் சேர பல முயற்சிகள் எடுத்துவந்திருக்கிறார் என்பதும் ஷேக் அப்துல்லாவை முன்னிலைப்படுத்துவதை மட்டுமே எதிர்க்கிறார் என்பதும் நூலாசிரியர் தொகுத்துத் தந்திருக்கும் ஆவணங்களில் இருந்து தெளிவாகவே புரியும் நிலையிலு,ம் மன்னரின் ஷேக் அப்துல்லா தொடர்பான மனக்கசப்பை இந்தியாவுடனான மனக்கசப்பாக நூலாசிரியர் எழுதியிருக்கிறார்.
அந்தவகையில் இந்த நூலில் ஆண்ட்ரூ வொயிட்ஹெட் தொகுத்திருக்கும் நுட்பமானதுல்லியமானமுழுமையான தகவல்களை வைத்து ஒரு சுயமாக முடிவுக்கு வருவதுதான்ஒரு வாசகர் உண்மையைப் புரிந்து கொள்ளச் செய்யும் சரியான செயலாக இருக்கமுடியும்.
அடுத்ததாக காஷ்மீர் மீது நடந்த அந்த முதல் கொலைவெறித் தாக்குதல் குறித்து பல்வேறு தரப்பினர் பல கதைகள் புனைந்ததாக நூலாசிரியர் குறிப்பிட்டிருக்கிறார். 
இந்திய தரப்பில் சொல்லப்படும் முக்கியமான நிகழ்வு : நேஷனல் கான்ஃப்ரன்ஸ் கட்சியின் உறுப்பினரான மக்பூல் ஷேர்வானி என்ற முஸ்லீமின் படுகொலை. அது பற்றி,
பழங்குடிகள் முன்னேறிவருவதைத் தடுக்க ஷேர்வானி போராடினார். ஆனால் கைப்பற்றப்பட்டு சிலுவையில் அறையப்பட்டார். அவருடைய நெற்றியில் துரோகியின் தண்டனை மரணம் என்று ஆணியால் கிறுக்கப்பட்டது. அப்போதும் ஷேர்வானிஇந்து முஸ்லிம் ஒற்றுமை ஓங்குக என்று முழங்கியிருக்கிறார். பதினான்கு பழங்குடியினர் அவரைத் துப்பாக்கியால் சுட்டு அவரது உடலைச் சல்லடை ஆக்கினர்.
என்று லைஃப் பத்திரிகையின் மார்கரெட் பர்க்வொயிட் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.
 மிகவும் புகழ் வாய்ந்த உள்ளூர் தேசிய கான்ஃபரன்ஸ் கட்சித் தலைவரான மீர் மக்பூல் ஷேர்வானி தன் அரசியல் நிலைப்பாடு காரணமாகச் சித்திரவதை செய்யப்பட்டுஇறுதியில் மரக் கம்பத்தில் கட்டப்பட்டுசுட்டுக் கொல்லப்பட்டார். அவர் உடலைப் பதினான்கு குண்டுகள் துளைத்திருந்தன.
என்று டைம்ஸ் ஆஃப் இந்தியா நிருபர் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.
பாகிஸ்தான் தரப்பில் சொல்லப்படும் கதைக்கான் உதாரணமும் நூலாசிரியர் தந்திருக்கிறார். பாரமுல்லா மடாலயத்தில் பத்துக்கும் மேற்பட்ட ஐரோப்பியர்களைக் கொன்றுஅடைக்கலம் புகுந்த பலரைக் கற்பழித்து மருத்துவமனையில் படுத்துக் கிடந்தவர்களையும் நர்ஸ்களையும் கூடத் தாக்கிய பாகிஸ்தானின் கூலிப் படையினரைப் பற்றி அந்த நாட்டு ராணுவ அதிகாரி ஒருவர் என்ன சொல்கிறார் தெரியுமா 
லஷ்கர்களுக்கு ஐரோப்பியர்களைத் தாக்கவேண்டும் என்று எந்த எண்ணமும் இருந்திருக்கவில்லை. அங்கிருந்த ஜாம் மற்றும் பிற உணவு வகைகளை எடுத்துத் தின்றபடி லஷ்கர்கள் இங்குமங்கும் அலைந்து திரிந்திருக்கிறார்கள். அப்போது கர்னல் டைக்ஸ் துப்பாக்கியை எடுத்துக் காட்டி அவர்களை மடாலயத்திலிருந்து துரத்தியடிக்க முயன்றிருக்கிறார். அதைத் தொடர்ந்து துப்பாக்கிச் சூடுகள் நடந்துள்ளன. சோக சம்பவங்கள் நிகழ்ந்துள்ளன. 
இந்த நூலை முடிக்கும்போது ஆண்ட்ரூ வொயிட்ஹெட் மிகுந்த கரிசனத்துடன் ஒரு விஷயம் சொல்கிறார். என்ன ஆனாலும் காஷ்மீர் யாருடன் சேர்வது என்பதைத் தீர்மானிக்கும் பொறுப்பு அவர்களிடமே விடப்பட வேண்டும். அவர்களுடைய தலைவிதியைத் தீர்மானிக்கும் அதிகாரம் அவர்களிடமே விடப்பட வேண்டும் என்று முடிக்கிறார்.
இதை மேதகு விக்டோரியா மகாராணியாரிடம் யாராவது எடுத்துச் சொல்லியிருந்தால் உலகம் எவ்வளவோ முன்னேறியிருக்கும்.
-மகாதேவன்
Pics.courtesy: Google